Head Injuries...

Out

2012-01-25T10:38:00.000+02:00

Από [εδώ]«Το μοναδικό δώρο της θάλασσας είναι βίαια χτυπήματα αέρα, και …που και που, μια πιθανότητα να νιώσεις δυνατός. Λοιπόν, δεν ξέρω πολλά για την θάλασσα, αλλά γνωρίζω ότι η ουσία είναι ακριβώς αυτή... Ξέρω πόσο σημαντικό είναι να μην είσαι απαραίτητα δυνατός, αλλά να νιώθεις δυνατός. Να αναμετρηθείς με τον εαυτό σου τουλάχιστον μία φορά. Να βρεθείς – τουλάχιστον μία φορά – στις πιο απολίτιστες ανθρώπινες συνθήκες. Να αντιμετωπίσεις την πιθανότητα τ’ αναπόφευκτου, χωρίς τίποτα να σε βοηθήσει εκτός απ’ τα χέρια και το ίδιο σου το κεφάλι...»

There is a pleasure in the pathless woods;

There is a rapture on the lonely shore;

There is society, where none intrudes,

By the deep sea, and music in its roar;

I love not man the less, but Nature more...

- Lord Byron -

«Δεν μπορεί κανείς ν’ αρνηθεί ότι η συνεχής κίνηση μας εξίταρε πάντα... Σχετίζεται στους εγκεφάλους μας με την απόδραση από την ιστορία, την καταπίεση, τους νόμους και τις ανιαρές υποχρεώσεις. Απόλυτη ελευθερία. Κι ο δρόμος οδηγούσε πάντα δυτικά...»

Play

2012-01-13T10:56:00.000+02:00

Όταν είδε να τεμαχίζουν ένα πτώμα στην τηλεόραση, προτίμησε αρχικά να κλείσει τα μάτια, έπειτα την τηλεόραση της και λίγο αργότερα, έτσι για την ισορροπία, είπε ν’ ανοίξει τα πόδια στον πρώτο ή στον επόμενο που συνάντησε. Ισορροπία δε βρήκε, ίσως λίγη προσωρινή ευχαρίστηση. Ωστόσο, κάπου εκεί θυμήθηκε τον παππού της που έλεγε «Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού», οπότε άρχισε να ελπίζει... Τα πόδια έμειναν ανοικτά, τα μάτια πεισματικά κλειστά, η τηλεόραση έπαιζε χιόνια και το πτώμα είχε πια μείνει μισό: ένα πόδι εδώ, άλλο πόδι μέσα σε μια μαύρη ναϋλον σακούλα, ένα χέρι κομμένο τρακτερωτά στον καρπό να κρέμεται ακόμα απ’ τον πήχυ αρκετά κάτω απ’ τον αγκώνα και δυο δημοσιογράφοι να φωνάζουν – αξιοπερίεργο voice over – σαν οπαδοί γηπέδου με φωνές ξενόφερτες, άγνωστες, που φέρνουν περισσότερο σε ζητωκραυγές παρά σε απαξίωση του θεάματος. Εδώ γίνεται ένας στυγνός φόνος, που μεταδίδεται μάλιστα τηλεοπτικά, κι εμείς κοιτάζουμε κάποια που άνοιξε τα πόδια της για αποφύγει την όψη της σκληρότητας. Απαίσια είναι αυτή λοιπόν, ή εμείς οι ίδιοι εν τέλει;

Rewind

Όταν είδε να τεμαχίζουν ένα πτώμα – μετανάστη νομίζω – στο κεντρικό δελτίο των 8 στο «μεγάλο κανάλι», προτίμησε αρχικά να κλείσει την τηλεόραση, μετά τα μάτια κι έπειτα να μαγειρέψει κάτι για τους καλεσμένους της. Εκείνοι χτύπησαν με ιδιαίτερη μανία το κουδούνι θεωρώντας ότι κάτι τέτοιο θα ήταν αστείο. Όλοι ξέρουμε βέβαια ότι δεν είναι, ας μη γελιόμαστε... Κάπως πρόσχαρη εκείνη – ο φόνος στη τηλεόραση ξεθώριαζε στο νου της – άνοιξε την πόρτα κι υποδέχθηκε τους καλεσμένους της χαμογελαστή, φορώντας ποδιά κουζίνας. Κοτόπουλο μαγείρεψε. Τεμαχισμένο κι αυτό μέσα στο σελοφάν, το βρήκε με λίγο υψηλή τιμή στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς. Καθώς κομμάτια στήθους κοτόπουλου κολλούσαν ανάμεσα στα δόντια των καλεσμένων και της οικοδέσποινας, η τελευταία θυμήθηκε το τεμαχισμένο πτώμα στο δελτίο ειδήσεων προηγουμένως. Αναρωτήθηκε εάν θα μπορούσε ένα κοτόπουλο να στεναχωρηθεί που όλη αυτή η παρέα τρώει με μανία ένα διαμελισμένο, ζεματισμένο και γενικότερα κατακρεουργημένο ομοειδές του. Αναρωτήθηκε ακόμα αν σ’ έναν άλλον πλανήτη όπου κατοικούν κοτόπουλα γίνεται μια παρόμοια σπιτική φιέστα με κυρίως πιάτο τεμαχισμένο άνθρωπο περιχυμένο με σως καλαμποκιού. Ο διπλανός άγγιξε το μπούτι της, αφού πρώτα έφαγε το μπούτι του ζώου, στέλνοντας της όποιο ερωτικό μήνυμα διέθετε γιατί είχε μεγάλες καύλες κι αυτές δε πρέπει να τις αφήνεις ανικανοποίητες γιατί τυφλώνεσαι. Εκείνη ξέχασε και τον μετανάστη, και τον πλανήτη με τα κοτόπουλα, καθάρισε τα δόντια της απ’ τις ζεστές σάρκες του κυρίως πιάτου που ‘χε ετοιμάσει και τον φίλησε σχετικά παθιασμένα. Έπειτα, κι αφού έφυγαν χορτάτοι οι καλεσμένοι, άνοιξε τα πόδια της στον ίδιο τύπο που την έκανε να νιώσει λίγο πιο high απ’ ότι συνήθως. Καθόλου δε του άξιζε, αλλά απ’ το να κοιτάζεις μετανάστες να τεμαχίζονται στην τηλεόραση, ας προτιμήσεις ευχαρίστηση. Διδαχές ειν' αυτά...

Rewind

Όταν είδε να τεμαχίζουν ένα πτώμα στην τηλεόραση, ξάπλωσε πίσω στον καναπέ της κι άνοιξε τα πόδια της για να βλέπει καλύτερα την οθόνη. Η εικόνα, ήταν τόσο βίαιη που θα έλεγε κανείς ότι ταίριαζε απόλυτα με την στάση του σώματός της... Σαν Ευαγγελισμός, έμπαινε μέσα της μολύνοντας κάθε νευρώνα και κάθε κύτταρο, ώσπου να μουδιάσει το κεφάλι της, τα βλέφαρά της, το στήθος και τα πέλματά της. Μ’ αυτή τη σειρά... Οι αποτρόπαιες εικόνες προκαλούν πάντα μιαν ιδιότυπη ευχαρίστηση. Γιατί νομίζεις ότι κοιτάζεις επίμονα κάθε τρακαρισμένο αυτοκίνητο στην Εθνική οδό; Έκλεισε τα μάτια της επιμένοντας – παρά την ίδια της τη θέληση – να κοιτάζει το θέαμα. Διαμελισμοί την ώρα του βραδυνού φαγητού. Σε λίγο θα περάσει από το σπίτι αυτός με τον οποίο τραβιέται τα τελευταία απογέυματα από πάρτι σε πάρτι, από στενάκι σε στενάκι, από δασάκι σε δασάκι κι από ζεστό μπάνιο σε ζεστό μπάνιο με τρίψιμο πολύ. Το ειρωνικό είναι ότι όλοι οι φίλοι της, ή κι οι άγνωστοι, εξιτάρονται περισσότερο όταν ακούν εκείνη να σκούζει στο πήδημα απ’ όσο όταν ακούν τον μετανάστη να κράζει ενόσω του κόβουν το αριστερό πόδι για παραδειγματισμό. Ο – πλέον – φίλος της χτύπησε το κουδούνι κάπως επίμονα πιστεύοντας ότι κάτι τέτοιο θα θεωρηθεί αστείο, ίσα-ίσα για να της δώσει ενδείξεις ότι έρχεται με καλές και καθαρές διάθεση. Εκείνη τον είδε κι έκλεισε αμέσως την τηλεόραση μη τυχόν κι οι κραυγές που αναβλύζουν απ’ τα σωθικά του μετανάστη καλύψουν τις δικές τις ψευτο-χαιρετούρες. Έσκυψε, ακριβώς την στιγμή που τον είδε να περνά το κατώφλι. Ο μετανάστης που η ίδια έκρυψε πίσω απ’ την μαύρη οθόνη της TV, δεν υπάρχει καν σαν έννοια σε κανενός τον νου πια. Εκείνος, όπως κάθε φορά, αφού βρήκε διάφορους τρόπους να «ξεκουμπωθεί» σαν άνθρωπος, ξεκούμπωσε γι' άλλη μια φορά το παντελόνι του πίσω της. Εκείνη σκυμμένη, περίμενε. Αυτή τη φορά όμως, εκείνος δεν έβγαλε απ’ το παντελόνι του το αναμενόμενο μέλος του σώματός του, αλλά, σαν τον Sport Billy, εμφάνισε ένα φρεσκογυαλισμένο αλυσοπρίονο. Εκείνη σκυμμένη, περίμενε. Στα μπρούμυτα. Τον δεύτερο Ευαγγελισμό. Ο άλλος τράβηξε τη μανιβέλα, έβαλε εμπρός το μηχάνημα και της έκοψε με μιας τα δύο πόδια. Εκείνη συμμένη, περίμενε. Έπειτα, της έκοψε τα χέρια, αρχικά στους καρπούς και στη πορεία περνούσε από άρθρωση σε άρθρωση έως και τους ώμους. Εκείνη σκυμμένη, περίμενε. Μάζεψε τα μέλη της, ευτυχώς αίμα δεν έβγαλε, δεν είχε μέσα της κάτι αυτή, εντελώς κενή, τα τοποθέτησε με προσοχή σε χάρτινες κούτες και τα πήγε στο σπίτι του. Τα στόλισε έπειτα στο σαλόνι του, να τα βλέπουν οι περαστικοί και να τον αγγίζουν στους ώμους ή την πλάτη σαν να θέλουν να πάρουν κάτι απ’ την γοητεία του χαρακτήρα του. Ήταν κάτι σαν Θεός... «Έγινε».

Fast Forward

Δυο – τρεις μήνες αργότερα δε τον χωρούσε ο τόπος. Πακετάρισε σε μια βαλίτσα τα ρούχα και δυο βιβλία, πακέταρε και εκείνη διαμελισμένη σε μικρά κουτιά, και έφυγε για μιαν άλλη χώρα. Όλοι οι φίλοι του εξάλλου είχαν φύγει προ πολλού. Κουβέντα δεν είπε στο ταξί προς το αεροδρόμιο. Από πάνω του περνούσαν σφαίρα αεροπλάνα, κι από κάτω του σωροί δεδομένων cyber sex από ηλεκτρονικό υπολογιστή σε ηλεκτρονικό υπολογιστή μέσω οδών οπτικών ινών και τέτοιων παράξενων νεόφερτων τεχνολογιών. Έβγαλε το εισητήριό του και κάθισε νωρίς – νωρίς στην θέση του στ’ αεροπλάνο. Μερικές ώρες αργότερα είχε φτάσει ήδη στον προορισμό του. Περίπου 3.000 χιλιόμετρα απ’ τη χώρα του. Με τη βαλίτσα στο χέρι και με την τεμαχισμένη στις κούτες, έκατσε στο πρώτο μικρό café που βρήκε και παράγγειλε κάτι που να μη θυμίζει την πόλη που έμενε ως τώρα. Παραδίπλα στέκονταν μερικοί μπάτσοι και δυο δημοσιογράφοι. Τον κοίταξαν για λίγο, κι όταν εκείνος γύρισε το κεφάλι του, εκείνοι τον έπιασαν απ’ τα χέρια και τα πόδια, τον ακινητοποίησαν φωνάζοντας «Μετανάστης! Μετανάστης!». Οι μπάτσοι εκεί δεν κρατούν ακόμη όπλα, βλέπεις οι διαμμαρτυρίες της Αριστεράς έπιασαν, οπότε το κράτος τους τα αντικατέστησε μ’ αλυσοπρίονα. Άρχισαν να τον τεμαχίζουν κι εκείνος έκραζε σαν πρόβατο. Σφαγή. Οι δημοσιογράφοι κρατούσαν τα πλάνα. Πετάγονταν χέρια, πόδια, αίματα. Ό, τι μπορείς να φανταστείς. Σπλάτερ. Οι κάμερες κρατούσαν τις εικόνες για τα βραδυνά δελτία ειδήσεων όλου του κόσμου. Διαδώθηκε... Ο πρώτος θάνατος μετανάστη μ’ αλυσοπρίονο μπάτσου υπό το φως των βλεμμάτων τυχαίων περαστικών – ψηφοφόρων και ηδονοβλεψίων ήταν γεγονός. Όλος ο κόσμος μιλούσε από τότε για πάντα γι’ αυτό το γεγονός. Ο χρόνος σταμάτησε να υπάρχει. Να θεωρείται χρόνος που κυλά. Όλα συνέβαιναν την ίδια στιγμή. Τα χτεσινά, τα παλιά, τα τωρινά, τα του μέλλοντος, όλα τώρα.

Ο τεμαχισμός συνεχίζεται.
Εκείνη ανοίγει τα πόδια της στη ψύχρα.
Ο χρόνος σταμάτησε.
Κάποιοι μεταναστεύουν.
Η τηλεόραση ανοιγοκλείνει.
Η Αριστερά έπεισε το κράτος να αντικατατήσει τα όπλα των μπάτσων μ’ αλυσοπρίονα.
Θα ήθελα.
Οι καλεσμένοι μας φεύγουν ευχαριστημένοι.

Ποιος δεν έχει χάσει πια την αίσθηση του βαθμού σημαντικότητας των πραγμάτων;

Βήχας

2012-01-11T14:18:00.005+02:00

Ίνες
Η ντροπή του να μην αναμένεις αυτό που θα σε κάνει να σταματήσεις να κρατάς το κεφάλι σου μη πέσει και χυθεί αίμα (λεκκές!) στο χαλί που θα μπορούσες να ‘χες αγοράσει πριν χρόνια σε μια ξένη χώρα που σήμερα επισκέπτεται ένας φίλος που δε γνώρισες ποτέ για να μείνει σε μονιμότερη βάση απ’ την προσωρινή σου διαμονή προ μηνών σ’ ένα νησί Θεών και Δαιμόνων στο όνομα των οποίων προσκυνούν όλοι τριγύρω δίχως να γνωρίζουν ότι αυτοί οι θεοί, αυτοί οι δαίμονες, ειν’ οι ίδιοι (!) που σε έκαναν μάλιστα να κρατάς το κεφάλι σου εξ αρχής προσπαθώντας να μη τ’ αφήσεις να πέσει κι ανοίξει πληγές και λερώσει το χαλί που ίσως ν’ αγόραζες αν δεν έφτανε σήμερα εκεί ο φίλος που δε γνώρισες ποτέ για να μείνει όσο δεν έμεινες εσύ προ μηνών στο νησί στα νότια την ώρα που όλοι οι άλλοι έκαναν θυσίες προς ευχαρίστηση Θεού/Διαβόλου. 3 (Τρία ολογράφως). Έτσι με δυο σημεία στίξης... Αυτή η ντροπή κι αυτό το μπέρδεμα, διδάσκει την έννοια της εντροπίας σε μυαλά εντελώς γεμάτα, ξεχειλωμένα, πολιτικώς ανορδόδοξα σ’ ένα κόσμο mad about you και άλλα τέτοια άρρωστα.

Εντροπία
Αντιγράφοντας, η εντροπία είναι η έννοια μέσω της οποίας μετράται η αταξία της οποίας η μέγιστη τιμή αντικατοπτρίζει τη πλήρη αποδιοργάνωση (ομογενοποίηση των πάντων) και ισοδυναμεί με την παύση της ζωής η αλλιώς της εξέλιξης που θα ‘θελες να βιώσεις και να αφομοιώσεις για να σταματήσει ο κόσμος να είναι mad about you και άλλα τέτοια άρρωστα. Δεν υπάρχει καν κάποια πιθανότητα πληροφορίας που θα μπορούσες να πεις ότι βρίσκεται σε λήθαργο για να ελπίσεις ότι κάποτε και για το γαμώτο, όλο και κάποια ενέργεια θα δοθεί κι η εντροπία θα αντιμετωπίσει το τέλος της.

Νευροδιαβιβαστές
Περιμένοντας ενδορφίνες, εγκεφαλίνες, λίγο από PACAP μπας κι ο κόσμος μεταλλαχθεί από mad about you σε You, about to get mad!, κάτι που θα οδηγούσε αναπόφευκτα στην απελευθέρωση πληροφοριων για τον τερματισμό της εντροπίας, τον χαμό Θεών / Δαιμόνων, της αυτόματης σύγκρισης νησιού – παρόντος, την πηγαίας ανησυχίας του λεκκέ στο χαλί που θα πατάς για τους επόμενους μήνες τουλάχιστον. Έχουν όλα σχέση, για τέτοιο μπέρδεμα μιλάμε. Κι αν ο Haneke συνεχίζει να χρησιμοποιεί τις ταινίες για να πει κάτι άλλο απ’ αυτό που γράφει και σκηνοθετεί στην ταινία αυτή καθ’ αυτή, ο εκάστοτε παρόμοιος – όλοι παρόμοιοι είμαστε μέχρι αποδείξεως του αντίθετου – επιλέγει (αντιγράφοντας πρωτότυπα τώρα) τον ίδιο δρόμο. Ο Haneke βέβαια είχε προφανώς βιώματα παράξενα, η σχέση του με τη Βία είναι υπέρμετρα ερωτική, εγώ χαρούμενος, κι η Βία ενα ουσιαστικό που για κάποιο λόγο το γράφουμε τώρα με κεφαλαίο Β όσο αναμένουμε κρατώντας το κεφάλι μας ανάμεσα στα καλοσχηματισμένα μας γόνατα μέσα σ’ ένα αεροπλάνο, απ’ τα μεγάφωνα του οποίου ο πιλότος μας κάνει πλάκα ότι έχει χάσει τον έλεγχο και πέφτουμε – πέφτουμε – πέφτουμε, ενώ ταυτόχρονα ένας επιβάτης – μάλλον εγώ, ή κάποιος δίπλα, παραδίπλα, παρακαλεί Θεούς και Δαίμονες να πέσει το ρημάδι και να σκάσει στο νησί, εκείνο το «προ μηνών». Κάπου εκεί για ...κάποια άλλα άρρωστα, όχι τέτοια.

Κρο Μανιόν
Πρόκειται για ένα ποστίδιο που περιγράφει τον «από Θεού χέρι» σχηματισμό του εγκεφάλου μέσα στο κεφάλι που τη μια πάει να σπάσει (πέφτωντας ντε), την άλλη πάει να ξεκολλήσει απ’ το σώμα – έστω και χωρίς παρέα – να βγάλει φτερά δίχως να το νοιάζει μη το πουν σερβιέτα, να πετάξει κάπου πάνω απ’ τη πόλη και να φτύσει – το στόμα στο κεφάλι είναι, κάτι ξέρεις εσύ – μπόλικο σάλιο ακριβώς στο κέντρο της πόλης αυτής που χρωματίστηκε σε γκρίζους τόνους από γκρίζα μυαλά για γκρίζες ζωές μέσα σε μια παγκόσμια εντροπία που καμιά φωτογραφία δεν θα δεχθεί να απεικονίσει. Πληροφορούμαστε (ο λήθαργος λήγει – ξεχειμωνιάζει) οτι το κείμενο μπορεί να συνεχίζει να γράφεται μόνο του αέναα μιας και η κατανόηση δε πρόκειται ποτέ να σχηματίσει το περίγραμμά της στον εγκέφαλο του αναγνώστη αφού δεν υπάρχει και καμία συνοχή στο κεφάλι του πομπού. Που τώρα έχει βγάλει φτερά και δεν το νοιάζει αν θα το πούν σερβιέτα ή σκίτσο της red bull ή αυτή την κόκκινη πέρδικα στο Famous Grouse που όλο και κάποιος θα το πίνει στην πόλη που φτύνεται απ’ άγνωστα στόματα που δυστυχώς δεν διδάχθηκαν ποτέ την τέχνη της ομιλίας σε καλύτερη μορφή απ’ αυτή που πρωτοέχτισαν δυο Νεάτερνταλ ή δυο Κρο Μανιόν που ένιωσαν την ανάγκη να πουν ο ένας στον άλλον ότι πολύ ΑΠΛΑ θέλουν να πηδηχθούν χωρίς να σκοπεύουν ή να χρειάζεται ή να είναι απαραίτητο να κάνουν και παιδιά... Κατάλαβες;

Αλκυόνη

2012-01-10T13:54:00.000+02:00

[Από εδώ] Ο Αίολος κρατούσε τους ανέμους μέσα στον ασκό του. Όταν ο Οδυσσέας θέλησε να επιστρέψει στην Ιθάκη, ο Αίολος έκανε όλους τους ανέμους να κοπάσουν εκτός απ’ τον Ζέφυρο που οδηγούσε προς το νησί. Μα το άπληστο πλήρωμα άνοιξε τους ασκούς και ξέσπασε θύελλα που τους οδήγησε και πάλι πίσω στο νησί του Αιόλου.

Η Αλκυόνη ήταν μία από τις κόρες του Αιόλου, του «ταμία» των ανέμων που ‘ταν γιος του Ποσειδώνα, του Θεού της θάλασσας. Ο σύζυγός της, Κύηκας, πνίγηκε σε θαλασσοταραχή καθώς πήγε να ψαρέψει, παρά τα κακά προαισθήματα της γυναίκας του, Αλκυόνης, η οποία στην είδηση του χαμού του άνδρα της, έπεσε στα βράχια και αυτοκτόνησε.

Ο θαλασσοταραχή όμως αποτελεί έναν κακό συνδυασμό άγριας θάλασσας (Ποσειδώνας, «παππούς» της Αλκυόνης) και θυελλώδων ανέμων (Αίολος, πατέρας της Αλκυόνης). Πρόκειται για μία από κοινού ουσιαστική δολοφονία του Κύηκα από τους δύο Θεούς... Η υποκρισία αυτών όμως, τους οδήγησε στο να αποφασίσουν να μετατρέψουν τον Κύηκα και την Αλκυόνη σε πουλιά, με τον Δία να προστάζει εν τέλει τον Αίολο να σταματά τους ανέμους κατά τις Αλκυονήδες ημέρες, ώστε να επωάζει τα αυγά της η κόρη του, Αλκυόνη.

Αγέλαστος Πέτρα

2012-01-04T13:39:00.001+02:00

Επί 12 χρόνια γύριζε την «Αγέλαστο Πέτρα» ο Φ. Κουτσαφτής. Επισκέψεις καθημερινές στην αιώνια καθημερινότητα της Ελευσίνας. Μιας πόλης γεμάτης με ιστορία και πρόσωπα ...ιστορικά αδιάφορα. Το κυρίως θέμα του ντοκυμαντέρ είναι η εκβιομηχάνιση μιας περιοχής με την πλουσιότερη ίσως ιστορία στην Αττική, που ξεκινά απ’ τ’ αρχαία χρόνια και που πασχίζει να ψιθυρίσει κάτι στα σημερινά. «Γιατί η μόνη μας περιουσία είναι η μνήμη».

Πρωταγωνιστές στο φιλμ, η Περσεφόνη, Ο Απόλλων, στρατιώτες Θηβαίοι σε σαρκοφάγους, μερικά παιδιά απ’ τα σχολεία της πόλης, ο Π. Φαρμάκης – ένας ιστορικός ρακοσυλλέκτης, η Κούλα, οι τύποι στο καφενείο και τα πλαστικά πρόσωπα στις τεράστιες αφίσες που χαιρετούν τους περαστικούς στην Λεωφόρο Καβάλας, αναβλύζοντας μελαγχολία με φόντο φουγάρα και μυρωδιές καμμένου. Γιατί η Ιστορία συνεχίζει να γράφεται πάντα. Από μόνη της. Σχεδόν βίαια... Γιατί Ιστορία δεν σημαίνει μια αρχαία πέτρα που πάνω της στρογγυλοκάθεται σήμερα ένα εργοστάσιο και δέκα βρώμικοι εργάτες. Ιστορία είν’ αυτοί οι εργάτες, οι γυναίκες και τα παιδιά τους, αυτή η μετάλλαξη της πόλη μέσα σε μια ντουζίνα χρόνια που αντικατοπτρίζεται στα μάτια τους όταν κάθονται στην πλατεία με τ’ άγαλμα ή στο καφενείο απέναντι απ’ τις ανασκαφές.

Η «Αγέλαστος Πέτρα» σε κάνει ν’ αναθεωρείς: Απ’ τη μια, στις ανασκαφές βρήκαν – λέει – ένα στρατιωτικό κράνος που όμοιό του, μονάχα μια φορά ξεθάφτηκε κάπου στον πλανήτη... Εκεί ...και στην Ελευσίνα, μόνο. Απ’ την άλλη όμως, στα δέκα και κάτι χρόνια των γυρισμάτων, ο θάνατος του Π. Φαρμάκη, η ενηλικίωση των παιδιών του 92’ που τα ‘βαζαν με την Πετρόλα, ο χαμός της γυναίκας του τύπου με την βάρκα ή η αλλαγή θέσης του κεντρικού αγάλματος της πλατείας, μοιάζουν εξαιρετικά σημαντικότερα ιστορικά γεγονότα από ένα βρώμικο κράνος ή από μερικά τετραγωνικά χιλιόμετρα εργοστασιακής δυσωδίας.

Σ’ αυτές τις σαρκοφάγους έθαψαν – λέει – τους «επτά επί Θήβας». Ποιός όμως κατοικεί σήμερα απέναντι; Και που έθαψαν τον ρακοσυλλέκτη που τριγύριζε και μάζευε πέτρες απ’ τα χωράφια δίπλα στα εργοστάσια; Εκείνον που ζει «παν’ απ’ τη Γη και κάτω απ’ τ’ αστέρια». Τα ονόματα εκείνων που σκοτώθηκαν στην έκρηξη, ποιος τα ξέρει; Και γιατί να ‘ναι σημαντικότερη η φωτιά των διυλιστηρίων απ’ αυτή που ανάβει η γιαγιά κάθε βράδυ στο εκκλησάκι έξω απ’ το σπίτι της; Κι οι δυο φωτιές, οξυγόνο καίνε. Κι οι δυο, φωτιές είναι... Όλα είναι μνήμη και όλα προστίθενται απλά για να δίνουν την ψευδαίσθηση της ισορροπίας.

«Εδω παλιά» – λέει – «ήταν όλο βουνό... Μετά εξαφανίστηκε και βγήκαν τα εργοστάσια. Φουγάρα παντού». Κι όσο η βιομηχανία μεγάλωνε, τα βιβλία γεννήσεων και θανάτων στο Δημαρχείο διαθέχονταν το ένα τ’ άλλο. Η Ιστορία, μετρά περισσότερο όταν κάποιοι τη βοηθούν να διαδραμματίζεται. Είναι σημαντικότερη όταν οι κάτοικοι του μη-τόπου της Ελευσίνας, την κοιτάζουν να διαγράφεται μαζί με τους ίδιους. Αφανείς ήρωες. Σαν τον άγνωστο εκείνο που ζούληξε πριν δυο χιλιάδες χρόνια το μάρμαρο και μας άφησε σήμερα το σχήμα του χεριού του, κάπου πλάι στα πετρέλαια, τις πλαστικές μυρωδιές και στα πουλιά που πεθαίνουν στα σκουριασμένα βαρκάκια.

Αγέλαστος Πέτρα - Φ. Κουτσαφτής [2000]

Watch ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ in Educational & How-To | View More Free Videos Online at Veoh.com

Πολιτική ακινησία

2011-12-16T14:38:00.000+02:00

Ζώντας στο παρόν, πολλοί διατείνονται ότι η μετάβαση από το υπάρχον πολιτικό σύστημα στο – άγνωστο ακόμα – επόμενο, ισχύει, και μάλιστα, ότι συμβαίνει τώρα. Όπως στις περισσότερες περιπτώσεις κοινωνικής αντιπαράθεσης, ο δυϊσμός υφίσταται και ‘δω: Άλλοι λένε πως θα επικρατήσει εν τέλει ένα ολοκληρωτικό καθεστώς ως μια πιθανή μετεξέλιξη του υπάρχοντος, κι άλλοι, ότι το παρόν θα ταπεινωθεί όπως ταπείνωσε τις μάζες, έχοντας φυσικά ως αποκλειστικό του «δήμιο», τα επι μακρόν θύματά του.

Εντυπώσεις μιας ελπιδοφόρας αντίθεσης
Κατά την τελευταία ιστορική περίοδο, η Οικονομία, καθώς αυτή παγκοσμιοποιείται, επηρεάζει και συνδιαμορφώνει, κατέχοντας το μεγαλύτερο μέρος της πίττας, τις πολιτικές συνθήκες. Σε κάθε κρίση στην ιστορία του σημερινού οικονομικού οικοδομήματος, έλαμψαν πολιτικές μορφές (π.χ. Τζων Μέυναρντ Κέυνς), χαραχθηκαν πολιτικές «λύσεις» κι επηρεάστηκαν μάζες σε βαθμό που καμιά άλλη δομή δεν κατάφερε (π.χ. οι Τέχνες). Είναι νομίζω αποδεκτό, ότι σήμερα, η Οικονομία χαράζει την Πολιτική περισσότερο από ποτέ.

Όπως λοιπόν και στις προηγούμενες Κρίσεις, έτσι και σ’ αυτή, μια συγκεκριμένη πολιτική φαίνεται να γεννιέται. Ο «Καπιταλισμός», λέξη με την οποία σ’ αυτές τις γραμμές εννοώ την άμεση συσχέτιση Πολιτικής και Οικονομίας ως συγκοινωνούντα δοχεία, μεταλλάσσεται στην επόμενή του μορφή που ως θεμέλιο της έχει την διατήρηση ή την συντήρηση της ως τώρα πορείας του οικονομικού συστήματος. Δεν είναι λοιπόν τυχαίες οι απόψεις που κάνουν λόγο για ολοκληρωτικά καθεστώτα του μέλλοντος ή – αντιθέτως – για πάταξη της σημερινής ηλιθιότητας και τελική της αντικατάσταση μ’ ένα άκρως διαφορετικό πολιτικό-οικονομικό περιβάλλον βίου.

Αν μη τι άλλο ωστόσο, οι δύο παραπάνω οπτικές, αποτελούν και τα δύο άκρα, ενώ ο Καπιταλισμός δεν έχει ιστορικές ενδείξεις για τέτοιου είδους εκβάσεις των κρίσεών του. Σαφώς και μετά το Κραχ του 29’ η πολιτική παγκοσμίως υπέστη «γκελ», μα αυτό δε σημαίνει ότι τα πράγματα οδηγήθηκαν στο τότε «μαύρο» ή στο τότε «άσπρο», δηλαδή στα τότε δύο πιθανά άκρα. Γιατί λοιπόν να συμβεί αυτό σήμερα;

Η ουδετερότητα ως μέσο συντήρησης
Η απουσία λογικής στον σημερινό Καπιταλισμό είναι νομίζω ένα γεγονός. Αυτό που καταφέρνει ωστόσο – μέσω των δομών αυτοπροστασίας του, αλλά και μέσω των ίδιων των υποστηρικτών (θυμάτων;) του που αρνούνται να αποδεχθούν τη ιστορική τους βλακεία διαιωνίζοντας έτσι την κατάσταση – είναι να επιμηκύνει αένναα τα όρια της ίδιας της Λογικής ώστε αυτή να τον χωρά... Ο άνθρωπος λοιπόν που τον τροφοδοτεί και υφίσταται τον Καπιταλισμό αντιμετωπίζει στην ουσία έναν «αόρατο εχθρό», μια πραγματικότητα παρανοϊκή απ’ την οποία βέβεια δεν μπορεί να ξεφύγει: Δεν μπορείς σήμερα να ζήσεις εκτός του οικονομικού/πολιτικού/νομικού συστήματος, ενώ δεν μπορείς παράλληλα να επιβιώσεις κι εντός του.

Ένα τόσο «παρανοϊκό» πολιτικο-οικονομικό σύστημα που θέλει να επιβιώσει λοιπόν, δεν επιθυμεί την μεταποίησή του σε ολοκληρωτικό καθεστώς, ούτε και την συνειδητή απόρριψή του από πλευράς κοινωνίας. Αυτή η ουδέτερη κατάσταση που βρίσκεται στις γκρίζες διαβαθμίσεις μεταξύ "μαύρου" και "άσπρου", είναι κι η αρχή της διαρκούς σωτωρίας του.

Σε γκρίζους τόνους
Εντός του ουδέτερου γκρίζου, οι μάζες καταφέρνουν να διαφωνούν αλληλοακυρώνοντας τις θέσεις τους, σπαταλώντας έτσι την ενέργειά τους χτυπώντας το μεσοβέζικο πολιτικο-οικονομικό έκτρωμα ...«στα τυφλά» (ισχύει και για όσους χτυπούν, και για όσους αδιαφορούν...). Βρισκόμενοι πάντοτε «προ επικείμενης κρίσης», επιθυμούν "λύσεις" που δε λύνουν τίποτα, και κάνουν προτάσεις που δεν αλλάζουν τίποτα.

Σ’ ένα πιθανό μελλοντικό ολοκληρωτικό καθεστώς μιας μεταλλαγμένης «δημοκρατίας», οι μάζες θα έβρισκαν σωτηρία, κι όχι εξαθλίωση. Γιατί σ’ ένα τέτοιο σύστημα, οι ίδιες – σήμερα πρακτικά αντίθετες - μάζες θα έρβισκαν έναν «κοινό εχθρό» κι έναν αντικειμενικό στόχο. Ο Καπιταλισμός ωστόσο, καμουφλάρεται στους γκρίζους πολιτικούς τόνους, διαστρευλώνοντας τις βάσεις της ελευθερίας, της λογικής και της ηθικής, παραμένοντας έτσι κυρίαρχος. Γιατί λοιπόν να πιστέψει κανείς ότι η αυτοπροσπασία του θα τον οδηγήσει στην τελική κατάρρευσή του ή στην μετάλλαξή σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς που θα σημάνει το τέλος του;

Compare

2011-12-06T12:02:00.001+02:00

[Από εδώ] Στον κινηματογράφο, ο χώρος είναι τόσο αδιάφορος ή τόσο ενδιαφέρων όσο επιτρέπει ο φακός του σκηνοθέτη. Το αντικείμενο είναι απλά ένα αντικείμενο του φόντου, της ιστορίας, του «πίσω». Το προσκήνιο «έχει» σημασία μόνο. Το εκάστοτε υποκείμενο. Το φόντο ωστόσο, βρίσκεται εκεί για να οριοθετεί το «μπροστά». Να το ορίζει. Σαν τα σκίτσα που γεμίζουν τα παιδιά με χρώματα στα ζωγραφικά μπλοκ. Εντός των γραμμών. Όπως οι άνθρωποι: Χωρίς ένα φόντο, την ατμόσφαιρά του, το χρώμα του, το φώς ή το σκοτάδι του, κανείς «δεν» είναι τίποτα. Χωρίς ιδέες, χωρίς πάθη, χωρίς παρελθόν και μελλοντικές βλέψεις, χωρίς ένα φαντασιακό έστω «πίσω», ο καθένας μοιάζει κενός. Γεννιέται κενός – tabula rasa (;) – και ζωγραφίζει στην πορεία του το ειδικό και μοναδικό background του. Τον χώρο του. Το ενδιαφέρον ή το αδιάφορο του χαρακτήρα του (Βιογραφικό). Τα όριά και τις γραμμές του. (Κι ύστερα πασχίζει να τα ξεπεράσει – Βίος – Βία).

Το φόντο σε κίνηση
Η κίνηση του φόντου, καθυστερεί - μηδενίζει την κίνηση του υποκειμένου. Οπτικοποίησε: Εάν ο φακός του κινηματογραφιστή ακολουθεί το περπάτημα του υποκειμένου από το πλάι, το φόντο είναι που "περπατά" ενώ το υποκείμενο παραμένει σε μία ιδιότυπη "ακινησία" σε κάποιο σημείο του πλάνου. Κοινωνικά δε, ο άνθρωπος περνά από ιδέα σε ιδέα, ωριμάζει, μα στην ουσία μετακινεί απλά το φόντο πίσω του. Το background, που τον ορίζει. Ο ίδιος, παραμένει αέναα και απολαυστικά ίδιος. Αλλάζοντας μονάχα τα όριά του, αλλάζει ...ακίνητος. Μεταποιείται, πλάθοντας το μέτρο σύγκρισής του εαυτού του.

Η Επιστήμη ως Θρησκεία

2011-12-01T11:56:00.003+02:00

Εάν ως Επιστήμη ορίζεται η ορθολογική και μεθοδική έρευνα του επιστητού και το σύνολο των συστηματοποιημένων γνώσεων που προέρχονται από αυτή, τότε – τουλάχιστον φαινομενικά – αυτή και η Θρησκεία είναι δύο έννοιες που αλληλοακυρώνονται. Η Θρησκεία – εδώ τουλάχιστον – ορίζεται ως το σύνολο των αντιλήψεων που σχετίζονται με την πίστη του ανθρώπου σε μία Ανώτερη Δύναμη και που συνοδεύεται από τελετουργικές πράξεις με σκοπό την επικοινωνία της ανθρώπινης ψυχής με την δύναμη αυτή. Αποτελεί μάλιστα ένα φίλτρο με το οποίο ο άνθρωπος εξηγεί συχνά την κενότητα ~~του.~~ των γνώσεών του.

Βέβαια ο δυϊσμός σε τέτοιου είδους θεματολογίες αποτελεί από μόνος του το κεντρικό πρόβλημα του εκάστοτε θέματος. «Το ένα ...ή... το άλλο;» είναι μία ερώτηση που εστιάζει πολύ περισσότερο στην διάζευξη αυτή καθ’ αυτή και πολύ λιγότερο στις αναμετρούμενες βάσεις (Επιστήμη ή Θρησκεία). Στην πραγματικότητα λοιπόν, η μία έννοια διαλύεται εντός της άλλης κι εμείς απλά το αρνούμαστε... Εξηγώ:

Το «μεταφυσικό» της Επιστήμης
Σήμερα, οι επιστήμονες κάνουν λόγο για κβαντοφυσική, για πιθανότητες και σημειακές θεωρίες περί χώρου, για α-χρονικότητα και εν τέλει για απουσία Ύπαρξης. Λαϊκότερα, μιλούν για παράλληλες ζωές, για μοιρολατρίες και άλλες τέτοιες «θολές» έννοιες. Πάνω σ’ αυτές υπάρχουν 100άδες αναπόδεικτες θεωρίες, λίγα χειροπιαστά στοιχεία (αν και έρχονται όλο και περισσότερα, ειδικότερα από το CERN και μετά) και πολλά λόγια ...παγκοσμίου φήμης. Φυσικά, δεν προσπαθώ να ακυρώσω όλη την επιστημονική διαδικασία● εξάλλου τα μαθηματικά οδήγησαν στη σημερινή πορεία της Επιστήμης, κι όχι οι μάγισσες, οι προσευχές και τα ξόρκια.

Η Άγνωστη Επιστήμη
Επιπλέον, δεν είναι λίγοι εκείνοι που στο μιλούν στο όνομα της Επιστήμης εκμεταλλευόμενοι την ορθολογικότητα που αυτή εμπνέει (ή χαράζει...), δίχως όμως να είναι και γνώστες. Για παράδειγμα, πολλοί πολιτικάντηδες του σήμερα που εντάσσουν στο πρόγραμμά τους περιβαλλοντικούς στόχους και Οικονομίες βασισμένες στους πόρους, συντάσσονται με τις επιστημονικές μεθόδους δίχως να γνωρίζουν ούτε τον μελλοντικό δρόμο που μπορεί η ίδια η Επιστήμη να πάρει, ούτε τις εξηγήσεις που δίνουν οι επιστήμονες σήμερα στα περί κβαντοφυσικής.

Μία τεράστια μερίδα του πληθυσμού, θεωρεί ως Επιστήμη το «1+1=2» ενώ η σημερνινοί κβαντοφυσικοί ενδέχεται να αποδείξουν ότι 1 και 1 δεν κάνει τίποτα γιατί το 1 δεν υπάρχει. Όλοι αυτοί λοιπόν, είναι, είτε «πιστοί» σε ένα μέρος της Επιστήμης που είναι κατανοητό προς στιγμήν ενώ αργότερα «ένας θεός ξέρει», είτε «πιστοί» στην Επιστήμη γενικότερα δίχως να κατανοούν, ωστόσο, το πλήρες περιεχόμενό της.

Παραλληλισμός
Κατά κύριο λόγο, οι «πιστοί» σε κάποια Θρησκεία, αποδέχονται ό, τι αυτή προστάζει καθώς δίνει πιθανές εξηγήσεις στα κενά του επιστητού. Τυπικά όμως, οι 40 παρθένες ή ο Παράδεισος μετά θάνατο, δεν έχουν και μεγάλη διαφορά σε δυναμική από τα παράλληλα σύμπατα που δημιουργούνται στιγμιαία... Αφαιρώντας τώρα του «πιστούς» από την εξίσωση και λαμβάνοντας υπόψη μονάχα την Θρησκεία ή την Επιστήμη και τις αντιλήψεις τους, τότε και πάλι τυπικά μπορούμε να μιλήσουμε για μη «ανθρώπινα αισθητές αλήθειες» που λανσάρουν αυτές...

Όλα ...μαθηματικά
Αν κάποτε η Επιστήμη ερειδόταν στον ορθολογισμό, τότε σήμερα μπορούμε να πούμε πως έχει φτάσει στο σημείο να τον μορφοποιεί ή να τον παράγει εκ νέου. Τα μαθηματικά διευθύνουν πλέον την χάραξη πορείας σε πολιτικό, οικονομικό αλλά ακόμα και στο κοινωνικό επίπεδο: Οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν ως μαέστρο τα μαθηματικά: «Σε βολεύει η νέα γκόμενα ή ο καλός σου φίλος ή σου σπάει τα νεύρα;», «Έχεις λεφτά να πας εκδρομή και να περάσεις καλά ή πρέπει να κρατήσεις λίγα για το ενοίκιο;», «Ενδίδεις σε κάτι που κοινωνικά δεν επικροτείται εάν το επιθυμείς ή επιθυμείς περισσότερο την συνέχιση της σύνδεσής σου με την βλακεία της κοινωνίας;» «Θα έχει καλό αποτέλεσμα αυτό που θέλω να κάνω ή όχι, που σημαίνει ότι δε θα το κάνω ακόμα κι αν το θελω;»... Κι όταν η ζυγαριά γέρνει προς τα δεύτερα, τότε έρχεται η στιγμή της λήψης αποφάσεων του τύπου ένα κι ένα κάνει δύο, μιας ορθολογικής μεθοδολογίας που – αν μη, τι άλλο – προκύπτει απ’ την εκλογίκευση του επιστητού μέσω της Επιστήμης και των διαδικασιών της...

Μία νέα μορφή Θρησκείας
Πόσο πιθανό είναι τελικά το να γίνει η σημερινή Επιστήμη μία νέα μορφή Θρησκείας και πόσο σίγουρος είναι κάποιος ότι αυτή δεν ικανοποιεί ήδη τις παραδοχές που χαρακτηρίζουν την κενότητα των Θρησκειών; Όπως ο εκάστοτε Θεός ωθούσε για αιώνες τις κοινωνίες ώσπου αυτές να τον ξεπεράσουν ψυχολογικά, ετσι κι η Επιστήμη σήμερα ωθεί την έκβαση των πραγμάτων προς την «μεταφυσική» (δηλαδή το μετά της Επιστήμης που αργά ή γρήγορα θα προσπαθήσει να το εντάξει στις Αλήθειες της αναλύοντάς το), παράγωντας μάλιστα τον ετεροκαθορισμένο μαζικό κοινωνικό ορθολογισμό και γεμίζοντας με «σωστά» και «λάθη» το άδειο πηγάδι της Ηθικής.

Εάν κάποτε η Ανθρωπότητα θαύμαζε τον Χριστό δίχως να τον γνωρίζει και δίχως ορισμένες φορές να τον κατανοεί, σήμερα χάνει τον δρόμο της θαυμάζοντας τυφλά τους αριθμούς. Και για να μη ξεχνιόμαστε, και τα δύο, ως έννοιες, ο Άνθρωπος τα δημιούργησε... Οπότε ή είμαστε υπερβολικά ερωτευμένοι με τους εαυτούς μας ή έχουμε ανάγκη από όρια...

Stockholm Syndrome

2011-11-30T13:41:00.000+02:00

Το λεγόμενο Stockholm Syndrome είναι ένα παράδοξο ψυχολογικό φαινόμενο κατά το οποίο ένας όμηρος ερωτεύεται ή νιώθει συμπάθεια προς τον απαγωγέα του, φθάνοντας κάποιες φορές στο σημείο να τον προστατεύει με κάθε κόστος. Η Ψυχολογία εδώ, λέει ότι όλο αυτό απορρέει συνήθως απ’ την επιλογή κάποιων απαγωγέων να μην χρησιμοποιήσουν την βία που «αρμόζει» σε μία τέτοια περίσταση (π.χ. ληστεία τράπεζας), δημιουργώντας έτσι ένα θετικό κλίμα από πλευράς ομήρων προς το πρόσωπό του.

Ένα κοινωνικό Σύνδρομο...
Η κοινωνικο-πολιτικο-οικονομική κατάσταση του σήμερα έχει σαφέστατα κάτι που τη συνδέει με το άνω φαινόμενο. Μια ολόκληρη κοινωνία προστατεύει το Οικονομικό Σύστημα (απανταχού καπιταλιστές), ενώ την ίδια στιγμή αυτοί είναι που ευθύνονται για την τραγικότητα της καθημερινότητας των πρώτων. Οι «απαγωγείς» - εδώ μπορούμε να τσουβαλιάσουμε τραπεζίτες, μεγαλοεργοδότες, πολιτικούς κατ’ επάγγελμα, μπάτσους κ.α. – κρατούν ομήρους της Οικονομίας / «Δημοκρατίας», τους εργαζόμενους, τους πολίτες και εν γένει τους ανθρώπους ως όντα πολιτικά και κοινωνικά. Τα θύματα δε, η εν λόγω κοινωνία δηλαδή, τείνουν να προστατεύσουν το οικοδόμημα και τους εκφραστές του αρνούμενοι να αντισταθούν στην υποβάθμιση της ποιότητας ζωής τους που υφίστανται μέσω των πολιτικών φίλτρων μιας – πάντα αναπάντεχης και επιδεχούμενης βιαστικών «λύσεων» – Κρίσης.

Παραλληλισμού συνέχεια...
Επιπλέον, οπως ο απαγωγέας που εμπνέει τους ομήρους του να τον ερωτευθούν μιας και αποφεύγει την βία που θα έπρεπε λογικά να συνοδεύει την βίαιη πράξη του, έτσι κι οι «απαγωγείς» του σήμερα εμπνέουν την κοινωνία να τους στηρίξει έμπρακτα (συμμετοχή – συνενοχή) αφού της δίνουν μια ψευτοδυνατότητα διαφυγής... Η «Δημοκρατία» της «Μη Βίας» που συχνά σκοντάφτει στα σάπια δόντια τους, δίνει στην αναμφίβολα χαζή Κοινή Γνώμη την αίσθηση ότι είναι ελεύθερη να αποφασίσει μέσω των εκλογών ή των ειρηνικών διαμμαρτυριών μία αντίσταση στους Καπιταλιστές. Αν και ενσαρκώνουν την έννοια του απαγωγέα, είναι οι πρώτοι – παραδόξως – που μιλούν για εξάλειψη της Βίας, για Πολιτισμό, Δημοκρατία, Τέχνες κ.α.

Ένα ελαφρύ Stockholm Syndrome διακρίνεται τόσο στο κοινωνικο-πολιτικό-οικονομικό σκηνικό, όσο και ειδικότερα στο εργασιακό περιβάλλον ή ακόμα και στην παρέα του καθένα. Τυπικά, όλοι χρειάζονται ψυχολόγο, μα το πρόβλημα ξεκινά στην πραγματικότητα όταν είτε ο απαγωγέας (θύτης), είτε ο όμηρος (θύμα) θεωρούν πως η κατάστασή τους είναι ερεθιστική. Θα ήταν καλύτερο λοιπόν, απ' το να περιμένουμε να αναδειχθεί ένα κοινωνικό Lima Syndrome (το αντίθετο του Stockholm Syndrome όπου ο θύτης ερωτεύεται το θυμα και το αφήνει ελεύθερο λόγω ενοχών), να αποδεχθούμε απλά ...ότι είμαστε άρρωστοι.

80kg

2011-11-15T13:35:00.001+02:00

Αυτοματισμός

Η πλαστικότητα κυριαρχεί. Κομμένες φάτσες, με ρούχα σκισμένα επιμελώς και μαλλιά ατημέλητα – εάν ταιριάζει. Τηλεόραση και λύση πουθενά. Πρόβλημα κανένα και πρόβλημα χαρταετός, έμβλημα, όπως θέλεις πες το. Κάποιοι πονούν κι άλλοι τραγουδούν. Σε γνωρίζω από την κόψη… Ωστόσο, κάποιοι προσπαθούν να θυμηθούν την Ευκτική έγκλιση των ρημάτων που διδάχθηκαν στο Δημοτικό πειθαρχείο, μήπως και σχηματίσουν καμιά ευχή προς πραγματοποίηση. Άλλοι το λένε (ανήκω) βαθιά επιθυμία και ισχυρό Θέλω, κι άλλοι το λέν’ όνειρο λες και ταξιδεύει εκτός πραγματικότητας – έτσι για να σε λένε τρελό. «Χρειάζεται κόσμος παιδιά», αλλιώς δε γίνεται τίποτα. Να βρω γνωστούς κι αγνώστους να προσηλυτίσω; Τέτοιες μαλακίες δε κάνω…

Porn

Του έδειξε σεξουαλικά κόλπα της TV. Rough porn μέσα στο σπίτι που μύριζε και λίγη λαδίλα, δηλαδή (ακούς;) . Εκείνη ντύνει την πράξη με λουλούδια και συμπόνιες κι αυτός το λέει ανάγκη. «Μηρυκαστικά είμαστε», ρωτά αυτή, κοιτάζοντας βορειοανατολικά. «Πληθυντικός;» απαντά εκείνος κοιτάζοντας κάτω, αλλά σκεπτόμενος καθαρούς βοριάδες στην Ανατολή... Όμως, έτσι πάει, άλλος χρησιμοποιεί το σώμα του, τις δυσανάλογα πολλές οπές σ’ αυτό, κι άλλος προστατεύει τον νου του. Φυσική απόρροια της άνω παραγράφου. Και τα μάτια, οπές στο σώμα είναι, αλλά δε είδε να τον κοιτάζει κανείς σ’ αυτά. «Θέλει μονάχα να γεμίσω κάθε τρύπα για να κλείσει το κενό». Καλά, όχι δεν είπε, πήρε – έδωσε. Ωστόσο, εκείνος ψάχνει μια εγγύτητα ανώτερη κι εκείνη αναμένει να παραχθεί η δεύτερη δόση σπέρματος που θέλει να την ζεστάνει. Κι αν το εργοστάσιο θέλει καύσιμο για να λειτουργήσει, το σώμα (καύλα) δε θέλει τίποτα. Εκτός από χρήμα ορισμένες φορές όταν πρόκειται για επάγγελμα. Το σώμα προς χρήση. Άκόμα κι αν χωρά το μέλος μου στο σώμα σου, όσο κι αν δε σε νοιάζει το να χωρά κι ο νους μου στον δικό σου, εμένα με κόφτει. Ο γνώμονας είναι αυτός μόνο. Τα υπόλοιπα είναι κρεβάτια.

Πλάτωνας

Οι ψευτό-πολιτικές πληροφορίες αφαιρούν κάτι απ’ την λογική. Θα τρελαινόταν αν συνέχιζαν όλο το πανηγύρι. Μπερδεμένη Αριστερά, διχασμός στα ανώμαλα πνεύματα, οικονομικά προβλήματα. Πώς να κάνει το δικό του όταν φιλοξενείται (υποχρεώνεται) σε δικές τους καταστάσεις; Πώς να ενδώσει κανείς όταν φοβάται να χάσει αυτό που θέλει να χάσει; Μήπως να μιλάμε περισσότερο για τις επιθυμίες και λιγότερο για τον Σαμαρά; Κατέληξα: όταν κόβεις τον εαυτό σου από μια πράξη, μια μοιραία επιθυμία, ένα φαινομενικά άσχημο Θέλω, πεθαίνεις λίγο. Δεν είναι και για πένθος. Έτσι κι αλλιώς όλοι θα πτωχεύσουμε...

2-A-λογος [Part 2]

2011-10-30T12:48:00.001+02:00

[Part 2 - συνέχεια] [το πρώτο μέρος: εδώ]

«Τι χρώμα είναι ο τοίχος;»
«Έχει σημασία;»
«Είναι κόκκινος...; Πες!»
«Πριν δεν άκουγες, τώρα δε βλέπεις;»
«...Βλέπω έναν τοίχο, βλέπω κι εσένα, αυτό που δε βλέπω είναι ποιον τοίχο βλέπεις εσύ. Τι χρώμα τον βλέπεις εσύ...»
«Το σπίτι, αυτό το σαλόνι, τα υδραυλικά, η λάμπες πάνω, το ξύλινο πάτωμα που πατάς – σου είπα ήδη! – είναι όλα ...όλων μας. Δεν μπορεί να βλέπω διαφορετικό τοίχο από εσένα. Ακόμα κι αν συμβαίνει αυτό, ένας απ’ τους δυο μας, ή και οι δυό μας, απλώς διακρίνει έναν τοίχο. Δεν τον βλέπει όμως. Και στο κάτω-κάτω, ο ίδιος ο τοίχος είναι μεγαλύτερο πρόβλημα απ’ το χρώμα που έχει για μένα ή για σένα, δε νομίζεις;»
«Τουλάχιστον το σπίτι έχει παράθυρα...»
«Τα παράθυρα βρίσκονται εκεί για να δίνουν νόημα στον τοίχο γύρω τους»
«Μπορώ να τους φανταστώ από τώρα να πνίγονται πραγματικά στα σκατά τους... Αυτή είναι η χρησιμότητα του παράθυρου...»
«Και τι έχεις να πεις γι’ αυτό;»
«Ότι κάποια απ’ αυτά τα σκατά είναι δικά μου... Όλο και κάποιον θα πνίξω...»
«Μετανιώνεις;»
«Υπάρχει κάτι για το οποίο να πρέπει να μετανιώσω; Είναι φυσιολογικό να πνιγούν έτσι. Ανήκουμε πολλές χιλιάδες χρόνια στο Βασίλειο των ζώων για να κάνουμε τώρα κάτι το διαφορετικό... Κάτι πρωτότυπο...»
«Κι εμείς;»
«Εμείς... Καμία διαφορά... Εάν είμαστε στο τελευταίο σπίτι βγαίνοντας απ’ την Αθήνα, κάποιοι άλλοι είναι στο τελευταίο σπίτι βγαίνοντας απ’ την χώρα. Γελούν μ’ εμάς που θα πνιγούμε στα δικά μας τα σκατά. Βέβαια κι άλλοι, ακόμα πιο έξω, γελούν με εκείνους δίχως να ξέρουν ότι, και πάλι, οι πιο πίσω γελούν κοιτάζοντάς τους. Δεν νομίζω ότι σταματάει ποτέ αυτή η σχέση...».
«Κάποτε θα σταματάει, νομίζω»
«Σταματούν οι αριθμοί ρε Φίλιππε; Άπειρο σου λέει...»
«Εμείς είμαστε άνθρωποι όμως, δεν είμαι αριθμός...»
«Α.Φ.Μ. είσαι...»
«Καλώς σε έφερα λοιπόν, έχεις αρχίσει να γίνεσαι σοφός...»
«Λες να καταφέρω να σε επηρεάσω όπως με επηρεάζεις εσύ;»
«Ο δάσκαλος κι ο μαθητής αλλάζουν συχνά θέσεις... Και σ’ αγαπάω αρκετά για να στρογγυλοκάθομαι και να σε βλέπω να μειώνεσαι...»
«Σε επηρεάζω;»
«Εάν αυτός είναι ο σκοπός σου, όχι. Εάν δεν είναι, τα καταφέρνεις όλο και καλύτερα...»
«Με κάνεις να αισιοδοξώ...»
«Δεν το είχα σκοπό»
«Σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό...»
«Σε λίγο θα ξεκινήσει...»
«Τι...;»
«Ο πνιγμός... Τα σκατά. Μη μου πεις ότι σε ενοχλεί να λέω ‘σκατά’; Έχω παρατηρήσει ότι όποιος λέει την λέξη νιώθει λιγότερη αηδία απ’ αυτόν που την ακούει...»
«Δεν με ενοχλεί. Πώς λες να ξεκινήσει...;»
«Ρωτάς εσύ ή ο άνθρωπος που θα ήσουν εάν βρισκόσουν ακόμη στην Αθήνα;»
«Έχεις δίκιο, δυσκολεύομαι ακόμα να βγω... Είναι αυτός ο τοίχος που λες...Προσπαθώ όμως...»
«Να μη προσπαθείς...»
«Και πάλι έχεις δίκιο.. Ξαναέγινες ο δάσκαλος τώρα ε;»
«Κατά λάθος...»
«Δεν πειράζει, εξακολουθώ να σε συμπαθώ...»
«Όπου να ‘ναι ξεκινάμε...»
«Τα σκατά, ναι...»
«Σε λίγο θα τους δούμε να τρέχουν πανικόβλητοι. Μην τρομάξεις σε παρακαλώ όταν θα φτάσουν κι εδώ... Δεν θέλω να δουν ότι κάποιοι από εμάς τρομάζουν...»
«Δεν φοβάμαι πια...»
«Το ξέρω... Ανησυχώ όμως. Έχουν τεράστια δύναμη...»
«Θα πνιγούν πριν φτάσουν εδώ...»
«Κι αν πνιγούν λες να είμαστε μόνοι;»
«Θα είμαστε περισσότερο μόνοι από φυσικής και μαθηματικής άποψης. Λιγότερες ψυχές βλέπεις...»
«Νιώθεις ήδη μόνος;»
«Όχι τώρα...»
«Επειδή είμαι εδώ στο ίδιο δωμάτιο;»
«Όχι, επειδή σε καταλαβαίνω και με καταλαβαίνεις...»
«Κι αυτός είναι ο προορισμός; Μεταξύ των ανθρώπων εννοώ...»
«Δεν ξέρω... Νιώθω καλά όμως όταν συμβαίνει. Αλλά σου είπα, κάποιοι άλλοι, πιο έξω, γελούν μ’ εμάς...»
«Ναι αλλά μ’ αυτή τη λογική, νιώθουν καλά μεταξύ τους. Αισιοδοξούν...»
«Αυτοί εκεί – τώρα το σκέφτομαι αυτό, δεν είναι καμιά θεωρία ετών – είμαστε εμείς. Σε μιαν άλλη εκδοχή, ίσως σ’ έναν άλλο χρόνο, σε άλλες συνθήκες»
«Εμείς γελάμε μ’ εμάς λοιπόν...»
«Άρα κι αυτοί στην Αθήνα, μέσα στα σκατά, είματε εμείς...»
«Δηλαδή... δε βγήκαμε ποτέ;»
«Τελικά εκεί μας έφτασε η σκέψη μου... Αρχίζω να απαισιοδοξώ»
«Συνεχίζεις, βλέπω, να γράφεις όσα λέμε...»
«Θέλω να βρω που αρχίζει ο φαύλος κύκλος. Την μία αισιοδοξώ, την άλλη απαισιοδοξώ. Ωστόσο, δε νιώθω ν’ αλλάζω ποτέ... Θέλω να διαβάζω τι λέω, τι σκέφτομαι. Η λούπα πρέπει να κοπεί. Οπότε, ναι, γράφω τον διάλογο μας...»
«Δεν ανησυχείς μήπως τον διαβάσει κάποιος άλλος;»
«Όχι. Εάν τον καταλάβει, ίσως να μη πνιγεί... Εάν όχι, δε θα το μάθω ποτέ...»
«Ναρκισσισμός ξανά;»
«Δεν έχω κακία μέσα μου, δεν νιώθω κάποια ανεξήγητη ανωτερότητα. Δεν πιστεύω καν στην ανωτερότητα. Είναι η δεύτερη φορά που μου το λες... Μήπως τελικά πιστεύεις εσύ στην κατωτερότητα;»
«Να ‘το πάλι...»
«Πάμε να περπατήσουμε λιγάκι...;»

...

«Είμαστε Βόρεια της Αθήνας, έτσι δεν είναι;»
«Ακριβώς...»
«Άρα σε άλλα σημεία του ορίζοντα να υπάρχουν κι άλλα ‘τελευταία σπίτια βγαίνοντας απ’ την Αθήνα’. Στην Ανατολή, τον Νότο...».
«...Υπάρχουν κι άλλοι σαν εμάς, εάν αυτό ρωτάς... Δεν είπες ‘στην Δύση’»
«Θα την ξέχασα...»
«Θα την ξέχασες...»
«Ο Ήλιος φωτίζει πρώτα την Ανατολή και έπειτα την Δύση... Τα συστήματα όμως ακολουθούν την αντίθετη κατεύθυνση... Η Δύση μολύνει την Ανατολή».
«Πολιτικό αστειάκι;»
«Αν και δεν είναι για γέλια...»
«Παρατείνεται... Ο πνιγμός... Κοίταξε την Αθήνα... Κέρδισαν χρόνο»
«Εντάξει, δε μιλάω άλλο για αυτά...»
«Ας πούμε για εμάς, πάλι...»
«Τι έχουμε να πούμε παραπάνω;»
«Δεν έχουμε αρχίσει καν να μιλάμε. Ξέρεις πόσο χρόνο έχουμε χάσει εκεί μέσα;»
«Τι θέλεις από μένα;»
«Να αποδεχθείς ό,τι νομίζεις ότι αξίζει αποδοχής. Όλα.»
«Άσε εγώ. Έχω παρεξηγήσει εγώ»
«Δεν είμαι κάποιος Θεός...».
«Έχω έναν ενθουσιασμό μέσα μου, εγώ»
«...Θνητός είμαι...»
«Αυτό που λες, όπως το λες...»
«...Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο...»
«...κι ο τρόπος που το λες...»
«...Όλα τ’ άλλα, μπούρδες...»
«Αλήθεια...»
«Μη γράφεις για λίγο αν μπορ...

[τέλος 2ου μέρους]

2-A-λογος [Part 1]

2011-10-27T13:53:00.004+03:00

«Τι έχουμε πάθει ρε φίλε;»
«Δεν ξέρω...»
«Πότε θα ξέρεις;»
«Δεν ξέρω»
«Τι ξέρεις;»
«Δεν ξέρω...»
«Θα ξέρεις ποτέ;»
«Ξέρω ‘γω;»
...
«Εσύ τι έχεις πάθει;»
«Εσύ...;»
«Σου είπα, δεν ξέρω...»
«Εγώ... δεν ξέρω, ούτε κι εγώ...»
«Τότε γιατί ρωτάς;»
«Γιατί πρέπει να μιλάμε που και που...»
«Αφού δεν ξέρουμε τι λέμε...»
«Ναι, αλλά μιλάμε...»

...

«Τι έκανες χτες;»
«Προφανώς, ό, τι θα κάνω και σήμερα, και αύριο, και μεθαύριο και ό, τι κάνω τα τελευταία χρόνια...»
«Γιατί το λες αυτό;»
«Δεν ξέρεις γιατί;»
«Ξέρω...»
«Τότε γιατί ρωτάς;»
«Για να σιγουρευτώ ότι είμαστε στο ίδιο επίπεδο ακόμα...»
«Κι εσύ; Εσύ τι θα κάνεις αύριο;»
«Θα αντιγράψω πιστά τον εαυτό μου...»
«Πλάκα έχεις...»
«Το ξέρω...»
«Αυτό το ξέρω κι εγώ...»
«Κάτι ξέρουμε τελικά...»

...

«Καλημέρα»
«Που πας;»
«Προς τα ‘κει...»
«Έρχομαι κι εγώ...»
«Εσύ που πας;»
«Προς τα ‘κει που πάμε»
«Ναι, κι ο προορισμός σου ποιος είναι;»
«Το να δω που πας...»
«Τότε, γιατί δε με ρωτάς απλά;»
«Γιατί κάθε φορά που σου κάνω μία τέτοιας δυναμικής ερώτηση, μου απαντάς σουρεαλιστικά και μετά με ρωτάς γιατί στην έκανα...»
«Τι έχεις πάθει ρε φίλε;»
«Δεν ξέρω, αλλά θα το μάθω σύντομα»
«Τι γράφεις εκεί;»
«Το διάλογό μας...»
«Γιατί;»
«Σε ρωτάω εγώ γιατί μου μιλάς; Γιατί με ρωτάς εσύ γιατί τα γράφω;»
«Φτάσαμε...»
«Που;»
«Εδώ, φτάσαμε. Εδώ ερχόμουν...»
«Τι είναι εδώ;»
«Εδώ είναι εδώ που τελειώνει η Αθήνα. Το τελευταίο σπίτι του Λεκανοπεδίου είναι αυτό εκεί».
«Μπορεί να είναι και το πρώτο όμως, αν μπαίνεις στην πόλη...»
«Εμείς βγαίνουμε όμως...»
«Και γιατί ήρθαμε εδώ;»
«Για να δεις...»
«Τι να δω;»
«Κοίταξε... Αυτά τα ζώα, αυτή η φυλή εκεί πέρα, έφτιαξε το χωριό της. Έκοψαν τα δέντρα, έχτισαν αυτά τα σπίτια, και σιγά σιγά θα πνιγούν μέσα στα σκατά τους».
«Κι εμείς;»
«Γι’ αυτό ανεβήκαμε στο βουνό. Για να μη πνιγούμε. Γιατί νομίζεις ότι το λένε Λεκανοπέδιο; Για να μη κινδυνεύσουν οι άλλοι τριγύρω...».
«Σήμερα έμπαινα στο ντουζ και μία μικρή κατσαρίδα βγήκε απ’ το σιφόνι, της έριξα νερό και ξαναέπεσε μέσα. Ή πέθανε ή κόλλησε στο αποχετευτικό σύστημα...»
«Δεν καταλαβαίνω γιατί μου το λες αυτό...»
«Επειδή ήρθαμε εδώ... Εγώ θα ήμουν η κατσαρίδα αν έμενα σ’ εκείνο το σπίτι. Θα πνιγόμουν στα σκατά με τη φυλή».
«Νομίζω ότι κατάλαβες τελικά».
«Και τώρα;»
«Και τώρα τι; Γυρίζουμε πίσω...»
«Γιατί δε φεύγουμε πιο πέρα;»
«Επειδή πιο πέρα δεν υπάρχει άλλο σπίτι ώστε να λέμε ότι βγήκαμε έξω απ’ τα σκατά... Σου είπα, αυτό εκεί είναι το τελευταίο κτίριο βγαίνοντας απ’ την Αθήνα...»
«Ποιανού είναι;»
«Νομίζω ότι είναι όλων μας...»
«Δε μένει κανείς μέσα;»
«Όλο ερωτήσεις είσαι...»
«Κάποιος πρέπει να ρωτάει για να πάρει τις απαντήσεις που μου δίνεις...»
«Και κάποιος πρέπει να ακούει όσα λέω»
«Νομίζεις ότι δεν ακούω;»
«...»
«Τι είπες;»
«...;»
«Τι;»
«...!»
«Δεν καταλαβαίνω...»
«Σου αποδεικνύω ότι δεν ακούς...»
«Δεν μιλούσες καν. Εκτός αν ήθελες απλώς να μου πεις ότι κάποιος ακούει μονάχα αυτό που έχει μάθει πώς να το επεξεργάζεται. Γιατί σε αυτή τη περίπτωση, στην αρχή είπες ‘ναι δεν ακούς’, μετά ρώτησες ‘Πιστεύεις πραγματικά ότι ακούς;’ Και στο τέλος φώναξες ‘είσαι βλάκας!’. Άκουσα καλά;»
«Είδες; Είδες! Πάντα ξέρεις τι σημαίνουν όλα αυτά, απλά νομίζεις ότι μόνο εσύ το ξέρεις και θέλεις να σου δείχνω ότι το ξέρω κι εγώ. Δεν είναι λίγο ναρκισιστικό αυτό; Λοιπον...; Μπαίνουμε;»
«Στο σπίτι;»
«Ναι, είναι όλων μας τελικά...»
«Το αποφάσισες τώρα;»
«Τώρα ένιωσα αλληλέγγυος με σένα...»
«Επειδή συμφωνήσαμε; Επειδή είμαστε παρόμοιοι;»
«Όχι, επειδή σε κατάλαβα και με κατάλαβες...»

[Part 2 εδώ]

[τέλος 1ου μέρους]

Θύματα της πρακτικότητας

2011-10-26T14:25:00.003+03:00

[Από εδώ] Η «πρακτικότητα», ως λέξη, εμπνέει τη θετική φόρτισή της στον νου του καθένα. Πρακτικός, σημαίνει αποτελεσματικός▪ «λογικός» κατά κάποιον τρόπο. Η Πρακτικότητα διαλύει για πολλούς την όποια «θολούρα». Ωστόσο, αυτό που εκείνοι ονομάζουν «θολούρα», άλλοι το επιζητούν αποκαλώντας το «Φιλοσοφία» αφού μόνο μέσα σε μιας άγνωστης, αδιάφορης ή και ανύπαρκτης βάσης σκέψη, αισθάνονται ότι απελευθερώνουν τον νου τους απ’ τα σύνορα που θέτει η συνεχής εκπαίδευσή τους στο σημερινό σύστημα της ολοένα και περισσότερο αυξανόμενης οριοθεσίας.

Η συχνότερη κριτική που δέχονται λοιπόν οι δεύτεροι – αν μη τι άλλο – απ’ τους πρώτους, είναι ότι ονειροπολούν, ότι χαϊδεύουν μια άπιαστη ουτοπία▪ ότι δεν είναι εν ολίγοις «πρακτικοί» απέναντι στο σύστημα. Σημειώνεται εδώ, ότι οι «ονειροπόλοι» σκοπεύουν σ’ ένα άλλο σύστημα αν και μπορεί [συνειδητά] να αγνοούν τον τρόπο μετάβασης σ’ αυτό... Έτσι, εκτός από «ουτοπιστές», χαρακτηρίζονται και ως «απαθείς» ή «συνένοχοι».

Πιο απλά, αν ο Α διαφωνήσει με την πολιτική πράξη του Β, τότε ο Β θα αναζητήσει την πρακτική αντι-πρόταση πολιτικής του Α. Όταν ο «ονειροπόλος» και «ουτοπιστής» Α αρνηθεί να την αρθρώσει, τότε ο Β επιβεβαιώνεται (κίβδηλα). Ωστόσο, ο Α θεωρείται – νομίζω – ασφαλής και ειλικρινής γιατί είναι ο μόνος εκ των δύο που δεν αρνείται ότι δεν ξέρει... Υπάρχει όμως κάτι που ξέρει ή που μπορεί να ξέρει με βάση το οποίο να μπορεί να χαράξει και την πολιτική του ή και των άλλων; Μπορεί – λες – να επιλέξει πολιτική και τρόπο ζωής όταν απ’ την αρχή αποδέχεται ότι το περιβάλλον του [και ο ίδιος φυσικά] είναι σκάρτο και μη δεκτικό; Μπορείς κανείς να συμπεριφέρεται πραγματικά ώριμα όταν το περιβάλλον του έχει υιθετήσει εμβρυακά πρότυπα λογικής και καθημερινότητας;

Όταν αποδέχεσαι ότι είσαι μικρός▪ ότι αγνοείς, μπορείς μονάχα να στοχεύεις σε πράγματα μεγάλα... Για να τα αγγίξεις όμως, πρέπει πρώτα να μεγαλώσεις κι εσύ. Η ορισμένη πολιτική είναι άμεσα συνδεδεμένη απόρροια του μεγέθους ενός οριοθετημένου μυαλού. Μονάχα η Αναρχία σου επιτρέπει την ελευθερία κινήσεων, μεταβάσεων και Εξέλιξης. Ακόμα κι αν η Εξέλιξη είναι αρνητική [και ποιος το κρίνει;], μονάχα τότε θα είναι ελέυθερη.

Το τέλος της Τέχνης
(Με αφορμή αυτό)
Ο παράγων τέχνη, αφαιρεί. Αφαιρεί αυτό που μπορεί να προσθέσει, να φανταστεί όποιος εκτιμά την τέχνη. Σκοπός της δεν είναι μία απλή παράσταση που θα ερεθίσει τον αμφιβληστροειδή, αλλά το άνοιγμα των ορίων στα οποία εκπαιδεύτηκε να λειτουργεί ένας νους. Επειδή το εκάστοτε Πολιτικό σύστημα διαστρεβλώνει ή/και ορίζει το τι είναι «λογικό» και τι δεν είναι, έτσι κι η Τέχνη κάμπτει το Λογικό, το Πραγματικό και το ... «Πρακτικό».

Ωστόσο, εκείνος που θέλει να μεταβεί σ’ ένα νέο σύστημα, επιθυμεί πρακτικές αντι-προτάσεις. Λύσεις εφαρμόσιμες με αποτέλεσμα ευδιάκριτα. Αυτό όμως σημαίνει περισσότερο ότι έχασε την δυνατότητά του να ονειρεύεται και να δημιουργεί απ’ την αρχή, παρά ότι γνωρίζει κάποια αλήθεια που άλλοι αγνούν. Αντιμετωπίζοντας κανείς την Τέχνη ως μία «πρακτικότητα» εντός της πραγματικότητας, τότε ουσιαστικά απαιτεί την εξαφάνισή της και την στασιμότητα του είδους...

Σκόρπια

2011-10-18T13:57:00.000+03:00

«Η μάσκα είναι το πρόσωπο»
Όποιος είναι, είναι οι πράξεις του. Ο “εαυτός” ορίζεται ως ο λευκός πίνακας που γεμίζει με όσα ζωγραφίζονται στον επαγγελματικό, τον κοινωνικό, το ηθικό χώρο του καθενός. Ο εαυτός... είναι οι μάσκες. Κι οι μάσκες είν’ το πρόσωπο. Ένα Tabula rasa πάνω στο οποίο σημειώνονται οι εμπειρίες, οι συσχετισμοί κι οι ισορροπίες του καθένα.

Η επικοινωνία με τον Άλλον είναι μία διαρκής αποδόμηση και επαναδόμηση της ίδιας και συγκεκριμένης μάσκας για Εκείνον. Η καθημερινότητα στην εργασία είναι ένα συνεχές χτίσιμο μιας δεύτερης μάσκας που φορά κανείς εκεί. Ο μοναξιά στο σπίτι, είναι η γύμνια χωρίς μία μάσκα. Όμως, κάποιος είναι όλες οι μάσκες μαζί κι όχι η απουσία τους.

Διακοπή κανονικότητας
Το έχω ξαναγράψει, «διακοπή» σημαίνει παύση κανονικότητας. Ονομάζοντας έτσι τις διακοπές αποδεχόμαστε το ότι το όποιο καλοκαίρι, είναι ουσιαστικά η δευτερεύουσα ζωή που μπαίνει «σφίνα» στην κανονική, την κύρια. Η εργασία, το 8ωρο (μονο;), οι προβληματικές σχέσεις κ.ο.κ. ανήκουν στην κανονικότητα. Η χαλάρωση στη παραλία, η διασκέδαση όπου επιλέγεις τον περίγυρο και δεν επιλέγεσαι απ’ αυτόν, ο τρόπος ζωής των «διακοπών» ανήκουν σε μία δευτερεύουσα ζωή. «Διακοπή» ονομάζεται γιατί κοινωνικά «κάποτε θα τελειώσει».

Αντιθέτως
«Ζωώδες», λέει το λεξικό, είναι «κάτι που ταιριάζει περισσότερο σε ζώο και όχι σε ανθρωπο». Ως αντίθετο, το ίδιο λεξικό, δίνει την λέξη «Ανθρώπινο». Το αντίθετο του Ζώου όμως, δεν είναι σίγουρα ο Άνθρωπος – τουλάχιστον όχι όπως το αντίθετο του «όλα» είναι το «τίποτα».

Υπάρχουν δυο (τουλάχιστον) ειδών αντίθετα. Εκείνα που συνδυαζόμενα δημιουργούν ένα σύνολο και που για χάρη του λόγου ονομάζονται αντίθετα, και εκείνα, απ’ την άλλη, που εκφράζονται και είναι με φυσικό ή νοητό τουλάχιστον τρόπο αληθώς αλληλοκαταργούμενα. Έτσι, ο Άνθρωπος και το Ζωο είναι τα – κατά τον παρατηρητή – έμψυχα όντα. Αυτή είναι η ομάδα των δύο. Το σύνολο. Ωστόσο, το ένα δεν ακυρώνει το άλλο. Το ένα δε μετριέται σε σχέση με το άλλο μιας και δε νοείται καμία σύγκριση σε αντικειμενική κλίμακα. Από την άλλη, το συν και το πλην, είναι όντως αντίθετα στα μαθηματικά με το ένα να ακυρώνει το άλλο άμεσα. +5-5=0. Άνθρωπος μείον Ζώο όμως;

Η κυριότερη ιδιότητα της Αντίθεσης είναι ο τονισμός της διαφοράς. Υπό το πρίσμα μιας αντίθεσης, ο παρατηρητής εστιάζει στο διαφορετικό των αντικειμένων. Άσχετα λοιπόν εάν πρόκειται για το ίδιο σύνολο, η διαφορά μεταξύ των μελών, φένρει εν τέλει την αντιπαλότητα.

Ψηινα
Οι Κινέζοι καταριούνται κάποιον ευχόμενοι του το «να ζήσει σ’ ενδιαφέροντες καιρούς». Ιδιαίτερα για την Κίνα, οι καιροί είναι αναμφίβολα «ενδιαφέροντες», δεδομένου ότι το αδιανόητο κράμμα Κομμουνισμού – Καπιταλισμού που έχει εφεύρει έχει αφενός «ανεβάσει» το Κράτος αυτό στις λίγες Οικονομικές υπερδυνάμεις του Κόσμου κι έχει αφετέρου καταφέρει να το θέσει ως ένα τραγικό «παράδειγμα προς μίμηση» για τους υπόλοιπους λαούς.

Ραγδαίες ανακατατάξεις σε πολιτικό – κοινωνικό – οικονομικό σκηνικό επιβεβαιώνουν το «ενδιαφέρον των καιρών». Πολλοί – αναγνωρίζοντας ότι πρόκειται (;) για κατάρα – αναρωτιούνται «Γιατί σε εμάς αυτή η εποχή;», άλλοι ωστόσο, μεταφράζουν: «Ήρθε η σειρά μας». Οι Κινέζοι αναφέρονται σαφώς στους πρώτους, οι δεύτεροι είναι «αλλουνού παπά ευαγγέλιο»...

Η Κρίση (Crisis) ως λέξη – το έχω αναφέρει αυτό – εμπεριέχει μία έννοια παροδικότητας. Κάτι σαν το «Μπόρα έιναι, θα περάσει». Το μεγαλύτερο απ’ τα δύο (τουλάχιστον) πολωτικά σύνολα της Κοινής Γνώμης, όχι μόνο ερείδεται στην αυτή παροδικότητα της Κρίσης, αλλά εάν σπάνια την ξεπερνά, θεωρεί ότι η πτώση μιας Κυβέρνησης θα φέρει και την οικονομική ανάκαμψη. Ωστόσο, είναι κοινώς αποδεκτό ότι καμία πτώση κυβέρνησης δε σώζει τον Κόσμο απ’ τα δόντια του άκρατου Καπιταλισμού, αν και καταφέρνει σίγουρα να εξιλεώσει κάποιες μάζες που αναζητούν αποτελέσματα – έστω και τόσο μικρά.

Ποιος είναι ο στόχος λοιπόν – εάν όχι η Πτώση της Κυβέρνησης; Ποιος ξέρει και ποιος τολμά να απαντήσει χωρίς να αναμένει τις ερωτήσεις περί «σχεδίου δράσης», «ουτοπίας» και «φυσιολογικού»;

Σε άλλες χώρες, το ΔΝΤ και αντίστοιχα Καπιταλιστικά μέσα, έχουν εγκατασταθεί προ πολλού. Το Μεξικό, κοντά μία δεκαετία τώρα υπό καθεστώς οικονομικής επιτήρησης, έχει μονάχα (λίγο είναι;) να αναδείξει αυτόνομες ομάδες, «Ζαπατίστας», αντιθεσμούς κ.α. πολλά. Βεβαίως, όσοι ενοχλούνται απ’ την κατάρα των Κινέζων που λέγαμε παραπάνω, θα κάνουν λόγο περί εγκληματικότητας, αδυναμίας επενδύσεων, απουσίας ανταγωνιστικότητας, χαμηλής ποιότητας ζωής κ.α.. Η απάντηση είναι πιο απλή απ’ όσο φαίνεται όμως: Όλα αυτά τα δεινά, είναι σε κακή κατάσταση, διότι είναι βλακωδώς συνδεδεμένα με τον Καπιταλισμό. Μία ανακάλυψη για την δημόσια Υγεία, για παράδειγμα, περνά σήμερα από 18.000 φίλτρα έτσι ώστε να χρειαστεί επένδυση ώστε να κοινωνηθεί η ιατρική γνώση, να χρειαστεί χρήμα ώστε να υποστεί κάποιος τη θεραπεία κ.α... Είναι όλο αυτό λογικό; (Κι η απάντηση δεν μπορεί εδώ να είναι το τζιριτζατζουλίστικου τύπου «Και τι να κάνουμε;» ή τα παράγωγά του...)

01000001

2011-10-11T12:50:00.003+03:00

Η κοινή γνώμη διαιρείται και πάλι: Από την μία πλευρά κάποιοι μιλούν για Χρηματοοικονομική κρίση που πρόκειται να ξεπεραστεί και που θα οδηγήσει σε μία σκληρότερη μορφή του υπάρχοντος οικονομικού συστήματος, κι απ’ την άλλη, ολοένα και περισσότεροι κάνουν λόγο για το σίγουρο Τέλος του Καπιταλισμού.

Είναι γεγονός ότι η πηγή της Κρίσης του σήμερα δεν είναι τόσο το Κεφάλαιο, αλλά η Αβεβαιότητα για το «τι μέλλει γενέσθαι» που γεννά αντιφατική νομοτελειακή φύση του άκρατου Καπιταλισμού. Ο Άνθρωπος αδυνατεί να ανταπεξέλθει σε μία απρόβλεπτη καθημερινότητα, κι αν αυτό μεταφερθεί στις σημερινές οικονομικές συνθήκες, τότε μεταφράζεται σε στάση πραγματικών επενδύσεων, κάτι που με τη σειρά του, θέτει την αφετηρία στον φαύλο κύκλο: Ο Καπιταλισμός καλπάζει μονάχα αν ικανοποιείται η αναγκαιότητα της συνεχούς μεταφοράς του κεφαλαίου. Σε περίοδο Κρίσης και Αβεβαιότητας, κανείς δεν επενδύει πραγματικά [χρήμα ως προϊόν] αφού αμφιβάλει εάν θα πάρει κάτι πίσω ως αντάλλαγμα. Η παράλυση αυτή όμως, ενισχύει ακόμη περισσότερο την Κρίση και την απουσία προβλεψιμότητας. Γι’ αυτό και σήμερα κάποιοι ποντάρουν σε πτωχεύσεις ολόκληρων χωρών [Εκμεταλλεύσιμη οικονομική Κρίση – πόσο γελοία αντιφατικό;], ενώ ταυτόχρονα, Κράτη και Ενώσεις Κρατών πασχίζουν να εμφυτεύσουν την ιδέα του «όλα πάνε καλά, αναπτυσσόμαστε» στον λαό που διπλοσκέφτεται το να αφήσει τα χρήματά του στις τράπεζες...

Εσωτερικές Αντιφάσεις
Όλα τα αναπτυσσόμενα και «ζωντανά» συστήματα τείνουν να πλησιάζουν αέναα το τέλος τους, πολλές φορές επιτείνοντας όσο γίνεται την ημερομηνία της λήξης τους. Αυτό που ρίχνει το σημερινό Οικονομικό Σύστημα στο λάκκο με τα προηγούμενα πεθαμένα συστήματα της Ανθρωπότητας, δεν είναι κάποιο ραγδαία αναπτυσσόμενο και παγκόσμιο κίνημα – αν και βοηθάει προς την «πολυπόθητη κατάρρευση» – αλλά το βάρος του ίδιου του Καπιταλισμού με όλες του τις «άλλογες» εσωτερικές αντιθέσεις. Η αρχή του τέλους γεννήθηκε όταν πρωτοαντιμετωπίστηκε το ίδιο το χρήμα ως προϊόν, κάτι που μετέφερε παράλληλα τον Καπιταλισμό απ’ την μαθηματική του βάση σε μία μεταφυσική διάσταση δανεισμού και τόκων, κεφαλαίων δηλαδή που δεν υπάρχουν πραγματικά. Η ανταλλακτική ικανότητα έγινε Χρέος κι η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε...

Έτσι λοιπόν, σήμερα φτάνουμε στο σημείο όπου η Κρίση οικουμενοποιείται όπως παγκοσμιοποιήθηκαν κι οι δομές του οικονομικού αυτού συστήματος κατά την προσπάθεια επιβίωσής του: Οι Ηνωμένες Πολιτείες οδεύουν, όπως φαίνεται, σε μεγαλύτερη οικονομική καταστροφή από αυτήν του 1929, η Ευρώπη αφήνει πίσω τις ιδέες περί Πολιτισμού και μοιάζει περισσότερο με τον "Βάρβαρο" που επιθυμούσε κάποτε να εκπολιτίσει, η μοίρα των αναπτυσσόμενων χωρών, όπως η Κίνα και η Ινδία, διαγράφεται αρνητικά όσο αδυνατεί η Δύση να τις [υπό-]στηρίξει.

Δομική ασυνέπεια
Οι δομές αρχίζουν να σαπίζουν. Τα άλλοτε «κοινωνικά» κράτη θέτουν οικιοθελώς τους εαυτούς τους ως σωτήρες του οικονομικού ερειπίου, ενώ στην αντίπερα όχθη, οι λαοί συνεχίζουν να μιμούνται τον Μάη του 68’, θεωρώντας είτε ότι έτσι μπορούν να μεταπείσουν τις κυβερνήσεις να αφήσουν το οικοδόμημα να γκρεμισθεί, είτε ότι έτσι θα πιέσουν προς την «πολυπόθητη» κατάρρευση.

Η πιθανή όψη του αντικαταστάτη
Ωστόσο, θεωρητικά, ο Μάης του 68’ ή η λαϊκή επανάσταση στην Ρωσία, δύο διαφορετικές και μεγάλες κινητοποιήσεις με τεράστιο πληθυσμό να τις σιγοντάρει, δεν κατάφεραν τίποτα το ουσιαστικό και το μόνιμο εκτός του ότι χάρισαν ένα παράδειγμα ανθρώπινου δυναμισμού. Κι αυτό γιατί οποιεσδήποτε δομές κι αν έχτισαν οι τότε επαναστάσεις, σήμερα τείνουν – αν δεν έχει ήδη συμβεί – να εξαφανιστούν... Ένα αξίωμα εδώ, μπορεί να έχει ως εξής: Όταν ο Καπιταλισμός έστεκε στα πόδια του, όσο μεγάλες κι αν ήταν οι επαναστάσεις, οι εξεγέρσεις κι οι αντιδράσεις από πληθυσμιακής άποψης, εκείνος παρέμενε αλώβητος απ’ τις εξωτερικές (ή εσωτερικές;) επιθέσεις. Αντιθέτως, σήμερα που το Οικονομικό αυτό Σύστημα καταρρέει, η κάθε προσωπική επιλογή διαθέτει μεγαλύτερο βάρος και δυναμική.

Με βάση τα παραπάνω, «μικρές» αλλαγές, «μικρές» αντιδράσεις, «μικρές» αντί-δομές, αντί-θεσμοί κ.α., μπορούν να αποβούν σωτήριες για την μερίδα του πληθυσμού που θα τις αναζητήσει, κάτι που δεν έκανε παλαιότερα, όταν ο Καπιταλισμός «είχε» να χαρίζει. Έτσι, οι λίγοι γίνονται δυνατότεροι, οι ευκαιρίες πολλαπλασιάζονται και τα πιόνια στην σκακιέρα ξεκινούν τις κινήσεις τους... Το θέμα είναι ότι παραμένει άγνωστος ακόμα ο προορισμός. Μπορεί εύκολα να γίνει αποδεκτό ότι το τέλος έρχεται, μα είναι αντιστρόφως ανάλογα δύσκολο να επινοήσει κανείς το νέο σύστημα – αντικαταστάτη. Τι έπεται λοιπόν; Ένα περισσότερο δημοκρατικό κι ελεύθερο – σχετικά – σύστημα, ή μήπως κάτι περισσότερο ρομποτικό και οριοθετημένο για την Ανθρωπότητα;

Ο προβληματικός Πολιτισμός
Η κυριότερη ακούσια συνθήκη περί Πολιτισμού ήταν το ότι αυτός αποτελούσε το μέτρο συσχετισμού, άρα και του ορισμού, της Βαρβαρότητας. Η – θεωρητικά – πολιτισμένη Δύση, όριζε τους «Βάρβαρους» της Ανατολής, κάτι που φαίνεται σήμερα να αντιστρέφεται μέρα με τη μέρα. Κίνα και Ινδία αναλαμβάνουν τα ινία του καταπιεστικού Καπιταλισμού, ενώ Ευρώπη κι Αμερική γεμίζουν με εξαγριωμένους πολίτες που «ζητούν τα ρέστα». Το χειρότερο είναι ότι ιστορικά, ο «εκπολιτισμός των βαρβάρων» αποτέλεσε τη συχνότερη αιτία γενοκτονιών (Αβορίγινες, Ινδιάνοι της Αμερικής, Μέγας Αλέξανδρος κ.λ.π). Εάν λοιπόν κάποτε η Αμερική λάνσαρε την επόμενο δεινό πρόσωπο του Παγκίσμιου πλέον Οικονομικού Συστήματος, τότε – αναρωτιέμαι – τί πρόκειται να πράξει η Ανατολή όταν το σύστημα αυτό αγγίξει το τέλος του;

Επίλογος
Οι εναλλακτικές λύσεις αρχίζουν ήδη να δημιουργούνται, μα οι άνθρωποι έζησαν τόσο βαθιά την δομική ασυνέπεια του Συστήματός τους, που θα δώσουν ακόμα και τη ζωή τους για να το προστατεύσουν. Η στιγμή που η Ανθρωπότητα θα κάνει την αυτοκριτική της πλησιάζει. Κάποιοι την κάνουν ήδη σε προσωπικό επίπεδο ως πολίτες του Κόσμου. Το αν είμαστε απόλυτα μολυσμένοι απ’ τον αιωνόβιο Καπιταλισμό και την Κοινωνία που αυτός δημιούργησε θα φανεί στο σύντομο μέλλον. Κανείς δεν είναι ο «πολιτισμένος», κανείς δεν είναι ο «βάρβαρος» όταν οι δυό τους ανακαλύψουν την εγγύτητα ανάμεσά τους. Ποιος αναρωτιέται πραγματικά για την καθημερινότητα στο επερχόμενο κραχ; Ποιος κατανοεί την βλακεία του και το άχρηστο της ζωής του μέσα στο σημερινό Σύστημα; Τι θα μείνει στο Τέλος; Τι θα δημιουργήσει – ταυτόχρονα – την βάση αυτής της [άγνωστης – νέας] Αρχής; Η αυτοκριτική πρέπει να ξεκινήσει για όλους, τώρα... Οι καιροί είναι άκρως ενδιαφέροντες για να πεθαίνει κανείς λίγο-λίγο στην μίζερη καθημερινότητα που λανσάρει η μολυσμένη Καπιταλιστική και Παγκόσμια Κοινωνία.

Η «κρίση», ως έννοια, περιέχει μια παροδικότητα στην σημασία της. Το «Περνάω κρίση», για πολλούς συνοδεύεται με την ελπίδα ότι κάποτε θα τελειώσει. Αυτή η Κρίση όμως δεν μοιάζει να οδηγεί στο ίδιο σύστημα... Δεν είναι ένα παροδικό οικονομικό μπέρδεμα, είναι Κρίση Ανθρώπινη και θα τελειώσει όταν ο καθένας κατανοήσει τον Τρόμο που δημιουργεί η προσπάθειά του να αποδεχθεί το πόσο άχρηστο ζώο ήταν για τόσους αιώνες, και το πόσο εγωιστικά χέστης είναι στην καθημερινότητά του. Πρέπει να αδειάσει κανείς, να αποδεχθεί την ζωώδη του φύση, για να την ξεπεράσει. Οι συνθήκες έχουν ωριμάσει και καμία παιδικότητα δε αξίζει πια στο κεφάλι του καθένα. Ο σκοπός έχει φτάσει να είναι Ανώτερος για να τον υποβιβάζουμε μέσα στα στενά, άχρηστα και εγωκεντρικά ψυχικά μας νοσήματα. Η ασθένεια είμαστε εμείς. Και αντίδοτο θα γίνουμε μονάχα όταν αυτό γίνει κατανητό.

Μουσικός καιρός

2011-09-23T16:17:00.001+03:00

Τους κανόνες τους ορίζει αυτός που τους δέχεται. Μοιάζει με τα σύμβολα: Μόνα τους δεν έχουν καμία απολύτως δυναμική, δε κρύβουν καμία απολύτως αλήθεια. Η αξία τους είναι το άθροισμα των εδνιαφερόντων που τους προσδίδουν τα πρόσωπα. Το «€» δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα στρογγυλεμένο έψιλον με μία διπλή οριζόντια γραμμή να το διαγράφει. Κι όμως, περισσότερο ενδιαφέρον προς αυτό, περισσότερος σεβασμός, περισσότερη αξία και ...περισσότερος περιορισμός.

Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε εάν δεν γνωρίζαμε τίποτα και κανέναν; Πώς θα συνέχιζε αυτός που το σύνολο γύρω του δε τον τρόμαζε; Ένας τρόμος που γεννιέται μάλιστα μονάχα απ’ τη φαντασία: Όταν ακούσεις έναν παράξενο ήχο στην μέση της νύχτας απ’ το διπλανό δωμάτιο, η φαντασία του «τι ήταν αυτό» είναι που προκαλεί τον τρόμο... ο ήχος δε, το «σύμβολο» ενδεχομένως, δεν ήταν παρά μονάχα διακυμάνσεις της πυκνότητας του αέρα.

«Κι αυτό το σώμα πού έλπιζε σαν το κλωνί ν’ ανθίσει
καὶ νὰ καρπίσει, στην παγωνιά να γίνει αυλός,
η φαντασία το βύθισε σε βουερό μελίσσι,
για να περνά και να το βασανίζει ο μουσικός καιρός»

Όσο φιλτράρει κανείς τα λεγόμενά ή τις πράξεις του από τον Τρόμο που του προκαλεί μονάχα η Φαντασία (τι θα/μπορεί να σημαίνει μία πρακτική μου;), τόσο θα θεωρείται δεμένος στα στενά όρια της ψυχολογίας και της κοινωνικότητάς του.

Το πρόβλημά είναι ότι κανείς δεν ζει ποτέ ...τώρα. Μονάχα αν σκεφτείς πως ό, τι βλέπουμε αποτελεί εικόνα εξ οφθαλμών φιλτραρισμένη κι επεξεργασμένη μέσω των καλωδίων και των δομών στον εγκέφαλο, κανείς δε μπορεί εκ των πραγμάτων να ζει κάθε στιγμή, σ’ εκείνη την Στιγμή. Κι η μάχη όπου προκαθορίζεται κι η ήττα του καθενός μας είναι μεταξύ ημών και των εαυτών μας.

Ο Χρόνος, ο «μουσικός καιρός που το σώμα βασανίζει», περνά όσο τρέχουμε πίσω του. Ο κίβδηλος Τρόμος είναι προϊον Χρόνου. Γιατί η Φαντασία που τον δημιουργεί καταφέρνει να ξεπερνά τα ρολόγια και να ετεροχρονίζει την σκέψη σου μακριά απ’ το τώρα θέτοντας σε δέσμιο μιας ακαθόριστης Φοβίας.

Ο Φόβος απευθύνεται στην Φαντασία την ίδια που τον γεννά. Όλα τ’ άλλα είναι μπούρδες.

«...Ένας-ένας με τη σειρά του. Όλοι μας, από τον πλανήτη μας, οριστικά, τελειωτικά. Στον πλανήτη μας έζησαν και κυριάρχησαν, παλαιά, τεράστιοι οργανισμοί. Και δεν ήξεραν ότι θα πέθαναν. Αυτό μόνο εμείς , οι σημερινοί , το γνωρίζουμε. Αυτά τα μεγαλειώδη θηρία δεν ήξεραν πως είναι θηρία, και εξαφανίστηκαν. Και θα εξαφανιστούμε. Δεν θα ξέρουμε γιατί θα εξαφανιστούμε. Και η φύση δεν θα πάρει είδηση την απουσία μας. Όπως δεν έχει πάρει είδηση την παρουσία μας, την ύπαρξη μας. Θα εξαφανιστούμε. Δεν είναι και για πένθος. Μακάρι να το αποδεχθούμε, υποδεχθούμε...»

Melancholia

2011-09-19T13:35:00.004+03:00

Πρόλογος – Το Τέλος του Ανθρώπου
Η Μελαγχολία μετουσιώνεται σε έναν γαλάζιο πλανήτη, διπλάσιο ή και τριπλάσιο σε μέγεθος απ’ την Γη, που κατευθύνεται με απίστευτη ταχύτητα προς αυτή. Η ζωή πρόκειται να αφανιστεί. Στο «όλοι κάποτε πεθαίνουν», που κρύβει μέσα του την ελπίδα του αόριστου «κάποτε», ο Λαρς Βον Τρίερ ορίζει την χρονική στιγμή του Τέλους. Με μίας ασύλληπτης σκηνοθετικής και φωτογραφικής ικανότητας ζωγραφικά κάδρα σε υπερβολικό slow motion τις στιγμές της μεγάλης καταστροφής, τονίζει εξ αρχής ότι δεν υπάρχει καμία Ελπίδα, μονάχα για να σου αποδείξει πόσο κοινωνικά ανόητος θα γίνεις στα μέσα της ταινίας όταν θα τολμήσεις να πιστέψεις σ’ ένα θαύμα...

Justine – Η «ατσαλένια» μελαγχολία ανάμεσα στο σύνολο
Στο πρώτο μέρος της ταινίας, η Justine, μία άκρως καταθλιπτική γυναίκα, αδυνατεί να κατανοήσει την ψευδέστατη ωραιοποίηση που προσπαθούν όλοι τους να επιβάλλουν στους άχρηστους και βλακώδεις θεσμούς γύρω της. Συμμετέχει μετα βίας στον ίδιο της τον Γάμο, ενώ η μόνη που εκφράζει την αηδία της προς την ψευτιά τριγύρω, είναι η εξίσου καταθλιπτική και νευρωτική μητέρα της που αργότερα αποσύρεται μόνη στη δωμάτιό της, μένοντας κλεισμένη στον μικρόκοσμό της. Η Justine, όνομα που πηγάζει από το «δίκαιος», καταστρέφει κάθε στιγμή του γάμου της ...απλά αδιαφορώντας γι’ αυτόν. Βυθίζεται στον πυθμένα της μελαγχολίας αργά και σταθερά. Ο διοργανωτής της «γιορτής» αρνείται να την κοιτάξει κατάματα μιας και του καταστρέφει το «ωραίο».

Η Justine, αλλάζει αργότερα όλους τους «χαρούμενους» κρεμασμένους πίνακες στο δωμάτιό της με πίνακες φρίκης και βίας. Πηδιέται μ’ έναν άγνωστο, βρίζει αηδιασμένη τον εργοδότη της και πράττει γενικότερα ελευθεριακά γνωρίζοντας ότι σύντομα θα πεθάνει. Όλοι της συμπεριφέρνται σαν άρρωστη.

Ο σύζυγος της αδελφής της, ο John, εκπρόσωπος του θετικισμού, της Επιστήμης, του ορθολογισμού αλλά και του Καπιταλισμού, αυτοκτονεί νωρίς με τον πιο ντροπιαστικό τρόπο μέσα στον αχυρώνα και δίπλα στο άλογο με το όνομα Αβραάμ (Θρησκεία). Ο Τρίερ διατηρεί τα γυναικόπαιδα μέχρι το τέλος και σκοτώνει τους άνδρες αποδεικνύοντας ότι δεν είναι ο «μισογύνης», αλλά ίσως ένας μισάνθρωπος. (Και με το δίκιο του).

Pearl – Η αγχώδεις διαταρραχές του ατόμου κι ο τρόμος της μοναξιάς
Στο δεύτερο μέρος, η ταινία ακολουθεί την οπτική της Pearl – όνομα ωραίου κοσμήματος. Η Pearl «βοηθά» την αδελφή της, Justine, να μην υποτροπιάσει υπό το βάρος της Κατάθλιψης. Την φροντίζει, ενώ εμπιστεύεται τον άντρα της, John, που την πείθει ότι ο Melancholia δεν θα χτυπήσει εν τέλει τον μικρό τους πλανήτη. Αργότερα όμως, όταν γίνεται πια κατανοητό ότι κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει, χάνει τον κόσμο τρομαγμένη και τρέχει να σωθεί σαν πανικόβλητο ζώο κρατώντας στα χέρια το άβουλο παιδί της.

Διάλογος 1:
Pearl: Μπορούμε να καθήσουμε στην βεράντα... Να βάλουμε ίσως κι ένα ποτήρι κρασί καθώς θα συμβαίνει.
Justine: Θα ήθελες μήπως να βάλουμε και μουσική; Ίσως την Ενάτη του Μπετόβεν;
Pearl: Τι λες εσύ;
Justine: Ότι όλα αυτά είναι αηδίες... Θα εξαφανιστούμε. Γιατί να το κάνεις ωραίο; Γιατί πρέπει να το απολαύσεις;
Pearl: Υπάρχουν στιγμές που σε μισώ τόσο πολύ...

Διάλογος 2:
Justine: Απλά γνωρίζω ότι ο πλανήτης θα χτυπήσει την Γη.
Pearl: Πώς το γνωρίζεις;
Justine: Απλά γνωρίζω πράγματα. Στην λοταρία του γάμου κανείς δεν μάντεψε σωστά τον αριθμό των πετρών. Κανείς δεν κέρδισε. Πουθενά αλλού δεν υπάρχει ζωή. Μονάχα σ’ αυτόν τον πλανήτη. Είμαστε μόνοι και θα αφανιστούμε μόνοι.
(Κι η Pearl δείχνει να ελπίζει ότι κάποιοι, έστω και σ’ άλλον πλανήτη, σώζονται)

Οι ψυχοσυνθέσεις των δύο αδελφών φανερώνονται μέσω των παραπάνω διαλόγων. Παραδόξως, η Justine έχει ανοιχτά χρώματα και ξανθά μαλλιά, ενώ η Pearl είναι σκουρόχρωμη και μελαγχρινή. Το Casting του Τρίερ δεν ήταν ποτέ τυχαίο, ενώ είναι φανερό ότι η προσωπικότητα με την οποία θέλει να ταυτιστείς είναι αυτή της «μαύρης» Justine. Ποιος είναι λοιπόν πραγματικά ο ασθενής;

Σκόρπια
Η Μελαγχολία είναι πολλές φορές συνδεδεμένη με την Γνώση. Αυτό που κάνει η Justine είναι το να αρνείται να συμμορφωθεί με το σύνολο γύρω της που βλέπει ότι απλώς υποκρίνεται μια ανούσια χαρά. Ο κόσμος είναι άθλιος, η ζωή είναι άθλια, ενδιαφέρον δεν υπάρχει πουθενά, η μοναξιά φέρνει τη μελαγχολία, αυτή σε κάνει να νιώθεις περισσότερο μόνος, δεν έχεις από που να πιαστείς, κι ο θάνατος – τουλάχιστον στην ταινία – είναι εν τέλει διέξοδος. Όλοι οι άλλοι, για την Justine, φοβούμενοι το τελικό στάδιο του θανάτου δημιουργούν και λανσάρουν «την χαρά και το ωραίο της ζωής». Ο Θάνατος ορίζει – απ’ ότι φαίνεται – πολύ περισσότερο τις χωρίς καμία ουσία πράξεις τους απ’ όσο ορίζει τις αποφάσεις της «καταθλιπτικής» και «άρρωστης» Justine που «κουράζει» το σύνολο με τις σκέψεις της. Όταν έχεις αυτήν την Γνώση, όταν καθημερινά την διακρίνεις, πώς μπορείς να νιώσεις ευτυχία;

Η Justine όμως προχωρά ένα βήμα παραπέρα. Έχοντας αποδεχθεί ότι δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένη, ταυτόχρονα δεν γίνεται δυστυχισμένη: Ο πλανήτης Melancholia πλησιάζει κι εκείνη μένει απαθέστατη και απέναντί του, αλλά και απέναντι στην αδελφή της που τρέχει μάταια να σωθεί ακολουθώντας την ψευδέστατη Ελπίδα. Η «Ατσαλένια» θεία Justine, χτίζει μία «μαγική» σπηλιά για τον ανηψιό της και εξαϋλώνεται με την ίδια απάθεια και με δόσεις λύπησης προς την Pearl που παραμένει σοκαρισμένη και χτυπιέται ως την τελευταία στιγμή. Ο μικρός γιος της Pearl δε, σύμβολο εκείνων που παραμένουν κρυμμένοι στον μικρόκοσμό τους, επιλέγει να πιστέψει πραγματικά ότι η σπηλιά θα τον προστατεύσει και έστω βασισμένος σε τούτο το ψέμα δέχεται τις ίδιες συνέπειες χωρίς να τον αγγίζει η μελαγχολία της Justine.

Ο Τρίερ προσπαθεί με την πιο βατή του ταινία να σε εισάγει στην Μελαγχολία που προκαλεί η Γνώση. «Η Μελαγχολία θα περάσει μπροστά απ’ τα μάτια μας και θα είναι το πιο όμορφο θέαμα που είδαμε ποτέ!», θα πει μέσω του John, του συζύγου της Pearl, ειρωνευόμενος την κοινωνία που συνεχίζει να χάνεται μέσα στα στενά όρια της πλάνης της.

30

2011-06-27T14:32:00.000+03:00

Το σώμα ως φορέας
Το σώμα φέρει τον εαυτό του και τον Εαυτό. Ξέρεις ποιος είναι ο δίπλανός σου, του μιλάς καθημερινά, αντιδρά, συν-ομιλείτε. Πάρε-δώσε. Έχει μία προσωπικότητα. Παραξενιές. Όλα. Είναι κάποιος συγκεκριμένος που άλλος δε του μοιάζει. Κι όσο τον βλέπεις, όσο συνομιλείτε, όσο σου λέει ιστορίες χτίζοντας μία προσωπικότητα, λες ότι αυτός που ξέρεις αντιστοιχεί σ’ αυτό το σώμα μπροστά σου. «Τον βλέπεις», λες, κοιτάζοντας το σώμα.

Στις φωτογραφίες, ο φίλος, ο παππούς, ο άνθρωπος που ξέρεις, βρίσκεται όπου εμφανίζεται και το σώμα του. «Να, εκεί πίσω είναι ο τάδε». Εκεί πίσω είναι το σώμα που φέρει τον τάδε. Μα το σώμα φθείτεραι. Ξεπερνιέται αν δεν ξεπερνά.

Όταν το σώμα σβήνει, τι μένει; Όταν κατανοείς ότι αυτός που ξέρεις, δεν ήταν ποτέ το σώμα του αλλά ένα σύνολο εννοιών που αυτό φιλοξενούσε, τότε πού/πώς βρίσκονται αυτές οι έννοιες όταν το σώμα δεν τις περιέχει πια;

Ο καθένας ειναι ό, τι έχεις εσύ στο νου σου να είναι. Το σώμα του είναι αυτό που ξυπνάει ό, τι έχεις στο νου σου γι’ αυτόν. Κοιτάζοντάς τον, χρησιμοποιείς ότι έχεις προσδώσει στο Εγώ του και συνομιλείς. Το περατό σώμα, είναι ο αντικατοπτρισμός του Άλλου, του δομημένου με τις έννοιες που έχεις εσύ γι’ αυτόν. Όλοι ζουν ...στους Άλλους. Το σώμα απλά επικοινωνεί. Κι όταν φθείρεται, όταν σβήνει, χάνεται μονάχα η επικοινωνία. Το μέσον. Ο φορέας του Άλλου. Ο αντικατοπτρισμός του στον φυσικό κόσμο των αισθήσεων.

Το σώμα χλωμιάζει και μικραίνει, όχι όταν χάνει την δυνατότητα αντικατοπτρισμού, αλλά όταν χάνει εκείνος που ζούσε σ’ αυτό τις έννοιες για όλους τους άλλους. Εξακολουθώ να είμαι ροδαλός γιατί έχω ακόμη την ικανότητα να δημιουργώ έννοιες για Άλλους. Όταν κάποιου άλλου το σώμα φθείρεται, χάνω εγώ τον καθρέφτη για να τις προβάλω κι εκείνος χάνει απλώς τις έννοιες που πρόβαλε στα σώματα πλάι.

Το ερωτικό σώμα
Όταν όλες οι έννοιες που έχεις φτιάξει για Εκείνον είναι τέτοιες που σε εξιτάρουν, θες μόνο να αγγίξεις το σώμα του. Αυτό το σώμα που φθείρεται μεν, που είναι δε άξιο να φιλοξενεί τις σκέψεις σου για ‘Κείνον. Το δικό σου σώμα, θες να μοιάσει στο δικό του. Μία ανούσια φυσική επαφή. Μόνο έτσι όμως αισθάνεσαι την ιδέα να παίρνει σάρκα και ωστά. Την ιδέα που καλλιέργησες μόνος. Θες μονάχα να αγγίξεις, να ψιλαφίσεις, να μυρίσεις την ιδέα, την έννοια που έχτισες πάνω στ’ άχρηστο σώμα.

Όταν οι έννοιες που δημιουργείς είναι τόσο ενδιαφέρουσσες, γίνεται και το σώμα εξίσου ενδιαφέρον. Γίνεται αντικείμενο πόθου. Ερωτικό. Πώς μπορείς να μη τ’ αγγίξεις. Να μη μπορείς να σπρώξεις την αφή σου σ’ αυτό που αξιώνεται να καθρεφτίσει τις ιδέες Σου. Το σώμα δεν είναι δικό (δικό μου, σου, του). Το σώμα είναι όλων των Άλλων. «Το σώμα σου είναι η ιδέα μου. Η ιδέα μου για σένα. Η ιδέα μου που την σάρκα της τυχαίνει να κατευθύνεις εσύ κατα βούληση»

Μετά-σώμα
Το σώμα είναι ο χώρος που καταλαμβάνουν τα Εγώ στο φυσικό τοπίο που ορίζεται στο πλαίσιο του φυσικού χρόνου. Υπακούει δε στον χωροχρόνο αυτό και φθείρεται. Τα Εγώ όμως είναι «α-φύσικα». Μετέωρα εάν το σώμα σβήσει. Κι η ψιλο-ποίηση εδώ είναι ότι τα ετεροκαθορισμένα αυτά «Εγώ», είναι ιδέες Άλλων που εγκλωβίζονται [που;] μη έχοντας ένα σώμα για να κατοικήσουν. Διαλύονται στην Ιστορία, μετονομάζονται «αναμνήσεις».
Άστεγες γνώσεις.

Αναφορά στο σώμα : 30 φορές
Αναφορά στο Εγώ: 5 φορές
Αποτέλεσμα μηδέν.

Φωτογραφία: Νίκος Π.

Και τι να γράψω; Για τους Αγανακτισμένους; Μήπως για την πολιτική; Εμένα αυτά μου μετράν. Τώρα.

Τέχνη και όροι Πολιτικής

2011-06-22T14:05:00.004+03:00

Ένα απ’ τα βασικότερα στοιχεία που θεωρείται από την ευρύτερη κοινωνία ως αυτό που μας διαχωρίζει απ’ τα υπόλοιπα ζώα, είναι η ικανότητά μας να παράγουμε τέχνη. Ως πρώτα σημάδια τέχνης, επιστημονικά, θεωρούνται οι τοιχογραφίες στις σπηλιές όπου έζησαν τα προηγούμενα είδη του Ανθρώπου στο μεταίχμιο στάδιο μετά τη κοινωνία του Χιμπατζή. Τι είναι όμως τέχνη σήμερα; Γιατί παράγεται και ποιον σκοπό εξυπηρετεί;

Δομές Χρησιμότητας και «Άχρηστη» Τέχνη.
Ολόκληρη η ιστορία του Ανθρώπου (τουλάχιστον μέχρι το στάδιο των Κρο Μανιόν) είναι βασισμένη στην χρηστικότητα. Όλες οι δομές κι οι θεσμοί που επέλεξε να δημιουργήσει εώς ότου αρχίσει να παράγει κάποια τέχνη, είχαν να κάνουν αποκλειστικά με την επιβίωση. Οι πράξεις του λοιπόν, πήγαζαν μονάχα απ’ την αυτή ανακαιότητα. Οι βιοτικές ανάγκες καθόριζαν τα της ζωής με τις καθημερινές κινήσεις να περνούν απ’ το αόρατο φίλτρο της Χρησιμότητας. Έτσι, κανένα σφυρί σήμερα δεν είναι αντικείμενο τέχνης, κι αυτό γιατί εξυπηρετεί συγκεκριμένους σκοπούς. Γιατί όμως τοποθετώντας το ίδιο σφυρί ανάποδα σ’ ένα φωτεισμένο κόκκινο και ημιδιαφανές δοχείο μπορούμε να μιλάμε για σουρρεαλισμό;

Απ’ τα παραπάνω προκύπτει ότι η Τέχνη είναι – έτσι κωδικοποιημένα – «κάθε τι το άχρηστο» (sic). Οτιδήποτε δεν συνδέεται άμεσα με την επιβίωση και την μετάδοση των γονιδίων μας λοιπόν, είναι – λένε – Τέχνη.

Ωστόσο, ελέφαντες και πίθηκοι σε αιχμαλωσία (οι βιοτικές ανάγκες των οποίων καλύπτονται από τους θηρευτές), ζωγραφίζουν με τις ώρες πίνακες ζωγραφικής που μάλιστα χαρακτηρίστηκαν ως «αριστουργήματα» από αρκετούς «ειδικούς» στους οποίους δόθηκαν για κριτική δίχως να διευκρινιστούν οι δημιουργοί τους. Η τέχνη κάποιων συγκεκριμένων πουλιών που χτίζουν καθόλη τη διάρκεια της ζωής τους όμορφες καλύβες, μέσω της ωραιότητας των οποίων βρίσκουν και την κατάλληλη σύντροφο, δεν μπορεί επίσης να θεωρηθεί άχρηστη: Για χρόνια, συγκεντρώνουν όμορφα (αν και «άχρηστα») στολίδια πολλών χρωμάτων και τα τοποθετούν σε ξεχωριστές στοιβάδες γύρω απ’ την καλύβα▪ προστετεύουν το δημιούργημά τους απ’ τα αντίζηλα πουλιά, σκαλίζουν ξύλα για ντεκόρ και καθαρίζουν συνεχώς την «αυλή» με μοναδικό σκοπό ...το σεξ και την μετάδοση γονιδίων. Είναι άλλωστε ένας εύκολος τρόπος να δείξεις ποιος είσαι: Μερικά απ’ τα στολίδια γύρω απ’ την καλύβα υποδηλώνουν μυική δύναμη μιας και βρίσκονται μονάχα σε επικίνδυνα μέρη. Μία καλοδιατηρημένη καλύβα υποδηλώνει θάρρος αφού ο ιδιοκτήτης της κατάφερε να διώξει τα αντίπαλα αρσενικά πουλιά. Έτσι, τα θυληκά έχουν βρει ένα μέτρο για την εύρεση του κατάλληλου συντρόφου: την Τέχνη που [μπορεί να] παράγει με ότι έχει κανονιστεί να υποδηλώνει αυτή.

Η Γέννηση κι οι Σκοποί της Τέχνης
Τι διαφορά έχει λοιπόν η Τέχνη του Ανθρώπου απ’ τις παραστάσεις ωραιότητας του ζωικού Βασιλείου που αντιθέτως εξυπηρετούν βασικούς στόχους επιβίωσης κι εξέλιξης; Αν είναι τόσο «άχρηστη» η Τέχνη, γιατί συνεχίζει να παράγεται απ’ τον Άνθρωπο;

Ο άνθρωπος άρχισε να παράγει Τέχνη όταν ανακαλύφθηκε η γεωργία που με τη σειρά της του χάρισε αρκετό ελεύθερο χρόνο. Ο χρόνος αυτός ήταν η απόδειξη μιας νέας ανωτερότητας στην οποία περιήλθε το είδος. Κι ο τρόπος για να δείξει ο Άνθρωπος την αυτή ανωτερότητα, ήταν το να παράγει κάτι το άχρηστο στον «ελεύθερο χρόνο» του... Οι γαζέλες όταν βλέπουν ένα λιοντάρι, αν και είναι χωρίς αμφιβολία πολύ πιο γρήγορες απ’ αυτό, αρχίζουν να χοροπηδούν σπαστικά κοντά του, προκαλώντας το παίζοντας τον ρόλο του ηλίθιου και αδέξιου ζώου▪ μία «εύκολη λεία». Ενώ το πλαστό αυτό μειονέκτημα θα μπορούσε να αποδειχθεί μοιραίο, έχει τελικά ως αποτέλεσμα το να μην προσπαθεί καν να την κηνυγήσει το λιοντάρι που νιώθει ότι είναι εντελώς μάταιο να το κάνει. Ουσιαστικά, η γαζέλα το παίζει «άχρηστη» και προσποιείται ότι μειονεκτεί για να πει στο λιοντάρι ότι «είμαι τόσο γρήγορη που έχω την αυτοπεποίθηση να παίζω παιχνίδια για την ζωή μου μπροστά σου». Πολλοί είναι εκείνοι που θεωρούν ότι ο Άνθρωπος, για τους ίδιους λόγους ακριβώς, καπνίζει, κάνει ναρκωτικά και θέτει τη ζωή του σε κίνδυνο. Για να αποδείξει ότι είναι τόσο δυνατός που έχει τον άνεση να κάνει κακό στον εαυτό του. Πλαστα μειονεκτήματα με σκοπό την ικανοποίηση της τάσης του να ξεχωρίσει απ’ το σύνολο (παλαιότερα με σκοπό το sex, σήμερα με άγνωστο σκοπό)...

Ο παράγων Τέχνη λοιπόν, ακόμα κι αν αυτή θεωρείται «άχρηστη», δίνει μία παρόμοια παράσταση που έχει τις βάσεις της στα προηγούμενα στάδια της Ανθρώπινης Εξέλιξης. Δείχνει ότι ευημερεί τόσο, ώστε να έχει τον χρόνο να παράγει ακόμα και άχρηστα πράγματα. Με ποιον απώτερο στόχο όμως; Εξελικτικά, η απάντηση θα ήταν «για την εύρεση σεξουαλικής συνεύρεσης». Σήμερα όμως, τα πράγματα δείχνουν ότι ο σκοπός της «άχρηστης» τέχνης δεν είναι αυτός. Άλλωστε, οι γυναίκες κάνουν ότι μπορούν για να αποκρύψουν τις γόνιμες ημέρες τους ενώ οι άντρες χρησιμοποιούν προφυλακτικά.

Η Τέχνη ως μέσο επικοινωνίας
Η Τέχνη βρίσκεται εκτός πρακτικής πραγματικότητας. Τα αντικείμενά της δεν σχετίζονται άμεσα με την επιβίωσή μας, ενώ όσοι την παράγουν επιθυμούν κυρίως την κοινοποίηση των ιδεών και των εννοιών που έχουν στο νου τους για τις οποίες όμως δεν υπάρχει άλλος τρόπος διάδοσης (δεν ορίζονται με την γλώσσα, δεν «κοινωνούνται» με νοήματα). Δημιουργούμε για να δημιουργήσουμε (όχι όμως κάτι χρήσιμο) και πηδιόμαστε για να πηδηχτούμε (όχι για απογόνους).

Περίτεχνη Πολιτική
Εάν ερχόταν ένας άγνωστης προέλευσης αντικειμενικός και νοήμων κριτής, κι έβλεπε τον Άνθρωπο να παράγει άχρηστα αντικείμενα ωραιότητας, πιθανότατα θα έκανε λόγο για άκρατο αβδηριτισμό. Η ανοησία του να δημιουργεί κανείς ανούσια αντικείμενα είναι προφανής. Καταλαμβάνουν χώρο, χρόνο, ενέργεια. Τα αντικείμενα αυτά όμως, θα πρέπει να χρησιμεύουν κάπου αλλού. Το γεγονός ότι ο σκοπός της Τέχνης δεν είναι προφανής, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει, αλλά ότι θα οριστεί στην πορεία. Η ανάγκη του Ανθρώπου να την παράγει Τέχνη εξυπηρετεί τον στόχο που θα θέσει στο μέλλον, όσο κι αν αυτό οδηγεί σε σκέψεις περί Θεού (σε μένα αυτό προκαλεί). Εάν λοιπόν, για παράδειγμα, η Τέχνη μιλά μια άγνωστη γλώσσα του μέλλοντος, τότε αφενός σπρώχνει την εξέλιξη του Ανθρώπου στο να την ορίσει, κι αφετέρου του δείχνει έναν δρόμο που υπογείως προορίζεται να ακολουθήσει. Υπολογίζοντας όμως ότι η Τέχνη γεννήθηκε απ’ την σχέση αφθονίας και ελεύθερου χρόνου, τότε ο στόχος [μπορεί να] είναι η εύρεση της απόλυτης αφθονίας και η δημιουργία απόλυτα ελεύθερυ χρόνου. Εάν παλαιότερα ο στόχος της Εξέλιξης ήταν η μετάδοση των ολοένα και ισχυρότερων γονιδίων, τότε σήμερα ο σκοπός της είναι η πλήρης κάλυψη των βιοτικών αναγκών που καταλαμβάνουν κάποιον απ’ τον ανελεύθερο χρόνο μας. Που με τη σειρά της, η κάλυψη αυτή θα οδηγήσει κυκλικά και στην περαιτέρω εξέλιξη των γονιδίων...

Αν μη τι άλλο, τα παραπάνω είναι οι παράγοντες που θα [πρέπει να] ορίσουν και την πολιτική του Ανθρώπινου είδους στο σύνολό του. Ο ειδικός στόχος δίνεται απ’ την δύναμη που μας οδηγεί στην παραγωγή και την εκτίμηση της Τέχνης. Εκείνη φωνάζει χιλιάδες χρόνια τώρα για αφθονία κι απόλυτα ελεύθερο χρόνο. Δημιουργεί πηγαία μία συγκεκριμένη πολιτική, άκρως φυσιολογική και «νόμιμη» σύμφωνα με τους κανόνες της Φύσης και του Σώματος. Ο Άνθρωπος ωστόσο, έχει μάθει [μαθαίνεται η Τέχνη;] να την παράγει δίχως να ακούει τα πολύτιμα διδάγματά της.

Φωτογραφία: Νίκος Π.

Ο τρελός Πιερό...

2011-05-17T13:38:00.000+03:00

Θερινός κινηματογράφος στα μέσα Μαίου. Μία γαλλική «κουλτουριάρικη» ταινία του 65’. Η διάλογοι ήταν διαρκείς λες και τους έγραψε κάποιος σαν τον Γ. Άλεν. Η πολιτικές θέσεις σκηνοθέτη, σκηνογράφου, διευθυντή φωτογραφίας, ηχολήπτη και όπου άλλου συνέβαλλε, ήταν επίσης εμφανείς.

(Ένα ζευγάρι – οι πρωταγωνιστές – δεν πληρώνουν σε ένα βενζινάδικο. Μετά από μία μικρή σουρρεαλιστική μάχη μεταξύ του «τρελού Πιερό» και του μαγαζάτορα, ακολουθεί ο εξής διάλογος – όπως τον θυμάμαι - μεταξύ του βενζινά και της γυναίκας του Πιερό.)

- Μα τι κάνετε; Δεν πληρώσατε!
- Ναι!
- Δεν έχετε λεφτά!
- Ναι, δεν εχουμε!
- Τότε πρέπει να εργαστείτε. Να βρείτε μία δουλειά!
- Όχι!
- Μα πώς θα αγοράζετε την Βενζίνη σας;
- Κοιτάξτε εκεί! (Η γυναίκα δείχνει προς τον ουρανό. Ο βενζινάς κοιτάζει ψηλά κι εκείνη – μιμούμενη σκηνές του «Χοντρού και του Λιγνού» - τον χτυπά και τον αφήνει αναίσθητο.)

Το ζευγάρι, «ο τρελός Πιερό» και η φίλη του που της αποδίδονται πολλά και διάφορα ονόματα από μεγάλα ή μικρά βιβλία της εποχής, τρέχουν να σωθούν από τους ηλίθιους ανθρώπους. Από μία κοινωνία που ενδιαφέρεται μονάχα για την κατανάλωση. Από την «εποχή του κώλου» που λέει κι ο Πιερό.

Σ’ ένα σπίτι, ο «τρελός Πιερό» περνά μπροστά από τέτοιους «ηλίθιους» που συζητούν. Ένας απ’ τους διαλόγους που ακούει ο Πιερό είναι αυτός (επίσης, όπως μου επιτρέπει να τον μεταφέρω η μνήμη μου):

- Τα μαλλιά μου είναι πλέον χρυσαφένια.
- Είναι;
- Ναι, φαίνομαι όμορφη κι οι τρίχες μου γυαλίζουν. Τα μαλλιά μου έχουν όγκο και είναι προσεγμένα. Τέρμα πια στην ξηρότητα των μαλλιών. Οι τρίχες μου έχουν αναζωογονηθεί.
- (Ο άντρας δίπλα της μιλά με τον ίδιο στόμφο για ένα αυτοκίνητο) Δεν έχει μηχανή μέσα του. Έχει μία τίγρη! Είναι παντοδύναμο και γυρίζει σε απίστευτες στροφές. Είναι σταθερό και έχει φινέτσα. Όλοι θα το κοιτάζουν.
- Τέρμα και στην λιπαρότητα. Τα μαλλιά μου λάμπουν!

Ο τρελός Πιερό κι η φίλη του αποφασίζουν τα αποδράσουν. Να μη χρειάζεται να κοιτάζουν τους «ηλίθιους ανθρώπους» άλλο πια. Χωρίς λεφτά ταξιδεύουν στην Νότια Γαλλία. Σ’ ένα απ’ τα κλεμμένα αυτοκίνητα, ο Πιερό οδηγεί και συνομιλεί με την φίλη του. Χωρίς να αγγίζει το τιμόνι, κάνει πως το στρίβει την μία δεξιά την άλλη αριστερά.

- Δεξιά... Αριστερά...
- Μα δεν στρίβεις το τιμόνι...!
- Δεξιά... αριστερά... (ο Πιερό κάνει συνεχώς κινήσεις χωρίς να αγγίζει το τιμόνι)
- Όπου κι αν στρίψεις, έτσι, απλώς θα συνεχίσουμε όπως μας πάει ο δρόμος. Εξάλλου δεν υπάρχει δρόμος τριγύρω... Είτε πας δεξιά, είτε αριστερά, πας πάντα στην ευθεία...

Ο Πιερό αρπάζει το τιμόνι και στρίβει πραγματικά στα δεξιά αφήνωντας το αυτοκίνητο να φτάσει μέσα στην θάλασσα στο πλάι του δρόμου και να βουλιάξει αργά. Οι δυό τους βγαίνουν απ’ αυτό και τρέχουν στο δάσος δίπλα στη θάλασσα όπου και κατοικούν σχεδόν μόνιμα. Αρχίζουν να διαφωνούν έντονα. Ο Πιερό θεωρεί ότι το νόημα της ζωής είναι μέσα στα βιβλία και η φίλη του θέλει να χορέψει, να ακούσει μουσική, να «ζήσει» όπως λέει. Ο καθένας φιλοσοφεί με τον τρόπο του. Η φίλη του τριγυρνά σαν ρομπότ στην παραλία μπροστά στο τσαντίρι τους και φωνάζει μόνη της κάθε τόσο «Δεν ξέρω τι να κάνω!!! Τι μπορώ να κάνω;». Περνώντας μπροστά απ’ τον Πιερό που γράφει για την ζωή πάνω σ’ έναν βράχο, εκείνος της ζητάει να σωπάσει. Του «χαλάει τις σκέψεις» εννοεί. Κι οι δύο τους – σαν τα δύο ημισφαίρια του ίδιου κεφαλιού – ζητούν να βρουν το νόημα. Ζητούν να αφαιρέσουν χειρουργικά την ηλιθιότητα απ’ την κοινωνία κι απ’ τους εαυτούς τους. Ο καθένας όμως με τον τρόπο του.

Ο Πιερό, γυρίζει προς την κάμερα ενώ οδηγεί μιλώντας περί ηλιθιότητας. Η φίλη του τον ρωτά «μα σε ποιον μιλάς;». Κι εκείνος απαντά «Στο κοινό». Στο κοινό που πήγε στο σινεμά να δει την απόδραση. Να διαπιστώσει ότι ο Πιερό είναι απλά «τρελός». Ότι όσα λέει δεν έχουν λογική. Ότι πάσχει από κάποιου είδους ασθένεια. Κι ο Πιερό τους κοιτάζει για να τους ‘’επιβεβαιώσει’’. Οι θεατές στον κινηματογράφο γέλασαν χωρίς να καταλάβουν την ευθεία προσβολή του σκηνοθέτη που τους έρχεται από το 1965...

Ο Πιερό, στο τέλος της ταινίας, μίας ταινίας που προσπαθεί να βρει τι στο καλό είναι αυτή η «ζωή» που όλοι λένε, αυτοκτονεί γεμίζοντας το κεφάλι του με εκρηκτικά. Ο διακαής πόθος του να κατανοήσει ποια είναι ακριβώς η ηλιθιότητα, τους λόγους που έχει αμφιβολίες για τον εαυτό του και τί τον κάνει να θέλει να διαχωρίσει και να καταλάβει τι είναι «ζωή» και «θάνατος», δεν ήταν αρκετός για να τον κάνει να συνεχίσει να «ψάχνει» μέσα στα βιβλία του. Στα βιβλία όπου υπάρχει όλη η «μνήμη». (Η άκυρη;) Η φίλη του έχει ήδη φύγει με τον αδερφό της με τον οποίο φιλιέται για κάποιο λόγο στο στόμα. Έτσι απλά για να επιβεβαιωθεί το κοινό που την θεωρεί απλά τρελή.

Λίγο πριν φτάσει το φυτίλι στο στο πρώτο εκρηκτικό που ήταν τυλιγμένο στο λαιμό του, ο «τρελός Πιερό», ακούγεται να φωνάζει «Είμαι ηλίθιος!». Προσπαθεί μάταια να σταματήσει τον βέβαιο του θάνατο που πλέον αντίκρυζε κατάματα.

Η «εποχή του κώλου» ισχύει ακόμα. Οι ηλίθιες συζητήσεις γίνονται ακόμα ενώ τα μπλε και τα πράσινα φίλτρα που έβαζε μπροστά στην κάμερα ο σκηνοθέτης κατά τη διάρκειά τους ίσως να είναι σήμερα τα Πα.Σο.Κ., τα Ν.Δ., τα ΓΣΕΕ, τα Σχολεία Μεταναστών, τα πογκρόμ, τα φαρδιά ρούχα, τα καπέλα στο πλάι και τα λογότυπα στις μάρκες των αναψυκτικών. Ο τρελός «Πιερό» είναι εκείνος που καταδικάζει. Εκείνος που έχει όλα τα μέσα για να κατανοήσει αλλά έχει μολυνθεί ήδη ανεπανόρθωτα για να το καταφέρει. Η φίλη του είναι όλα εκείνα τα πρόσωπα που αδιαφορούν. Όλα εκείνα που δεν θέλουν καν να κατανοήσουν μιας και μυρίζουν όλη τη μούχλα. Δεν είναι για κατανόηση. Είναι απλά, κάτι προς αποφυγή. Η φίλη του είναι όλοι εκείνοι που περιμένουν τις διακοπές ενώ όλό το προηγούμενο διάστημα κράζουν – δικαίως – «Δεν ξέρω τι να κάνω! Τι μπορώ να κάνω;».

Η «εποχή του κώλου» ισχύει ακόμα. Δώσε λεφτά κι αγόρασε άλλα λεφτά. Ντύσου με λεφτά. Ταξίδεψε με λεφτά. Κλέψε αν δεν έχεις λεφτά. Για να έχεις λεφτά. Είσαι λεφτά. Είμαι λεφτά. Πολλά λεφτά. Μπάνιο με λεφτά. Σκουπίσου με λεφτά. Λεφτά. Λεφτά... (Είναι χωρίς αμφιβολία μία από τις λέξεις που με πολλές επαναλλήψεις ακούγεται αστεία...)

Η «εποχή του κώλου» ισχύει ακόμα. Περίμενε τις διακοπές. Και μη κατανοήσεις ποτέ ότι η «διακοπή» σημαίνει απλά παύση. Μη κατανοήσεις ότι τις ονομάζεις «διακοπές» θέτωντας τις ως μία δευτερεύουσα ζωή από το «συνεχές» της καθημερινότητας που χρήζει «διακοπών». Κάνε διακοπές. Είσαι διακοπές. Είσαι σε διακοπές. Είσαι, με διακοπές.

Η «εποχή του κώλου» ισχύει ακόμα. Ψάξε στα βιβλία να βρεις την λύση. Ή χόρεψε και άκου μουσική για να μη χρειαστεί να την βρεις. Ψάχνε την λύση και μη κατανοήσεις ποτέ ότι δεν υπάρχει. Μη κατανοήσεις ποτέ ότι ΔΕΝ υπάρχει λύση ακριβώς επειδή ΔΕΝ υπάρχει πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι, εσύ. Εσύ που ψάχνεις. Εσύ που αντιλέγεις κάνοντας το λεγόμενο να ισχύει μονάχα επειδή αντιλέγεις. Θεσμοθέτησε. Θεσμοθέεεεεεεετησε την «εποχή του κώλου». Κάνε και διακοπές. Αν έχεις λεφτά.

Ανόητα...

2011-04-20T14:55:00.000+03:00

Όλα ξεκινούν και τελειώνουν στον Άλλον. Αρχικά, νόμιζα ότι ο Άλλος (έτσι, γενικά ο “Άλλος”, εξ ου και το κεφαλαίο “Α”) είναι απλά ο πιο αποτελεσματικός περιοριστικός παράγων στη καθημερινότητα σου. Λίγο αργότερα, ο Άλλος είναι εκείνος που μπορεί ενίοτε να κάνει την καθημερινότητα ανεκτή. Οι εμπειρίες που θα ‘χεις μαζί με τον όποιον Άλλον όμως, συνδυαζόμενες με τον χρόνο και μ’ όλες του τις ιδιότητες, αποδεικνύουν περίτρανα μερικές στιγμές αργότερα ότι ΚΑΙ η απουσία του Άλλου είναι εξίσου περιοριστική. Τι γίνεται λοιπόν όταν δεν μπορείς με τον Άλλον, όταν δεν μπορείς χωρίς αυτόν κι όταν δεν μπορείς όταν αυτός δεν υπάρχει καν σ’ όλο το παιχνίδι; Είναι σωστή κίνηση να βρεις έναν ...άλλο “Άλλο”; Είναι αντικειμενικό από πλευράς σου το να επιλέξεις ανάμεσα σε πολλούς τον «Άλλο» που θα συνδυαστεί μ’ εσένα; Νομίζω πια λοιπόν, ότι το τέλος προδιαγράφεται μονάχα με την δημιουργία μιας αρχής.

Προ-βλεψη: Όποιος «Άλλος» και να σου ‘ρθει, στη πορεία θα περιορίσει, αργότερα θα εκλείψει και εν τέλει η ίδια του η ουσία θα διαλυθεί στον νου σου.

Πώς μπορεί κανείς να γίνει ο «Άλλος» για τον εαυτό του και τι θα σημαίνει αυτό πρακτικά;

Χαζο-φιλοσοφίες: Εσύ είσαι εσύ. Και ως εκ τούτου, δεν μπορεί να είσαι «Άλλος» για σένα. Κι εν τέλει παραδεχόμαστε ότι «ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον» μ’ όσα μελανά στοιχεία περιέχει η βάση της φράσης. Αδιέξοδο λοιπόν.

Το πιο ενοχλητικό όμως δεν είναι η ανάγκη του «Άλλου», αλλά το γεγονός ότι δεν μπορείς εκ των πραγμάτων εσύ ο ίδιος να πάρεις την θέση του ...στο πλάι σου. Αυτός ο εγωκεντρισμός που καταδικάζεται μέσω της ουσίας της ύπαρξής του, αυτής καθ’ αυτής, και που δε λυτρώνεται στο απαραίτητο-για-σένα βάθος ποτέ είναι που μπορεί να σε φάει σιγά-σιγά.

Ψιλο-ποίηση: Μπορεί να ‘ναι αυτός ο εγωκεντρισμός που κάνει τα πτώματα να σαπίζουν όταν πεθαίνουν...

Και τα πράγματα χειροτερεύουν και περιπλέκονται όταν περνάς στο στάδιο του θρήνου. Από τη μία βλέπεις (ΒΛΕΠΕΙΣ...!) ότι ο «Άλλος» απλά ζωγράφιζε τα όρια σου κι απ’ την άλλη νιώθεις (ΝΙΩΘΕΙΣ...;) την απουσία του που σε φέρνει αντιμέτωπο μονάχα με το Εγώ σου. Αφενός θρηνείς – κυρίως λόγω μιας ηλίθιας συνήθειας που σε έκανε να ξεχνιέσαι – κι αφετέρου χαίρεσαι που κατανόησες την ίδια σου την ανοησία απομακρυνόμενος.

Υπο-Γεγονός: Παραπάνω δε γίνεται λόγος για μία «ιστορία αγάπης» εάν αυτό βγαίνει απ’ τα συμφραζόμενα. Αν αυτό κατάλαβε όποιος διάβασε, τότε μάλλον πρέπει να δει (να δει!) το πόσο παγιδευμένος είναι ανάμεσα στον σωρό των «Άλλων»...

Δεν μετριέσαι πια! Δε μετριέσαι εάν δεν υπάρχει ένας «Άλλος» δίπλα σου να παίξει τον ρόλο του χάρακα! Αυτή ακριβώς η χρησιμότητα του «Άλλου» ως μέτρο σύγκρισης για σένα είναι πιθανότατα που τον κάνει – τουλάχιστον φαινομενικά, μιας και δεν έχω καταλήξει – αναγκαίο.

Loop-Ιστορία: Ζεις. Γνωρίζεις τον έναν μετά τον «Άλλον». Καταλήγεις κάπου. Επιλέγεις. Η σύγκριση μ’ εκείνον τον «Άλλον» σε ευχαριστεί. Δεν μιλάω για ανώτερο και κατώτερο. Δεν μιλάω για πρακτικά ζητήματα. Μιλάω ας πούμε για ... puzzle. Για κομμάτια puzzle. Ο «Άλλος» όμως, κάποια στιγμη, με κάποιο τρόπο, μεταλάσσεται (εξελίσσεται; Δεν έχει σημασία). Έπειτα, το αποτέλεσμα της σύγκρισης αρχίζει να ‘χει αρνητικό πρόσημο. Από την μία συνεχίζεις να περπατάς χαμένος στον λαβύρινθο των ετεροχρονισμένων σου αισθήσεων που πηγάζουν απ’ το παρελθόν, κι απ’ την άλλη ψάχνεις την διέξοδο όπως προστάζουν οι αντικρουόμενες ψυχρές αισθήσεις του αντικειμενικού Τώρα. Ο «Άλλος» δε σε ευχαριστεί. Εσύ, ως ο «Άλλος» του, δεν τον ευχαριστείς. Ακούσια και μακριά από ανθρώπινες πράξεις, η συσχέτιση χαλάει όπως χαλάνε τα μακαρόνια που άφησες προχτες στον φούρνο. Η μούχλα τους γίνεται εμφανής. Κάποια στιγμή ξεφεύγεις. Μάλλον πρόκειται για την στιγμή που κατανοείς ότι η λέξη «μούχλα» είναι τόσο άσχημη ηχητικά γιατί ΚΑΙ η όψη της είναι εξίσου αντιαισθητική.

Φωτογραφία: Νίκος Π.

Από τη ζούγκλα στον Ζίζεκ...

2011-04-06T12:50:00.004+03:00

Πριν 2-3 αιώνες – είναι γνωστό - πρωτοακούστηκε η λεγόμενη Βιομηχανική Επανάσταση. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα σύνθετο σύστημα ραγδαίων μεταβολών που ξεκίνησε κυρίως μέσω της ανάπτυξης τεχνικών και τεχνολογικών μέσων. Εκείνο, κυκλικά, πρόσταζε «περισσότερη ανάπτυξη, λιγότερο κόστος», φράζη που αφομοίωσε πλήρως ο τότε νεότευκτος Καπιταλισμός. Κάπως «κατά λάθος», λόγω του θαύματος της Βιομηχανικής Επανάστασης, άνθρωποι πλούτισαν και εργαζόμενοι μετατράπηκαν σε απλά μέσα, με τα κράτη να υιοθετούν αρχικά μια ουδέτερη στάση προς τις εξελίξεις. Το Ευρωπαϊκο κυρίως πνεύμα της εποχής όμως (Διαφωτισμός), σε συνδυασμό με τα μαθήματα που παρέδωσαν οι παγκόσμιοι πόλεμοι, άρχισαν να κάνουν όλο και πιο κατανοητό ότι η πολιτική, όπως την γνωρίζουμε σήμερα, θα πρέπει να παρέμβει και να δημιουργήσει τα λεγόμενα κοινωνικά κράτη που θα κινούνται παράλληλα στην θεοποίηση της ά-κοστης ανάπτυξης. Έτσι, άκρατος Καπιταλισμός και δωρεάν Υγεία σήμερα συνυπάρχουν (;) ενώ θα λέγαμε ότι σκοπός του κάθε κράτους είναι να γίνει ακόμα περισσότερο κοινωνικό. Η Ελλάδα θέλει να γίνει Γερμανία και εκείνη Ολλανδία…

Μονάδες μέτρησης και κοινωνικά σφάλματα

Συχνά λοιπόν, συνομιλητές «μετρούν» το κατά πόσο βούλονται ελεύθερα οι άνθρωποι εξετάζοντας μία και μόνο μεταβλητή: το αν το κράτος στο οποίο ζουν κι εργάζονται τους δίνει απλώχερα δωρεάν υγεία, παιδεία, πολιτισμό, διαφανείς εκλογές χωρίς «μαύρες σελίδες» κι αδικίες, σωστή κι αντικειμενική δημόσια δικαιοσύνη κι ελεύθερη ενημέρωση χωρίς κρατικές απαγορεύσεις ή πολιτικές υπαγορεύσεις. Αυτό όμως που δεν τίθεται υπό αμφισβήτιση ποτέ είναι η ίδια η αρμοδιότητα που έχουν προσδώσει οι πολίτες στο κράτος ώστε να τους «προστατεύει» και να δημιουργεί ένα τέτοιο «ελεύθερο» περιβάλλον για εκείνους. Αυτός που κάποτε φωνάζαμε «Ιησού» σήμερα ονομάζεται «Κράτος». Κι αυτό που τότε αποκαλούσαμε «θαύμα Κυρίου» σήμερα λέγεται «πολιτική προέδρου».

Με τον καιρό, αυτός που πραγματικά εμφανίζεται ως επαναστατικός είναι ο ίδιος ο Καπιταλισμός μέσα στους κρατικούς μηχανισμούς, αφού κοινωνικά η Ανθρώπινη Εξέλιξη έχει ταυτιστεί με το δυνατό, οικονομικά σταθερό και πρωτοποριακό κράτος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι σε νέα «ελεύθερα» νομοσχέδια (ελεύθερα ναρκωτικά, κατοχυρωμένα ανθρώπινα δικαιώματα κ.α.), δεξιοί κι αριστεροί, τάσσονται ταυτόχρονα κατά του «καινούργιου» που φέρνει το κράτος και που αναμένουν παθητικά οι νεότερες γενιές. Η Ελευθερία μετριέται τελικά και πάλι ως εξής: Γίνονται κρατικά πιο ανοιχτές οι συνθήκες για να δρουν ελεύθερα οι πολίτες ή επέρχεται στασιμότητα; Αξίζει βέβαια να σημειωθεί ότι αυτοί οι ¨δημοκρατικοί θεσμοί¨ των κρατών μπορούν εύκολα να ξεχαστούν χάρη στην οικουμενικότητα του Καπιταλισμού που τα χαρακτηρίζει. Ένα οικονομικό κραχ ή μία τρύπα του Όζοντος που μεγαλώνει είναι αρκετά ώστε να συμπράξουν αντίθετες πολιτικές παρατάξεις με σκοπό «την αποφυγή της καταστροφής», διαλύοντας εύκολα τις – μέχρι εκείνη τη στιγμή – ακόρεστες έννοιες της δημοκρατίας. Άλλωστε ποιος δεν θυμάται τον κόσμο να πιστεύει σε βάθος ότι αυτό που χρειάζεται είναι γρήγορες και αποτελεσματικές αποφάσεις χωρίς δημοκρατικές κωλυσιεργίες τις στιγμές που χανόμαστε; Στο εκδημοκρατισμό του Καπιταλισμού μέσα στο κράτος, αλλά και στην ψευδέστατη παραδοχή ότι «το κράτος είμαστε εμείς» είναι που κρύβεται κι η επικινδυνότητά του πράγματος.

Εξέλιξη ή Δημιουργία;

Με την αποδοχή των παραπάνω κάποιοι αυτόματα υποστηρίζουν ότι ο μοναδικός τρόπος να γεννηθεί (εκ του μηδενός δημιουργία κι όχι εξέλιξη υπάρχουσας κατάστασης) η πραγματική ελευθερία είναι να κινηθεί κανείς περισσότερο «μη πολιτικά» στοχεύοντας στην αναβάθμιση των κοινωνικών σχέσεων δίχως παρεμβάσεις τρίτων μέσα στους οποίους ανήκει φυσικά και το Κράτος. Η αλλαγή, λένε εκείνοι, δεν μπορεί να έρθει αλλιώς παρα μόνο μέσω της ταξικής πάλης και της απαξίωσης των «δημοκρατικών εκλογών» (sic) και των πολιτικών μέτρων του σήμερα. Απλά και μόνο αν σκεφτεί κανείς την ανοησία του να χτιστεί νομικά/κρατικά μία κατάσταση ελευθερίας μπορεί σίγουρα να δώσει το δίκιο που ενδεχομένως ν’ αξίζουν οι υποστηρικτές των παραπάνω.

Από την άλλη, ένα δεύτερο ποσοστό θεωρεί ότι η εν λόγω ποθητή κατάσταση ελευθεράς δεν θα έρθει ποτέ εάν πρώτα δεν ικανοποιηθούν οι βιοτικές ανάγκες του Ανθρώπου που πάντα θα τον περιορίζουν. Μάλιστα δεν μιλούν ειδικά για τον καθένα αλλά συνολικά για όλους, μιας και άλλος ένας περιοριστικός παράγοντας είναι πάντοτε και ο ...Άλλος. Έτσι, στηρίζουν – όχι ακριβώς ενεργά αλλά ...«συνενοχικά» – τον εκδημοκρατισμό του Καπιταλισμού τόσο ώστε να μην γίνεται εύκολα αντιληπτός ή τουλάχιστον να μοιάζει οφθαλμαπατικά ελευθεριακός. Ξεκινώντας λοιπόν από τις διακηρύξεις του Συ.Ριζ.Α στοχεύουν στις ονειρεμένες αυτόνομες πόλεις του Venus Project του J. Fresco. Πάνω σ’ αυτό το σκεπτικό όμως ασκείται πάντοτε μία δυσμενής κριτική: Ακόμα κι αν φτάσει ο Άνθρωπος στην αυτή αυτονομία τίποτα δεν θα είναι σταθερό ή βάσιμο αφού θα έχει δημιουργηθεί τεχνητά από συστήματα ακολουθιών κι όχι συνειδητά από Ανθρώπους πρωτομάστορες. Το ερώτημα όμως εδώ είναι αλλού: Θα προλάβει να δημιουργηθεί αυτό το αυτόνομο σύστημα ή μήπως οι σχέσεις κράτους-καπιταλισμού-χρηματοπιστωτικού συστήματος θα οδηγήσουν στην κατάρρευση πριν επέλθει η άνθιση;

Γνωρίζουμε ότι η βασική αρχή του Καπιταλισμού είναι πως οφείλει – εάν θέλει να επιβιώσει – να επεκτείνεται συνεχώς. Το πλεόνασμα που εξασφαλίζει πρέπει να επανεπενδύεται αέναα για την αναπαραγωγή του συνολικού προϊόντος και της ανατροφοδότησης των σχέσεων αγοράς – κατανάλωσης. (σημερινός βαθμός ανάπτυξης: 2,25%, ποσοστό ανησυχητικό για τους αντιμαρξιστές οικονομολόγους). Όταν ο ρυθμός ανάπτυξης αρχίζει να μειώνεται τότε είναι που ξεκινά το σύστημα να πτωχεύει αναλογικά. Ιστορικά μάλιστα, παρατηρήθηκε το εξής: Όταν στις δυτικές χώρες τα συνδικάτα επέμεναν να θέτουν κανόνες στο εργατικό Δίκαιο, τότε ήταν που γεννήθηκε και το γνωστό ρητό των οικονομολόγων που προστάζει ότι «το σύστημα είναι καταδικασμένο να πέσει», μία τότε καινούργια αλήθεια που άρχισε ως αίρεση ενώ τείνει σήμερα να τελειώσει ως προκατάληψη. Έτσι, τα κράτη άρχισαν έναν ανελέητο αγώνα καταστολής των εν λόγω «αριστερών» δράσεων, όχι μονάχα για να ασκήσουν εξουσία όπως πολλοί βλακωδώς θεωρούν, αλλά γιατί το Καπιταλιστικό Κράτος θέτει σήμερα τον εαυτό του εθελοντικά στις υπηρεσίες σωτηρίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος πάνω στο οποίο [συνήθισε να] στηρίζεται. Εάν βέβαια κάποια κράτη δεν υπέκυψαν σε τέτοιο βαθμό καταφέρνοντας να οριοθετήσουν την δραστηριότητα του κεφαλαίου, τότε οι γηγενείς μεγιστάνες επένδυσαν σε χώρες των οποίων οι εργαζόμενοι δεν τείνουν να σκεφτούν παγκόσμια, κάτι πασιφανές εάν ρίξουμε μία ματιά στις όποιες Intel, Sony κλπ σε Ινδία, Ινδονησία και Ταϊβάν. Έτσι η συνέχιση της ανάπτυξης επετεύχθη ακόμα κι αν ήταν εις βάρος μιας άλλης ολόκληρης χώρας. Σιγά σιγά, οι κρίσεις στις οικονομίες των συστημάτων δεν οφείλονται πια στις δυνάμεις που περιόριζαν τα παιχνίδια του κεφαλαίου, αλλά γίνονται συνέπεια της παρακμής των τραπεζών και της ταυτόχρονης «υποχρέωσης» των κρατών να τις διασώσει πάσει θυσία. Κάτι που ο καθένας διακρίνει και τώρα με τον σωρό οικονομικο-κοινωνικό-πολιτικών μέτρων, άλλοτε άμεσα σωτήριων για τους κεφαλαιούχους, κι άλλοτε άμεσα δριμύτατων για τους «μικρούς». Σε κάθε περίπτωση, ο Καπιταλισμός καταφέρνει ν’ αναπτύσσεται πιέζοντας συνεχώς προς την δημιουργία νέων κίβδηλων κοινωνικών αναγκών και επιθυμιών, ίσια-ίσα για να ανατροφοδοτείται μέσω του καταναλωτισμού. Ακόμη κι όταν η εν λόγω συμπαιγνία Κράτους/Καπιταλισμού οδήγησε αναπόφευκτα στην μείωση των εισοδημάτων γεννώντας τις πρώτες αδυναμίες στην «υποχρεωτική» κατανάλωση στην βάση της συνέχισης της ανάπτυξης, εμφανίστηκαν οι πιστώσεις και το πλαστικό χρήμα, μια εξωφρενική ετερόχρονη οικονομική πατέντα ανάπτυξης που απέδειξε ότι το σημερινό οικονομικό σύστημα είναι τελικά η παραπληγική Εξέλιξη του πρώτου.

Γεωγραφικός Επιμερισμός & Οικουμενικότητα

Την ίδια όμως στιγμή, άνθρωποι σε χώρες της άλλης πλευράς της Γης αναρωτιούνται: «Ποια κρίση;». Η Κίνα ακμάζει μιας και ακολουθεί ένα άλλο πρότυπο ανάπτυξης στα πλαίσια του κεϋνσιανισμού (ανάπτυξη με κρατικές παρεμβάσεις στις υποδομές στην βάση του μοντέλου που ακολούθησαν οι ΗΠΑ για να ξεφύγουν απ’ το κραχ του 29’). Το ίδιο συμβαίνει με την Αυστραλία που εξάγει τα προϊόντα της στην Ασία δημιουργώντας τις σχέσεις εξάρτησης που προστάζει ο Καπιταλισμός. «Ποια κρίση;» αναρωτιόμασταν κι εμείς όταν πτώχευε η Αργεντινή και την ίδια απορία είχαμε όταν πήγαινε κατά διαόλου η Ασία προ 10 και κάτι ετών και πριν την εγκατάσταση σ’ εκείνες τις περιοχές των εταιριών παραγωγής μεγάλων τεχνολογικών μέσων. Το ίδιο θα αναρωτηθεί κι η Αμερική όταν η Κίνα δεν θα βρίσκει πια αγοραστές των προϊόντων της στην κατακρεουργημένη Ευρώπη των επομένων χρόνων κ.ο.κ.

Μετά απ’ όλα αυτά γίνεται όλο και περισσότερο βάσιμο το να υποστηρίξει κανείς ότι ποτέ δεν θα ‘ρθει η ποθητή αστική αυτονομία (υποθέτω αυτός είναι ο σκοπός) μέσω των καπιταλιστικών συστημάτων του κόσμου, μιας και η οικουμενικότητά του επιμερίζει κυρίως γεωγραφικά τις κρίσεις που περνά και που πάντα θα περνά λόγω των χρονοκαθυστερήσεων της ανάπτυξης που τον διακατέχει, αλλά και εξ αιτίας της ασυνειδησίας που διακρίνει τους θεμελιωτές του, που δεν είναι άλλοι από τους ανθρώπους τους ίδιους... Όταν οι άνθρωποι αρχίσουν να υιοθετούν τον νεογνό προβληματισμό της αιώνιας ύπαρξης τους στην – εν τέλει –
αδιέξοδη κατάσταση «προ επικείμενης κρίσης», τότε ίσως να μπορέσουν να αναπεξέλθουν στην δόμιση μιας απάντησης, εξίσου οικουμενικής μ’ αυτή του υπάρχοντος Οικονομικού συστήματος και των αξιώσεών του. Κάθε πράμμα στον καιρό του έλεγε ο Ζαμπέτας...

Φωτογραφία: Νίκος Π.

Περί Οργάνωσης

2010-12-14T11:07:00.002+02:00

Ξεκινάμε παίρνοντας από υπόθεση ότι ένα νεογέννητο «μαθαίνει» να γίνεται μέρος του συστήματος και ποτέ δεν γεννιέται έτοιμο να το ...αναγεννήσει. Ειδάλλως οι γραμμές παρακάτω είναι εξ ολοκλήρου άκυρες κι η ζωή, ή η κάθε διάθεση για οποιαδήποτε αλλαγή σ’ ο, τι την ορίζει, απολύτως μάταιη.

Ο Άνθρωπος έχτισε ό, τι έχτισε – Καπιταλισμό, Κομμουνισμό, μερικό κομμουνισμό, αποτυχημένο κομμουνισμό, Ιμπεριαλισμό, Καταναλωτισμό κλπ – “εξελικτικά”. Ας πούμε πως ...το ένα έφερε το άλλο. Ακριβώς λόγω του ασυνείδητου των αποφάσεών, των πράξεων και των επιλογών του, επέτρεψε στο σύστημα να εξελιχθεί στην σημερινή του μορφή. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να τονίσουμε πόσο χαζός ήταν, πόσα λάθη έκανε, πόσο πολύ θα θέλαμε να τον δούμε να υποφέρει κ.α. τέτοια, αλλά να κατανοήσουμε πως «κατά λάθος» φτάσαμε εδώ. Αλλιώς, ότι το ασυνείδητο, που μοιάζει πλέον να μας ορίζει, γέννησε τούτο το σύστημα.

Κυκλικά τώρα, το σύστημα αυτό είναι που κάνει μέσω των ηθών και των «εθίμων» του τον Άνθρωπο να συνεχίσει να βρίσκεται οικιοθελώς κλεισμένος στην ασφαλή μεν, φυλακή δε, του Ασυνείδητου. Φράσεις όπως «μη το υπεραναλύουμε» ή «μην αμφισβητείς τα πάντα» είναι αρκετές για να δούμε πόσο βαθιά στην καθημερινότητά μας έχει φτάσει αυτό το σαράκι. Μόδα, Lifestyle, 8ωρο, μισθός και ένα σωρό θεσμοθετημένα στοιχεία περιτριγυρίζουν τον Άνθρωπο, που εξίσου ασυνείδητα αυτοαποκαλείται «επαναστάτης...» δίχως να κατανοεί ακόμη κι εκείνη τη στιγμή ότι τον συνοδεύει και το γνωστό «...χωρίς αιτία».

Ο Άνθρωπος προορίζεται να αρθρώνει πρωτοποριακό λόγο. Σε αυτό ακριβώς είναι που αντιτίθεται ό, τι μας πλαισιώνει, κι ό, τι θέλουν οι ...των Εξαρχείων (γιατί όχι;) να ‘παλέψουν’. Ο – ας τον λέμε «διανοούμενο» - άνθρωπος σήμερα πνίγεται... Είναι «αμπελοφιλόσοφος» ή «ψείρας», «κωλόπαιδο» ή «κουραστικός». Εγώ προσθέτω και «δυστυχισμένος». Κι αυτό γιατί είναι εκείνος που μάλλον κατανόησε τους αυτοματισμούς που γεννά η ...ασυνειδησία της κοινωνίας.

Αυτό που πρώτα θα πράξει ο διανοούμενος είναι το να αμφισβητίσει κάθε θεσμό, κάθε ήθικο πλαίσιο και κάθετι το εθιμικό αφομοίωσε μεγαλώνοντας. Θα φτάσει στο σημείο να αμφισβητίσει την ίδια την οργάνωση που επιζητούν όσοι θέλουν να ρίξουν το μαύρο κι «ασυνείδητο» σύστημα. Κι αυτό γιατί δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι ακόμα κι οι λεγόμενες «αυτοοργανώσεις» είναι μία σωστή συνταγή. Δεν μπορούμε καν να πούμε ότι όταν εγώ μιλάω για «συνταγές» εξέλιξης, δεν είμαι απλά γελοίος. Το τίμημα της απόκτησης μιας πολυπόθητης αυτοσυνείδησης άλλωστε, είναι το ότι μονάχος του ο «διανοούμενος» θα πρέπει να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό του και το πλαίσιο στο οποίο [θέλει να] ζει.

Η επικινδυνότητα της οργάνωσης
Σε ένα ριζικά νέο μοντέλο ζωής, ο «διανοούμενος» που λέμε πιο πάνω, δεν θα συντάσσεται – τουλάχιστον εξ αρχής – σε οργανωμένους μηχανισμούς κατάκτησης εξουσίας, αφού τέτοιοι είναι χτισμένοι για να αποδυναμώνουν και να περιορίζουν τον πρωτοποριακό λόγο που, όπως είπαμε, προορίζεται να αρθρώσει. Ειδάλλως, τα φαινόμενα που θα παρατηρηθούν σε τέτοιες περιπτώσεις θα μοιάζουν πολύ με όσα μπορούμε να διαπιστώσουμε με μία επίσκεψη σε μία Ο.Β. (Οργάνωση Βάσης) της Κ.Ν.Ε. όπου ο «διανοούμενος» σταματά να πρωτοπορεί και μετατρέπεται σε έναν απλό ιμάντα μεταβίβασης ιδεών, πρακτική που τον προκαλεί και εν τέλει τον ενσωματώνει στο υπάρχον σύστημα... Εάν υποθέσουμε λοιπόν ότι το ζητούμενο είναι η δημιουργία ενός νέου Ήθους και Ύφους, ριζικά διαφορετικών μάλιστα από τα υπάρχοντα, αλλά και το ότι οι οργανώσεις κατάκτησης εξουσίας οδηγούν κυρίως στην αναγέννηση του συστήματος μονάχα λόγω της ίδιας τους της ύπαρξης, τότε αυτό που ο διανοούμενος πρέπει να διατίθεται να κάνει ώστε να συνεχίσει να πρωτοπορεί, είναι να αμφισβητεί και να μιλά καθαρά μέσα απ’ το φίλτρο της προσωπικής του νόησης.

Η «οργάνωση» είναι αναμφίβολα λέξη φορτισμένη θετικά από την ίδια την κοινωνία. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Έλληνες, παιδικά βεβαίως, ζηλεύουν την οργάνωση της Ελβετίας ή της Ολλανδίας. Ο «διανοούμενος» όμως, στα πλαίσια αμφισβήτισης θα πρέπει, αν μη τι άλλο, να καταστρέψει και να αναδομήσει συνειδητά και προσωπικά την έννοια της Οργάνωσης που τείνει πάντα να γίνει «έτοιμη αλήθεια» για τους οργανωμένους. Αναδομώντας την όμως κοιτάζουμε κατάματα δύο δυσμενή της χαρακτηριστικά:

Η Οργάνωση σκοτώνει τον αυθορμητισμό. Η παραδοχή αυτή είναι μάλλον η πρώτη όψη ενός νομίσματος που μοιάζει ωστόσο γυαλιστερό για εκείνον που το κοιτάζει από την δεύτερη πλευρά... Ναι μεν δηλαδή, ο αυθορμητισμός επιφέρει προβλήματα και καλό είναι να ακονίζεται μέσω της οργάνωσης, αλλά σίγουρα ο ίδιος αυθορμητισμός οδηγεί σε πράξεις που ο εγκέφαλος «θέλει» να λανσάρει.

Η Οργάνωση αμβλείνει την εκρηκτικότητα. Οι δύο (τουλάχιστον) όψεις ισχύουν κι εδώ. Από τη μία η εκρηκτικότητα φέρνει μαζί της λάθη και παράπλευρες απώλειες (μιλάμε για «εχθρό» αν δε κάνω λάθος), από την άλλη όμως δίνει κοινό Στόχο στη μάζα, που συνδυαζόμενος με τον αυθορμητισμό, γίνεται και μαζικά πηγαίος.

Για τον επίλογο και τη δικαιολογία τώρα, σκοπός του αιρετικού στοιχείου του κειμένου επάνω, δεν είναι σαφώς η αποδιοργάνωση του συνειδητά οργανωμένου αλλά ο συνειδητός προβληματισμός πάνω στην ασυνείδητο της Οργάνωσης. Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε...

Φώτο: Νίκος Π.

Περί Ασφάλειας

2010-09-22T12:45:00.004+03:00

Ζούμε μάλλον στον κόσμο της θεάς «Ασφάλειας». Οι αξίες του καθενός, μετά από εκπαίδευση χρόνων φυσικά, έχουν μορφοποιηθεί έτσι, ώστε όταν αυτός ο ...καθένας θελήσει να «ψάξει δουλειά» θα το κάνει απλά για να αποκτήσει την πολυπόθητη οικονομική ασφάλεια. Δεν γίνεται λόγος βέβαια για παραγωγή και δημιουργία, αλλά κατευθείαν για αντάλλαγμα κι υπηρεσίες. «Δίνω χρόνο και ενέργεια, δίνεις …ασφάλεια στην Εθνική μου Τράπεζα κάθε 15 του μήνα».

Αν το κοιτάξεις το θέμα αυτό λίγο πιο επίμονα (ίσως και καχύποπτα), θα συνταντήσεις αρκετά περίεργα στοιχεία. «Ασφάλεια» είναι και οι αστυνομικοί ή το αστυνομικό τμήμα. «Ασφάλεια» είναι και αυτός ο διακόπτης στο αμάξι που ναι μεν εμποδίζει το παιδί στα πίσω καθίσματα να ανοίξει την πόρτα και να ξεχυθεί στην εθνική οδό, αλλά ταυτόχρονα τον περιορίζει και στην θέση του για ολόκληρο το ταξίδι...

Είναι λοιπόν η ιδέα μου, ή η Ασφάλεια είναι η νέα τάση της μόδας για την εκλεπτισμένη και δυτικίστικη Φυλακή;

Μιας και ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι μας αρέσει η μάχη του καλού και το κακού στις θεότητες, θα έλεγε κανείς ότι η προτίμησή μας αυτή έχει βρει εφαρμογή και στα παραπάνω: Από την μία η θεά Ασφάλεια, κι απ’ την άλλη η κόλαση της Ανασφάλειας. «Ανασφάλιστος εργαζόμενος», «ορφανό με ανασφάλειες» και «νέοι στην ανασφάλεια» είναι άλλωτε μερικές φράσεις που τονίζουν το μαρτύριο, δημιουργώντας ταυτόχρονα και τα επιθυμητά Ηθικά πλαίσια στην κοινωνία. Ακριβώς όπως έχτισαν διαδραστικά το καλό και το κακό, Παράδεισος και Κόλαση, Πίστη κι Απιστία.

Η Ανασφάλεια όμως γεννά και τον Φόβο. Αυτόν που σαν ουσία εισχωρεί στον εκάστοτε οργανισμό παραλύοντας τα άκρα του και σπάζοντας λίγο-λίγο το πνεύμα του. Έτσι, ο εργαζόμενος κοιτάζει μόνο να ασφαλιστεί, οι άλλοι κοιτάζουν μόνο να καλύψουν τις ανασφάλειες του ορφανού και κάποιοι άλλοι λυπούνται τους «νέους στην ανασφάλεια» αποκαλώντας τους – μήπως και τονίσουν τα εγώ τους – «το μέλλον». Μπαλώματα στα μπαλώματα δηλαδή...

Μοιάζει κάπως όλο αυτό με κάτι που είχα διαβάσει: Όταν ένας δολοφόνος σημαδέψει με το όπλο του τον αθώο απέναντί του, τότε το θύμα κοιτάζει επίμονα, και θυμάται μάλιστα για πάντα, την κάννη του όπλου με όλες της τις λεπτομέρειες, και πολύ σπάνια θυμάται χαρακτηριστικά του προσώπου του δολοφόνου. Άλλωστε κι από προσωπικές εμπειρίες, όσες φορές πήγε να με χτυπήσει αυτοκίνητο (είναι αρκετές...), θυμάμαι να κοιτάζω κατά κύριο λόγο την "μάσκα" του αυτοκινήτου που πλησίαζε και πολύ λίγες φορές τον οδηγό...

Ως εκ τούτου, φαίνεται ότι η κοινωνία αφοσιώνεται στην αίσθηση της Ανασφάλειας ψάχνοντας διακαώς πώς να την ξεπεράσει, φθονώντας παράλληλα τον «Ασφαλή» που σε πολλές περιπτώσεις βρίσκει πρόσωπο στον «πλούσιο», και αδιαφορώντας για την πηγή ύπαρξης και ανανέωσης των ιδιοτήτων αυτών. Το παράδοξο όμως είναι πως και ο Ασφαλής και ο Ανασφαλής βρίσκονται στην ίδια Φυλακή. Κι αυτό γιατί η ελευθερία τους άρχισε να μετριέται με το σύστημα των ηθικών αξιών που η σχέση Ασφάλειας-Ανασφάλειας καθόρισε και καθορίζει συνεχώς. Χτες μπορεί το μέσο για όλα αυτά να ήταν η δόξα, σήμερα είναι μάλλον το χρήμα, Αύριο ίσως η “ομορφιά”...

Φωτογραφία: Νίκος Π.

''Παραβολή''

2010-09-06T13:06:00.004+03:00

Σε ένα ντοκυμαντέρ περί των λειτουργιών που έχει ο ανθρώπινος εγκέφαλος σε οριακές κταστάσεις, άκουσα την ιστορία ενός εξερευνητή που χάθηκε χωρίς φαγητό και νερό σε μία σπηλιά για 17 – αν θυμάμαι καλά – ημέρες. «Ο εγκέφαλος του», έλεγε με στόμφο ο εκφωνητής, «ξεκίνησε από την πρώτη κιόλας ημέρα να αποθηκεύει ενέργεια μιας και ήξερε πως αργότερα κάτι τέτοιο θα χρειαζόταν. Έδωσε εντολή να σταματήσουν οι αλόγιστες σπατάλες: Τα νύχια του επιζήσαντα, όπως και τα μαλλιά του, σταμάτησαν, σχεδόν τελείως, να μεγαλώνουν. Οι χτύποι της καρδιάς του μειώθηκαν κατα πολύ και όλες οι ...τέτοιας τάξης αναγεννήσεις κυττάρων έπαψαν. Ο άνθρωπος στη σπηλιά προετοιμαζόταν να επιβιώσει πριν καν αρχίσει να πεινά...».

Η ομάδα των διασωστών βρήκε τελικά τον εξερευνητή μόλις λίγα μέτρα από την έξοδο της σπηλιάς, εξαντλημένο κι αφυδατωμένο, να περιμένει την αγωνιωδώς την σωτηρία. Το «Ένστικτο της Επιβίωσης» λοιπόν, μπορεί μεν να του έσωσε την ζωή δίνοντας εντολή στο ίδιο του το σώμα να καταναλώσει ακόμα και τον εαυτό του για να ζήσει, από την άλλη όμως, τον έκανε να μείνει ακίνητος στην σπηλιά ενώ λίγα μέτρα παραπέρα υπήρχε η έξοδος την οποία θα μπορούσε κάλλιστα να βρει μέσα σε λίγες ώρες...

Οι εξωπραγματικές αυτές λειτουργίες του εγκεφάλου αναπτύχθηκαν έτσι μέσω της λεγόμενης Εξέλιξης. Χτίστηκαν ώστε να αντέχει ο άνθρωπος τις περιόδους ξηρασίας ή τους παγετώνες. Μπορεί λοιπόν αυτά τα ένστικτα να επέτρεψαν στον άνθρωπο να αναπαραχθεί και να φτάσει αισίως τα 6 περίπου δις πληθυσμό, αλλά ποιον σκοπό εξυπηρετούν τώρα πια αυτού του είδους οι λειτουργίες με τις καθημερινές συνθήκες τόσο αλλαγμένες;

Το να συνεχίσεις απλά να ζεις από βιολογικής πλευράς, από το να ζήσεις συνειδητά έχει προφανέστατη διαφορά. Συνεχώς όμως τα μηνύματα που λάμβανε ο άνθρωπος είχαν να κάνουν με το ...πρώτο είδος ζωής. Πόσο γελοία ακούγονται άλλωστε τα «Ζωή να ‘χουμε!» και «Υγεία πάνω απ’ όλα...» ακόμα και σήμερα; Η “προγαγανδιστική” διαδικασία αυτή μάλιστα, συνεχίζεται τόσα χρόνια που ο άνθρωπος δεν έχει παρά να παλέψει με τον ίδιο του τον εγκέφαλο που εξελίχθηκε έτσι, ώστε να θεοποιεί την «βιολογική» επιβίωση αδιαφορώντας για την αξία της ίδιας της ζωής εφόσον επιβιώσει...

Θεωρητικά, είμαστε την ίδια στιγμή βλάκες και 'σπίρτα'. Το κεφάλι του ανθρώπου τον έφτασε στο διάστημα, τον έκανε να μπορεί και να θέλει να δημιουργήσει τεχνητά ανθρώπους και να παράγει ενέργεια από το πουθενά, ενώ ταυτόχρονα, το ίδιο κεφάλι τον κάνει να σκέφτεται ακόμα και σήμερα το πώς θα επιβιώσει ο οργανισμός του αν μετακομίσουν τα μαμούθ μακριά από την σπηλιά που ζει... Το κεφάλι που προχώρησε στην τεχνητή νοημοσύνη και την κβαντομηχανική, δεν αμφιβάλει καθόλου για την Θρησκεία και τη λατρεία στο 8άωρο ενός Κράτους-Θεού...

Όταν λοιπόν η επιβίωση, ταυτιστεί με την Εξέλιξη της ζωής και ξεφύγει απ’ την θεοποίηση της απλής Διατήρησής της, ίσως τότε να αποδειχθεί και στην πράξη η ανωτερότητα του ανθρώπου απέναντι στα υπόλοιπα ζώα. Ίσως τότε να χρειαστεί και η αντικατάσταση του όρου «homo sapiens-sapiens» που ισχύει σήμερα με τον αμέσως επόμενο. Το μόνο που μένει να γίνει δηλαδή, είναι να σταματήσουμε να αρνούμαστε τυφλά τα έστικτά μας, και να καταφέρουμε να θέσουμε εμείς τους νέους στόχους σ’ αυτά...

Φωτογραφία: Νίκος Π.

Χωρίς Επιχειρήματα...

2010-06-30T15:28:00.005+03:00

Κάθε Πρόβλημα που δημιουργείται, φτιάχνει ζευγάρι με την Λύση του. Ενίοτε μάλιστα, το ίδιο το πρόβλημα χτίζεται πάνω σε αυτή. Για να αποφασήσει λοιπόν κάποιος ότι «δεν υπάρχει λύση» τότε – μάλλον – περισσότερο παραδέχεται ότι δεν δύναται να την εφαρμόσει, παρά λέει την αλήθεια... Όταν δε, όντως, δεν υπάρχει κάποια Λύση, τότε μοιραία δεν υπάρχει και υπαρκτό ή πραγματικό πρόβλημα...

Περνώντας στο πολιτικό-κοινωνικό-οικονομικό σκηνικό της χώρας, που μέχρι και το σχήμα της στο χάρτη είναι άναρχο, έχουμε – παραδόξως – άπειρες λύσεις από πολλούς, λίγες εφαρμόσιμες, και καμία κοινώς αποδεκτή... Η διάσπαση μεταξύ μας, έρχεται δυστυχώς, προτού καν κηρυχθεί ή έναρξη της Αντιμετώπισης.. Η κάθε λύση, σκοτώνει την διπλανή. Τι συμβαίνει όμως ταυτόχρονα με το Πρόβλημα;

Αποδεχόμενος όσα γράφονται στην πρώτη παράγραφο, μειώνοντας τις λύσεις, μειώνεται ανάλογα και η δυναμική του Προβλήματος. Ουσιαστικά, αυτό που γίνεται, είναι να φεύγουν οι «μισές» λύσεις, και να μένει αυτή, που κάποιος φωτεισμένος την αποκαλούσε απ’ την αρχή ως «την καλύτερη δυνατή»...

Όποια Λύση μείνει, θα είναι σίγουρα η ισχυρότερη αφού μπόρεσε να αφομοιώσει την διπλανή της, ή αντίθετα, μπόρεσε να μηδενίσει εκείνη που Της ήταν αντιμέτωπη.. Σκέφτομαι και γράφω, απάντησε να επικοινωνήσω...

Φωτογραφία: Νίκος Π.

Περί Ευτυχίας..

2010-06-03T14:46:00.006+03:00

Ευτυχία. Μία βαριά λέξη δίχως καθαρό νόημα. Τί είναι ευτυχία; Άλλος λέει ότι «είναι οι μικρές χαρές της ζωής, οι ...στιγμές», άλλος ότι «είναι να ‘χεις την παρέα σου», άλλος ότι «δεν υπάρχει».

Ο Will Smith στη ταινία Pursuit of Happiness, μας διδάσκει ότι ευτυχία – με βάση τον τίτλο και την έκβαση του film – είναι το να πιάσεις μια καλή δουλειά, να βγάλεις αρκετά λεφτά να ζήσεις το παιδί σου και λίγο αργότερα να γίνεις εκατομμυριούχος. Το λεξικό μας λέει ότι ευτυχία είναι «κατάσταση βαθιάς και διαρκούς ικανοποίησης, που δημιουργείται από την εκπλήρωση των ψυχικών και υλικών αναγκών και επιθυμιών», ενώ ετυμολογικά σημαίνει απλά ‘καλή τύχη’... Κανείς δεν μπορεί να ορίσει τελικά την ευτυχία με σιγουριά. Σημαίνει ότι δεν είναι υπαρκτό συναίσθημα; Αν είναι, έχει διαστρευλωθεί φτάνοντας στο σημείο να γίνει αντικείμενο πόθου και άπιαστος οδηγός ζωής;

Παρόλα αυτά, κι ενώ είναι νομίζω αποδεκτό πως ο κάθε πικραμένος έχει την δική του οπτική για την έννοια της λέξης, όλοι αποδέχονται σιγοτραγουδώντας ότι «δεν υπάρχει ευτυχία που να κόβεται στα τρία». Όλοι μπορούν να πούνε με σιγουριά «τώρα είμαι ευτυχής/δυστυχής».

Το βασικό ερώτημα παραμένει: Πως κυνηγά κανείς, κάτι που δεν έχει ορίσει;

Αν αποδεχτεί κανείς ότι η ευτυχία είναι αόριστη, τότε ο «κανείς» πιο πάνω, μάλλον καταλήγει να κυνηγά το άγνωστο. Άρα δεν βολεύεται στο γνωστό. Είναι κάτι σαν τον Χριστιανισμό: Θεωρεί ο πιστός ότι η μετά θάνατο ζωή, είναι μαγικότερη της πραγματικής. Έχει αξία περισσότερη εκείνη και προκαλεί δέος. Κι έτσι, αργά και σταθερά, η ζωή η ίδια, αυτή εδώ ντε, τώρα, χάνει τη σημαντικότητά της απέναντι στο πιθανότατα καλύτερο. Η φαντασία άλλωστε, πράγμα που απλόχερα ερεθίζει ο Χριστιανισμός, σίγουρα μπορεί να δημιουργήσει καλύτερες συνθήκες από τις υπάρχουσες. Σίγουρα μπορεί να στολίζει τα φαινόμενα με πιο ζωηρά χρώματα και συναισθήματα. Πώς θα διαγωνιστεί στο τέλος όμως το δημιούργημα της φαντασίας (μετά θάνατο ζωή ή ευτυχία), με την πραγματικότητα (το σήμερα με όλα του τα υπαρκτά προβλήματα); Ο νικητής προφανώς θα είναι η φαντασία και τα παρακλάδια του, κι η ζωή εκτός από χαμένη θα γίνει κι ανυπόφορη.

Ένα από αυτά που μας χωρίζουν απ’ τα υπόλοιπα ζώα, είναι ότι έχουμε την ικανότητα να φανταζόμαστε. Όσο τρομερό κι αν είναι αυτό, το να δημιουργείς κάτι άυλο και κάτι ενάντια στους κανόνες της φύσης (πόσοι πετάνε στον ύπνο τους, πόσοι πετάνε laser απ’ τα μάτια καταστρέφοντας τα κτίρια;), τόσο επικίνδυνο είναι. Κι από τότε που η φαντασία έχτισε την έννοια της ευτυχίας, μιας αόρατης κατάστασης που κυνηγά ο άνθρωπος ορμώμενος από την ανυπόφορη ζωή του, κι από τότε που δημιουργήθηκε κι η Ελπίδα να καταφέρεις να φτάσεις στην κατάσταση αυτή, κάπου τότε χτίστηκε κι η μιζέρια απέναντι στην πραγματική ζωή κι η απαξίωση των προβλημάτων που αυτή έχει. Δεν είναι τυχαίο ότι στον πάτο του κουτιού της Πανδώρας βρίσκεται η Ελπίδα. Δεν είναι τυχαίο ότι κυνηγώντας την Ευτυχία χάνεις τη ζωή (και την ευτυχία αυτής).

Τέλος, για το point, δεν είναι επίσης τυχαίο ότι όταν τα συστατικά της Ευτυχίας όρίζονται (το να πιάσεις μια καλή δουλειά, να περάσεις στο Πανεπιστήμιο που θέλεις, να παντρευτείς ή να κάνεις παιδί, να φας ένα καλό φαγητό ή να ακούσεις ένα καλό Album, όλα ώστε να νιώσεις ευτυχία), τότε όλα αποκαλούνται Στόχος κι η Ελπίδα ονομάζεται Σχέδιο δράσης. Η ευτυχία δε, γίνεται τελικά «Επιτυχία»...

Φωτογραφία: Νίκος Π.

Παραλήρημα..

2010-05-11T13:27:00.004+03:00

Πληρώνουμε το τίμημα της χρονοκαθυστέρησης. Πορευόμαστε προς μία πιθανή βελτίωση των πραγμάτων χωρίς να βλέπουμε πως το ίδιο το πλαίσιο μέσα στο οποία βρίσκονται αυτά δεν επιτρέπει μεταμορφώσεις. Καθυστερούμε το αναπόφευκτο. Φωνάζουμε κενά. Αναπτερώνουμε και άλλοτε τσακίζουμε ένα ηθικό που έχει πλέον αρχίσει να μοιάζει με αναλγητικό που αμβλύνει την εκρηκτικότητα. Πηγαίνουμε, ναι, αλλά πηγαίνουμε λάθος.

Χρονοκαθυστέρηση
Είναι αποδεκτό νομίζω πως η αιτία για ό, τι συμβαίνει σήμερα οικονομικά, εθνικά, κοινωνικά, πολιτικά κλπ, βρίσκεται μερικά χρόνια πίσω. Πρόκειται μάλιστα για ένα κράμμα αποφάσεων δομής που πάρθηκαν δίχως την μέριμνα για σταθερές βάσεις και του γεγονότος ότι τότε, απλά, ο κόσμος είχε λεφτά... Ο Παπανδρέου ο παλιός για παράδειγμα, έχτισε ένα Κράτος Πρόνοιας καταδικασμένο να αποτύχει μετά από μερικά χρόνια. Αποδεικτικό στοιχείο, οι πολλές πληγές στον τομέα της Υγείας. Έκανε πράξη αυτό που ο νέος Παπανδρέου έλεγε προεκλογικά: Έδωσε χρήματα, ξόδεψε, χωρίς όμως να τα έχει (μία από τις φανταχτερές ιδιότητες του Καπιταλισμού). Σήμερα δε, μία παρόμοιας λογικής πρόταση που θα δείξει τα αποτελέσματά της στο μέλλον, θα μπορούσε να είναι το πρόγραμμα «Καλλικράτης». Ή οι αλλαγές στο Ασφαλιστικό. Ας μείνουμε όμως στο ΔΝΤ (αποτέλεσμα) που ήρθε 30 χρόνια μετά την αιτία του...

Πολλοί, αναγνωρίζοντας αυτό το πρόβλημα, υποστηρίζουν πως ακριβώς επειδή η χρονοκαθυστέρηση είναι προφανής, αυτό που θα έρπεπε μονάχα να κάνουμε είναι να την εκμεταλλευτούμε επενδύοντας στην Παιδεία της χώρας. Έτσι, με ένα ιδανικό σύστημα Παιδείας που θα μπορούσε να χτιστεί, η επόμενη γενιά θα άρχισε να εντοπίζει τις πληγές του συστήματος, διορθώνοντας τες και φέρνοντας τες στα μέτρα της. Όμως, αν μη τι άλλο, αυτό σημαίνει αποδοχή της χρονοκαθυστέρησης. Αποδοχή του Λογικού της ύπαρξής της! Και κάπως έτσι, ο άνθρωπος θεωρείται εξελιγμένος...

Αν ο τωρινός πρωθυπουργός, λίγο πριν έρθει το ΔΝΤ έλεγε στον λαό του πως η χώρα πτωχεύει και πως καλό θα ήταν να μεταναστεύσουν σε άλλες χώρες, τότε η χρονοκαθυστέρηση αυτή θα έβρισκε το τέλος της. Και μετά το χάος θα ερχόταν η νηναμία που άλλοι θα αποκαλούσαν μπάχαλο, κι άλλοι ενεργητικότητα που έλειπε... Μετά, η κάθε γενιά θα ένιωθε και την αιτία και το αποτέλεσμα, όπως αυτά συσχετίζονται λογικά...

Πόρισμα (το ίδιο κενό βεβαίως)
Είναι πλέον κουραστικές οι συζητήσεις στους δρόμους. Είναι αξιολύπητα κενές οι φωνές. Μοιάζουμε με κριτική επιτροπή σε Talent Show με τους καλύτερους από εμάς, να περιμένουν απλά το νέο ALBUM του αγαπημένου τους συγκροτήματος... (κάτι είναι κι αυτό...). Έχουμε αποδεχθεί την αλλαγή που έχει έρθει στα standards του Καλού και του Κακού, αν αυτά υπάρχουν. Η Λογική κουτσαίνει επικίνδυνα και σε σημεία χάνει την ισορροπία της. Κι όλο αυτό, άκρως περιέργως, ονομάζεται Εξέλιξη. Ο κόσμος πάει κατα διαόλου κι εμείς κοιτάζουμε να σώσουμε τον μετανάστη της γειτονιάς μας ελπίσοντας σε μια αναγνώριση. Bloggάρουμε και Μπλοκάρουμε. Αποδεχόμαστε πως ο Ηλίθιος, θα ‘ναι πάντα στην κορυφή. Αναγνωρίζουμε την αξία και τα δικαιώματά του ενώ αύριο πρόκειται να αποτελεί θέμα στις συζητήσεις μας ως παράδειγμα προς αποφυγή. Δεν μπορούμε να σταθούμε μια στιγμή, να δούμε.

Δεν είναι τυχαίο το ότι δεν υπάρχουν Προτάσεις. Δεν θα έπρεπε να υπάρχουν. Είναι το μοναδικό ΜΗ ανησυχητικό. Κι αυτό γιατί ψάχνουμε Προτάσεις Βελτίωσης. Βελτίωσης που δεν χωράει. Το ανησυχητικό είναι ότι τις ψάχνουμε. Το καλό είναι ότι δεν τις βρίσκουμε. Το μόνο που μένει είναι να δούμε γιατί συμβαίνει αυτό...

Αποκάλυψη ή μπαρούφα, θα δείξει..

2010-05-07T16:48:00.004+03:00

Μπορεί να είναι μπαρούφες, μπορεί και όχι, αξίζει να ...υπάρχει όμως εκεί έξω μια τέτοια πληροφορία... Αν ισχύει, καλώς το βγάζουμε. Αν όχι, μικρό το κακό...

Δείτε Εδώ: http://dosepasa.wordpress.com/2010/05/06/%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%B4%CE%B5%CE%AF%CE%BE%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B5%CE%BD%CF%8C%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B3%CE%B5%CE%B3%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF/

και εδώ: http://www.babylonia.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1087:2010-05-07-10-17-28&catid=118:anentaxtes

και σε μερικές άλλες σελίδες που το έχουν βγάλει...

Περί Ισότητας

2010-04-16T14:54:00.007+03:00

Παρατηρείται πολύ συχνά ένας φανατισμός υπέρ της Ισότητας. Μια έννοια με δυσνόητα όρια που σίγουρα επιτρέπει εκτροχιασμούς...

Αν και η Ισότητα έχει με τον καιρό συνδυαστεί με την έννοια της δικαιοσύνης, δεν μπορούμε να πούμε πως δεν είναι και άκρως ισοπεδωτική. Οι “Φεμινιστές” μάλιστα, ακριβώς λόγω αυτής της ισοπέδωσης έχουν χάσει πια τον έλεγχο, φτάνοντας – αυτοί για τους οποίους μιλάω – να ταυτίζουν την Ισότητα, ακριβώς επειδή ως έννοια τους το επιτρέπει, με την απουσία οποιασδήποτε διαφοράς. Διαφοράς όμως που; Στα δικαιώματα ή τις υποχρεώσεις μόνο; Στο εκλογικό σύστημα; Στον τρόπο ζωής;

Κάποιες φορές η Ισότητα καταρρίπτεται από υπόθεση... Μια ζωή ενός παιδιού άλλωστε, και είναι κοινώς αποδεκτό νομίζω, “αξίζει” περισσότερο από εκείνη ενός ηλικιωμένου... Μπορεί αυτό να είναι υπόλειμμα παλαιών ηθικών πιστεύω, μπορεί αποτέλεσμα της Λογικής Ικανότητας, μπορεί οτιδήποτε, μα σίγουρα ισχύει σήμερα... Το κατοχυρωμένο δικαίωμα στην ζωή του καθένα από τους δύο, σε περίπτωση ζυγίσματος τους, μάλλον θα γύρουμε προς το δικαίωμα του παιδιού αντί του ηλικιωμένου... Δεν είναι ακριβώς αν-Ισότητα, διότι ίσως να ισχύει ακόμα αυτή, μα απλώς υπερισχύει η λογική (ή ό, τι άλλο)...

Όπως έχω επίσης υποστηρίξει εδώ παλαιότερα, η ισότητα της ψήφου, μπορεί να είναι μεν «ένα δικαίωμα που κατακτήθηκε μετά από αγώνες», μα αυτό δεν σημαίνει πως είναι και λογικό... Από τα πράγματα, δεν μπορεί να έχουν ίση δύναμη ψήφου όλοι οι άνθρωποι σε οποιοδήποτε εκλογικό σύστημα, καθώς οι άνθρωποι είναι εγκεφαλικά, νοητικά, ηθικά, λογικά, συναισθηματικά, ψυχικά, ψυχολογικά, -ικά διαφορετικοί... Δεν παίρνω βέβαια θέση στο ποιος θα πρέπει να έχει περισσότερο βάρος στην ψήφο του, αλλά απλά, πως δεν είναι λογικό να είναι ίδιο για όλους...

Η Ισότητα λοιπόν, όσα και αν έχει προσφέρει, από όσα κι αν μας έχει γλιτώσει και όσο και να “ισιώνει” τον μπουδουκλωμένο δρόμο μπροστά μας, δεν παύει να είναι και Ισοπέδωση...

Μάλλον μετά από τα παραπάνω καταλήγουμε – αν και δεν χρειάζεται να το κάνουμε – στο ότι η Ισότητα επιβλήθηκε κάπως ανορθόδοξα... Αυτό μαθηματικά μεταφράζεται ως εξής: Αν οι άνθρωποι διαφέρουν μεταξύ τους τοποθετούμενοι σε μια νοητή κλίματα από το 1 ως το 10 ("κλίμακα διαφορετικότητας", ας πούμε), τότε με δύο τρόπους μπορείς να φέρεις την Ισότητα μεταξύ τους... Είτε επιβάλλοντας να χρησιμοποιούν την θέση στο νούμερο 5 χωρίς να σε ενδιαφέρει αν θα κατέβουν από το 10 ή αν θα ανέβουν από τον άσσο, είτε, απ’ την άλλη, εξαφανίζοντας εντελώς την κλίμακα, οπότε και την διαβάθμιση, την διαφορετικότητα μεταξύ τους... Η Ισότητα σήμερα, όπως παρατηρώ, επέλεξε και πορεύεται με τον πρώτο τρόπο της τυφλής επιλογής του 5...

Ξανά-ακούω...

ΥΓ: Γαμώ την Info-Quest... (και την uniSystems και τον όμιλο ολόκληρο...έχω τους λόγους μου...)

Φωτογραφία: Νίκος Π.

Περί Συμβολισμού #2

2010-04-09T15:40:00.006+03:00

Με αφορμή αρκετές συνδιαλλαγές περί του θέματος του Συμβολισμού (διάβασε πρώτα το «Περι Συμβολισμού» εδώ) και των προβληματισμών που τον περιτριγυρίζουν, αναλύω παρακάτω μερικές νέες απόψεις στο ζήτημα...

Αρχες του Συμβολισμού σύμφωνα με τυχαίο Μανιφέστο
Ρίχνοντας μια ματιά σε ένα μανιφέστο του Συμβολισμού που έγραψε κάποιος (λίγη σημασία έχει το ποιος καθώς πολλοί θα έχουν αποφανθεί) είδα πως το παράδειγμα με τον «αναρχικό» που χρησιμοποιούσα στο προηγούμενο κείμενο θεωρείται κατά τη γνώμη του συγγραφέα ατυχές. Ατυχές γιατί, σύμφωνα πάντα με το εν λόγω μανιφέστο, η συμβολική πράξη του να καις ένα αυτοκίνητο για να δείξεις την αντίθεσή σου στις θέσεις του Καπιταλισμού, είναι, αυτή καθ’ αυτή, «πολύ μέσα» στην Πραγματικότητα για να θεωρηθεί αυτούσια Πράξη Συμβολισμού... Προσπερνώντας τα ήδη ασαφή όρια της Πραγματικότητας του Συγγραφέα, προχωρώ σε ένα ασφαλές παράδειγμα..

Παράδειγμα εκτός Πραγματικού
Ένας «τρελός» και πολύ αφαιρετικός ζωγράφος πληρεί μάλλον τις προϋποθέσεις εάν ζωγραφίσει έναν λευκό πίνακα με 4-5 χρωματιστές βούλες στο κέντρο του... Σίγουρα το θέαμα – κάθε άλλο – παρά απεικόνιση της πραγματικότητας είναι. Θεωρώντας λοιπόν πως ο ζωγράφος αυτός θέλει να συμβολίσει κάτι με τον αυτό πίνακα, τότε, γυρίζοντας και πάλι στον κεντρικό προβληματισμό, ξαναρωτάω: Οφείλει να κατανοηθεί ο Συμβολισμός από (έστω) έναν παρατηρητή που θα “αναγνώσει” τον πίνακα, ή μήπως ο Συμβολισμός ισχύει μονάχα με την αρχική σκέψη του ζωγράφου;

Το τίποτα είναι κάτι;
Ο Συγγραφέας του μανιφέστου απαντά πως ακριβώς επειδή ο πίνακας βρίσκεται «έξω από τα όρια της Πραγματικότητας» που αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας, ο Συμβολισμός ισχύει αφού ο καθένας βλέποντας τον πίνακα δεν διακρίνει κάτι “Λογικό”… Προκύπτει όμως και πάλι ένα άλλο και ίσως δυσκολότερο ερώτημα: Το τίποτα είναι κάτι; Με άλλα λόγια, αν ένας παρατηρητής βλέποντας τον πίνακα “δει” μια ερωτική σκηνή (αποσυμβολισμός) ενώ ένας άλλος πει “τι μαλακία είναι αυτή, δεν κατανοώ κάτι”, τότε ο δεύτερος, που προφανώς δεν κατανόησε τίποτα, αποσυμβόλισε ή όχι; Αποσυμβόλισε δηλαδή και το αποτέλεσμα ήταν απλώς τίποτα, ή δεν αποσυμβόλισε καθόλου;

Αν δεν αποσυμβόλισε καθόλου, τότε ισχύουν αυτούσιοι οι προβληματισμοί στο «Περί Συμβολισμού»... Αν όμως αποσυμβόλισε έστω κι αν έφτασε σε μηδενικό αποτέλεσμα μα συμπληρώνοντας έτσι τον Συμβολισμό από μεριάς παρατηρητή , τότε μάλλον τόσο για τον συγγραφέα του Μανιφέστου, όσο και για τον κάθε υποστηρικτή της θέσης αυτής, το τίποτα είναι σίγουρα κάτι...

Μάλλον το αν το "Τίποτα" είναι τελικά "κάτι", εξαρτάται και απαντάται σύμφωνα με την ήδη διαμορφωμένη Λογική/Ηθική και κάθε άλλη διάσταση στην οποία βρίσκεται και γίνεται το όποιο "Τίποτα". Για παράδειγμα, εάν κάποιος στις επόμενες Βουλευτικές εκλογές ΔΕΝ ψηφίσει (κάνει ...τίποτα), τότε, μιας και το εκλογικό σύστημα αυτό δεν προσμετρά τα ποσοστά αποχής στο τελικό ποσοστιαίο αποτέλεσμα, τότε το «τίποτά» του είναι απλώς τίποτα! Θεωρώντας όμως ότι το εκλογικό σύστημα μετρούσε και τα ποσοστά αποχής, μετρώντας τα τελικά ποσοστά, όχι αναλόγως των όσων ψήφισαν αλλά αναλόγως όσων απλώς έχουν το δικαίωμα ψήφου είτε το άσκησαν είτε όχι, τότε όποιος απείχε, κάνοντας ... «τίποτα» στις εκλογές, θα έκανε σίγουρα και "κάτι"...

Αν και υποψιάζομαι πως στην πορεία μπορεί να πλεχθούν Πλάτωνας, Παρμενίδης κλπ, περί των αισθήσεων, της αλήθειας, και του «Μηδέν», Μή Ον κλπ, πράγμα που μάλλον θα την έκανε πιο ενδιαφέρουσα, αφήνω το κείμενο χωρίς ιδιαίτερη κατάληξη... Ακούω...

Patrick Watson - Sky Dancing

Control Freak

2010-04-05T12:41:00.004+03:00

Ιστορία...

Λίγη σημασία είχε...

“Control Freaking is actually Freak Controlling…”

Το μάθημα της ημέρας..

"Άξιος της Μοίρας του"

2010-03-12T15:22:00.003+02:00

Ίσως η πιο «μαύρη» φράση που έχω ακούσει είναι η γνωστή «Είναι άξιος της μοίρας του».

Οι δύο πιθανές σημασίες

Με ένα πρώτο άκουσμα, δεν είμαι σίγουρος αν σημαίνει πως αυτός, το υποκείμενο της υπόθεσης μας δηλαδή, αξίζει την μοίρα που όλοι γνωρίζουμε ότι υπάρχει και μας είναι πλήρως γνωστή, ή αν, από την άλλη σημαίνει πως, αυτός, ακριβώς επειδή είναι αυτός, θα έχει την μοίρα που θα χτίσουν οι κινήσεις και οι ιδιότητές του. Η δεύτερη περίπτωση είναι κάπως λογική και όχι και τόσο «μαύρη». Δίνει άλλωστε ελπίδα – αν δεν είσαι ο αγχωτικός τύπος – η υποστήριξη της άποψης πως ο καθένας προδιαγράφει το μέλλον του αναλόγως των κινήσεων που επιλέγει να κάνει. Η πρώτη περίπτωση όμως, είναι μάλλον ενοχλητική…

Το «Αυτόφωτο» της Μοίρας

Αυτή η σημασία της φράσης (η πρώτη πάντα) προϋποθέτει την ύπαρξη μιας προδιαγεγραμμένης μοίρας, φτιαγμένης από εξωτερικούς παράγοντες, τέτοια που δεν δέχεται επεμβάσεις ώστε να εκτροχιαστεί από τον προορισμό που οδηγεί τον καθένα: Είναι δηλαδή η μοίρα του Νιγηριανού να πεθάνει από έλλειψη νερού ή να μεταναστεύσει κάπου όπου θα αποκαλείται «λαθραίος». Η «μοίρα» του χτίστηκε και γράφτηκε όταν γεννήθηκε στην Νιγηρία που έχει ως χώρα τις ιδιότητες που έχει (εξωτερικός παράγοντας), και από την γέννηση του, του αποδόθηκε η αυτή μοίρα, την οποία και «αξίζει» γιατί «έτσι είναι τα πράγματα».

Το ενδιαφέρον (ή και η απουσία ενδιαφέροντος) μου όμως για την ίδια φράση, έγκειται και στην σημασία που έχει το «αξίζει» της φράσης αυτής. Που αλλού παραπέμπει το «αξίζει», αν όχι σε κάποια Αξία; Στην αξία δηλαδή, που έχει η κάθε διαφοροποιημένη και διαφορετική μοίρα που αντιστοιχεί στην κάθε αυτόνομη κι ανεξάρτητη προσωπικότητα.

Η «Αξία» της Μοίρας

Είναι σαφές πως κι εδώ, η Μοίρα υπάρχει και κυβερνά από υπόθεση. Αλλιώς δεν θα συζητούσαμε για την αξία αυτής. Ξεπερνώντας λοιπόν αυτό το εμπόδιο, φαίνεται πως η αξία διαφοροποιείται από άνρθρωπο σε άνθρωπο. Δεν είναι προτάκουστο αυτό, ούτε καν ριζοσπαστικό: Όταν βουλιάζει το καράβι, πρώτα, λένε, το εγκαταλείπουν τα γυναικόπαιδα. Η «μοίρα» τους αξίζει περισσότερα από αυτή των ανδρών ή του καπετάνιου που όπως λένε και πάλι, θα πρέπει να φύγει τελευταίος... Σημασία όμως έχει πως εφόσον μιλάμε για την αξία της μοίρας, όπου κι αν καταλήξουμε, η Μοίρα (η ύπαρξή της και η ευρεία αποδοχή αυτής) θα είναι η κερδισμένη της υπόθεσης... Κερδισμένη διότι από την αρχή της συζήτησης περί της Αξίας αυτής, τελειώνει και υπογράφεται, ως γεγονός πια, το ότι αυτή υπάρχει...

Ψιλά γράμματα βέβαια, αλλά δεν βαριέσαι...

RadioHead - Up on the Ladder (Ένα από τα καλύτερά τους...)

Το "Λογικό" κι η "Πραγματικότητα"

2010-03-08T14:01:00.007+02:00

Έχει τύχει αρκετές φορές να μου φανεί κάτι πολύ γελοίο ή αδύνατο να είναι αποδεκτό ενώ για όλο το κόσμο είναι λογικότατο. Το make-up για παράδειγμα, μερικές στιγμές με κάνει να μην μπορώ να κατανοήσω γιατί δεν είναι το ίδιο με αυτό που κάνουν οι clowns. Και τα πράγματα γίνονται χειρότερα (και πιο γελοία στο νου μου) όταν ακούω το λεγόμενο «φυσικό make-up». Εφόσον θέλεις φυσικότητα, γιατί βάφεσαι για να την έχεις, αναρωτιέμαι λίγο πριν γελάσω... Τις περισσότερες φορές βέβαια μου περνά απαρατήρητο. Ένα άλλο παράδειγμα είναι αυτό των οικοπέδων. Τυχαίνει μερικές φορές να θεωρώ αδιανόητο το ότι υπάρχει κόσμος που του ανήκουν μέρη της επιφάνειας της Γης (!). Μου φαίνεται απόλυτα γελοίο το ότι μπορεί να περπατάς στο δάσος και να βρεις περιφραγμένο χώρο όπου δεν μπορείς να μπεις... Και πιο παράξενο όταν ξέρω ότι πλέον αγοράζονται οικόπεδα στην Σελήνη... Άλλοτε δε, σπανιότερα μιας και αυτό έχει εδραιωθεί πολύ πιο πριν από όσα ανάφερα, μου φαίνεται παράλογο το ότι πρέπει να εργάζεσαι και να πληρώνεσαι για να αγοράζεις. Ακόμα και σκέτο το «πρέπει να δουλέψεις», μου ακούγεται σπάνια, τόσο ανόητο...

Πολλά τέτοια παραδείγματα έχω που μες την ημέρα, σε ανύποπτο χρόνο με παραξενεύουν ενώ ποτέ πριν δεν τα είχα σκεφτεί: Το ότι υπάρχουν εστιατόρια που μαγειρεύουν για να πηγαίνεις να τρως, το ότι κατακαλόκαιρο φοράμε μαγιό στην παραλία, οι ομπρέλες για την βροχή, το ξύρισμα, το να πληρώνεις για να μπεις σε αρχαιολογικό χώρο, το ότι δεν μπορείς να κάνεις sex in public και πάει λέγοντας...

Σε μια προσπάθεια να τα συνδέσω όλα αυτά, μπόρεσα μονάχα να σκεφτώ για άλλη μια φορά το «Λογικό» των πραγμάτων...

Σ’ έναν κόσμος όπου η ίδια η Γη είναι χωρισμένη σε οικόπεδα που ανήκουν ως περιουσίες εδώ κι εκεί, δύσκολα μπορεί κανείς να μιλήσει για το Λογικό των πραγμάτων... Παρ’ όλα αυτά θεωρούνται «έξυπνοι» επιχειρηματίες (άρα και κάτοχοι της ...Λογικότητας), εκείνοι που τους ανήκουν μέρη της Γης. Φαίνεται πως και η Λογική, από κάποιο σημείο και μετά ίσως, άρχισε να μετριέται με άλλα σταθμά... Βλακώδη ή όχι, η Λογική έχασε το αυτόνομό της που άλλοτε την χαρακτήριζε. Από εκεί που, τότε, την υπαγόρευε ο νους, ενώ αργότερα ίσως ο αυτοκράτορας, σήμερα τα πρότυπα λογικής δίνονται, νομίζω, μέσω του χρήματος... Όλα αυτά όμως, φτάνουν εν τέλει, για να γίνει κατανοητή η διαδικασία «δουλειάς-εισοδήματος-αγοραστικής δύναμης». Η Λογική, όπως αυτή οριζόταν από την αυτονομία της, κάποτε εξαφανίστηκε και στην θέση της μπήκε όλο το παραπάνω που σήμερα (εύκολα) αποκαλείται «πραγματικότητα». Έγινε μάλιστα τόσο υπόγεια όλο αυτό, που ακόμη κι εκείνος που διαφωνεί με το σύστημα που βασίζεται στην διαδικασία των τριών που αναφέρω πιο πάνω, θεώρησε αποδεκτό το ότι οφείλει να δουλέψει για να κάνει έπειτα ό, τι θέλει ο ίδιος. Στον επίλογο μένει το ότι στήριξε τελικά και το σύστημα και την «πραγματικότητα» που διαμορφώθηκε με τον καιρό...

Δείτε ακόμη:
Χωρίς νόημα... έτσι για την πλάκα
Περί Συμβολισμού...

Grizzly Bear - While You Wait For the Others

Χωρίς νόημα...έτσι για τη πλάκα...

2010-03-05T16:21:00.005+02:00

Εντάξει, δεν είναι εύκολο να αντισταθείς και να μην μιλήσεις μίζερα για τα μέτρα τα οικονομικά και τ’ άλλα. Εντάξει, εύκολο είναι να πεις «Ρε συ Νίκο, δύσκολες μέρες έρχονται», και «Αποχαιρέτα την Ελλάδα που ‘ξερες» και όλα αυτά. Εύκολο είναι να πέσεις σε τούτες τις σκέψεις, εύκολα σκοντάφτεις. Ά ρε πόσο εύκολα καταπίνεσαι...

Τέλος πάντων. Για τα μέτρα μιλούσαμε. Αναρωτιόμουν λοιπόν: Τι κάνει τον πολίτη εδώ γύρω να ακούει για τα μέτρα και απλώς να τα περιμένει; Τι είναι αυτό που τον κάνει να βλέπει τις ανακοινώσεις αυτών, να βλέπει ποιους μισθούς θα χτυπήσουν, πώς θα τους χτυπήσουν, να βλέπει πόσο πιο δύσκολα θα ζήσει, να βλέπει τον Φ.Π.Α. να γιγαντώνεται, να βλέπει ό, τι δεν «τον παίρνει» να κάνει τρίτο παιδί, να βλέπει ότι ο/η σύντροφός του εύχεται να μην είχανε παιδιά, να βλέπει το 1.091 της αμόλυμβης έγινε σε μια νύχτα 1.422 την επόμενη μέρα, να βλέπει, να βλέπει κι απλώς να βλέπει; (Ακόμα κι έτσι όπως τα λέω πιο πάνω, μίζερα ακούγονται...)

Το πήγαμε λίγο συναισθηματικά ως τώρα... Προχωρώ αλλιώς στο κείμενο... Έτσι για να ξεφύγω λιγάκι..

Λοιπόν, ξέρουμε πως το ένστικτο της επιβίωσης ενεργοποιείται στις καταστάσεις όπου το εγώ σου καταπιέζεται. Ήταν μάλιστα κι αυτό που με τα τόσα χρόνια έβαλαν τον άνθρωπο εκεί που βρίσκεται σε σχέση με τ’ άλλα ζώα. Εκτός αυτού όμως, και λόγω αυτού μάλιστα, του ενστίκτου, υπάρχει και το ένστικτο της προσαρμογής. Ο άνθρωπος το πρώτο πράγμα που θα ψάξει όταν βρεθεί στην δύσκολη κατάσταση είναι το πως θα προσαρμοστεί, κι ύστερα θα παραπονεθεί. Είναι θα λέγαμε ο νόμος που τον κάνει να σκέφτεται πρακτικά, κάτι που άλλοτε σε πάει μπροστά κι άλλοτε σε αφήνει να σαπίσεις στην στασιμότητά σου.

Μιλώντας λοιπόν για τα νέα μέτρα, που δεν ανακοινώθηκαν εχθές φυσικά αλλά εδώ και 1-2 μήνες τουλάχιστον, αναρωτιόμουν αν είναι η έμφυτη προσαρμοστικότητα του ανθρώπου αυτή που έχει κάνει 7.000.000 πολίτες της χώρας να τα αποδέχονται τόσο εύκολα. (Οι υπόλοιποι είναι άλλο θέμα). Φυσικά και είναι αποδοχή των μέτρων ό, τι γίνεται... Καλή η απεργία, καλά και τα πανό, καλές και οι φωνές, αλλά η αποδοχή των μέτρων ισχύει και είναι αποστομωτική. (δεν μιλάω για τις δημοσκοπησεις). Γιατί όταν μια Ελλάδα μιλά 15 ώρες την ημέρα για τις δυσκολίες που έρχονται, εννοείται ότι έχει αποδεχθεί το ότι θα έρθουν...

Τί Βαρέθηκα και Βαριέμαι λοιπόν:
• Την βλακεία.
• Το παράπονο, και την μιζέρια η οποία βγάινει από αυτό, όπως πετάγεται ο κλόουν από του κουτί όταν πατήσεις το κουμπί.
• Την απάντηση κάποιου «Και τι θέλεις; Να μην αντιδρούμε;» όταν του λέω το παραπάνω, λες και εννοώ αυτό...
• Το ότι πολύ εύκολα αποκαλείσαι συντηρητικός ενώ λίγο πιο πριν ριζοσπαστικός.
• Το ότι δεν ξέρουμε τι σημαίνει «συντηρητικός» και τι «ριζοσπαστικός»...
• Την αδικία.
• Την κατρακύλα στις τέχνες.
• Τους «άηχους» νέους.
• Τους φωστήρες.
• Το «Ακούω τα πάντα...» μιλώντας για Μουσική.
• Το πόσο εύκολα μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει κάτι αριστούργημα...
• Που πολύς κόσμος δίνει 2€ στην κοπελιά με τα χαρτομάντηλα και δεν παίρνει το πακετάκι... Την λες έτσι ζητιάνα και βρωμιάρα ενώ αν το πάρεις αποδέχεσαι ότι έκανες μια «κακή αγορά» σε ένα “αναρχικό” πρότυπο ανταλλαγής...
• Ο λόγος για το πριν και το αύριο.

Τι με κάνει να χαίρομαι, τι μου αρέσει:
• Ο λόγος για το τώρα.
• Το ότι βρήκα νέο κόλπο να ακούω μουσική με τέλεια ακουστική στο σπίτι μου, σε σημείο που άκουσα σε συγκεκριμένο τραγούδι ένα ποτήρι να σπάει στο βάθος του studio όταν γινόταν η ηχογράφιση του ALBUM.
• Που μιλάω σε αγνώστους εύκολα πλέον...
• Που πεθαίνω στο γέλιο ευκολότερα από πέρυσι...
• Που συνεχίζω να γράφω πράγματα έτσι τώρα εδώ, παρόλο που σκέφτομαι ότι δεν έχουν ιδιαίτερο νόημα και δεν είναι του γούστου μου...
• Το γούστο μου...
• Που επιτέλους έδωσα ονόματα στα CDs του αυτοκινήτου και πλέον δεν χρειάζεται να τα βάζω με την σειρά για να βρω αυτό που θέλω... (Σειρά έχει να το καθαρίσω)
• Ο κύριος με την τρομπέτα στο Μοναστηράκι με το μπεζ σκυλί που κάθεται ξάπλα όλη μέρα μπροστά του και ουρλιάζει σκυλίσια όταν η τρομπέτα πιάνει τις ψηλές, ενώ ταυτόχρονα κυκλοφορεί κι ένα άλλο μαύρο σκυλί με ένα άδειο μπουκάλι νερού στο στόμα ψάχνοντας κάποιον να παίξει... (Ελπίζω κάποτε ο τρομπετίστας να βγάλει και τα ηλίθια έτοιμα tempo που βάζει να παίζουν από πίσω...)
• Η Αθήνα.
• Οι συνειρμοί.
• Οι λεπτομέρειες.
• Τα μαθηματικά.
• Το έντυπο konteiner

Πολύ καλό από Of Montreal...

Τα τελευταία δύο λεπτά του τραγουδιού (είναι 12 όλα) είναι κομμένα λόγω Youtube...

Περί Συμβολισμού...

2010-02-17T16:26:00.006+02:00

Ας υποθέσουμε πως κάποιος, ένας «αναρχικός», όπως χωρίς ιδιαίτερη σκέψη λέγεται, επιλέγει να κάψει ένα αυτοκίνητο μεγάλου κυβισμού στο Κολωνάκι, για να δείξει την αντίθεσή του στις βασικές αρχές του καπιταλισμού και για να συμβολίσει με την πράξη του την «κραυγή των φτωχών»***, όπως έλεγε και ο Howard Zinn.

Οι περισσότεροι γνωρίζουν πως πρόκειται για μια συμβολική πράξη αν και είναι επίσης γνωστό το ότι ένα άλλο μεγάλο μέρος της κοινωνίας διακρίνει μονάχα την λεηλασία που φυσικά ισχύει και αυτή. Τι κάνει λοιπόν τους μεν να βλέπουν τον συμβολισμό και τους δε να μιλούν για απλή βαρβαρότητα;

Μιλώντας για συμβολισμούς, πρέπει πρώτα να διαχωρίσουμε την πράξη από το αποτέλεσμα αυτής. Στην προκειμένη περίπτωση, αποτελεί χωρίς αμφιβολία συμβολική πράξη το κάψιμο του αυτοκινήτου, όμως δεν σημαίνει αυτόματα αυτό πως υπάρχει και συμβολισμός (αποτέλεσμα). Κι αυτό ακριβώς είναι που προσπαθώ να εξετάσω... : Ο Συμβολισμός μπορεί να ισχύσει μονάχα από την στιγμή που ο δράστης στέφτηκε να κάψει το αυτοκίνητο για να δηλώσει τις σκέψεις του, ή μήπως για να ισχύσει, προυποτίθεται και η κατανόηση από (έστω) έναν παρατηρητή; Η κατανόηση δηλαδή του ότι η ουσία δεν βρίσκεται μόνον στην λεηλασία που ναι, πλημμυρίζει την εικόνα, αλλά στο ότι ο «αναρχικός» κατά βάθος ενέργησε έτσι για να απαξιώσει τον Καπιταλισμό.

Όταν ρώτησα μια φίλη συγγραφέα το παραπάνω, απάντησε πως «για να υπάρξει συμβολισμός, αρκεί μόνο να κάνει ένας μια συμβολική σκέψη. Δεν χρειάζεται και να κατανοηθεί από άλλος για να συμπληρώσει τον Συμβολισμό.... Αλλιώς, δεν θα έγραφα...». Εδώ όμως συναντούμε το εξής αξιοπερίεργο: Η γραφή (συγραφή) αποτελείται σίγουρα από σύμβολα. Στην γραφή δεν υπάρχει συνοδευτική εικόνα μα μόνον 24 γράμματα αν μιλήσουμε για τα ελληνικά. Μάλιστα, δεν μπορούμε να μην συνυπολογίσουμε πως η κατανόηση των συμβόλων της γραφής από τον κάθε παρατηρητή, είναι μάλλον υποχερωτική αφού τα σύγχρονα(;) κράτη μαθαίνουν αναγκαστικά στους πολίτες τους ανάγνωση... Άρα εδώ, για τον Συμβολισμό για τον οποίο μιλάω κι αναρωτιέμαι, έχουμε ίσως ένα ατυχές παράδειγμα αφού η συμβολική πράξη του να γράφει κάποιος μερικά σύμβολα σε ένα χαρτί (συγραφή), είναι εκ των πραγμάτων αποδεκτή και ως εκ τούτου μη συγκρίσιμη με αυτή της λεηλασίας ενός αυτοκινήτου... Ακόμη, από τα πράγματα πάλι, οι παρατηρητές στην περίπτωση της ανάγνωσης είναι “εκπαιδευμένοι” να κατανοούν το νόημα των συμβόλων, άρα και να δίνουν ζωή στον Συμβολισμό από την μεριά τους, ενώ στην περίπτωση του «αναρχικού», η συμβολική πράξη είναι μάλλον πρωτοφανής, άρα και δυσκολότερη να κατανοηθεί...

Δεν μπορούμε όμως, παρ’ όλα αυτά, να καταλήξουμε τόσο βιαστικά στο ότι η όποια συμβολική πράξη θα πρέπει να είναι αποδεκτή στην κοινωνία μας, ώστε να “συμπληρωθεί” ο εν λόγω Συμβολισμός με την κατανόηση των προθέσεων του δράστη από κάποιον παρατηρητή. Άλλωστε, με αυτή τη λογική η τέχνη της αφηρημένης/αφαιρετικής ζωγραφικής θα ήταν απλώς χάσιμο χρόνου για τον ζωγράφο...

Γεννιέται όμως ένα δεύτερο ερώτημα: Μπορούμε να σταθούμε στις βάσεις του Δυϊσμού για να μιλήσουμε για τον Συμβολισμό και το πώς αυτός μπορεί να ισχύει; Με άλλα λόγια, είναι «σωστό» να περιοριστούμε σε 2 μονάχα απαντήσεις με την μία να λέει πως για να σταθεί ο Συμβολισμός αρκεί μονάχα η σκέψη από τον δράστη και με την δεύτερη να προστάζει πως απαιτείται ΚΑΙ κατανόηση της αυτής σκέψης από τον παρατηρητή;

Δεν μπορούμε να πούμε πως είναι «λάθος» το να πει κάποιος πως μπορεί να ισχύουν και τα δύο ανάλογα με την περίπτωση... Στο παράδειγμα με το αυτοκίνητο, μπορεί ένας παρατηρητής να το κατανοήσει, ενώ ο άλλος να δει μόνο την λεηλασία. (Ιδίως αν το αυτοκίνητο του ανήκει...). Έτσι, μπορεί στην μία περίπτωση να “συμπληρώνεται” ό, τι πρέπει για να υπάρξει Συμβολισμός, ενώ στην άλλη όχι...

Τα παραπάνω ερωτήματα είναι μάλλον αναπάντητα. Και είναι δύσκολο, αν όχι ανέφικτο, να βρεθεί μια κατατοπιστική και αντικειμενική απάντηση... Όταν συμβαίνει αυτό σε διάφορους λογισμούς, μπορεί κανείς, έστω και απλώς για να πρχωρήσει την σκέψη πιο πέρα, να σκεφτεί τις επιπτώσεις που θα έρθουν αν κατέληγε κάπου.. Τι θα γίνει λοιπόν, αν αποδεχτούμε ασυζητητί το ότι για να ισχύσει Συμβολισμός πρέπει εκτός από την πράξη να υπάρξει και κατανόηση από άλλον;

...Θα σήμαινε το τέλος της Έκφρασης; Η φίλη, πιο πάνω στο κείμενο, είπε πως «θα σταματούσε να γράφει» στην περίπτωση αυτή....Κι ο "αναρχικός", θα διπλοσκεφτόταν να κάψει το ατοκίνητο αν ήξερε πως δεν πρόκειται να υπάρξει Συμβολισμός. Ίσως να αντιδρούσε με διαφορετικό τρόπο, ίσως όμως και απλώς να συνέχιζε την ζωή του αδιάφορος. Θα σήμαινε το τέλος των τεχνών; Ο ζωγράφος πιο πάνω, θα έθαβε τα πινέλα του και θα έπιανε δουλειά ως delivery boy. Και μια strip dancer θα καθόταν ανέκφραστη και ακούνητη στην σκηνή και θα επαναλλάμβανε απλώς “sex, sex, sex, sex...” ώστε να μην χρειαστεί να «αποσυμβολίσουμε» τον χορό της... Θα σήμαινε το τέλος της Δημιουργικότητας; Όλοι οι παραπάνω, θα έπεφταν μάλλον σε mainstream τρόπους έκφρασης, κοινώς αποδεκτούς, πράγμα που σημαίνει και το τέλος της πρωτοτυπίας.

Χμ...απαντήσεις ή απλές κινδυνολογίες...; Ακούω..

*** ‘’Η κραυγή των φτωχών δεν είναι πάντα δίκαιη αλλά αν δεν την έχεις ακούσει, δεν θα καταλάβεις ποτέ τι σημαίνει δικαιοσύνη’’

Δείτε επίσης:
Η τυραννία του "δοκιμασμένου"
Το "Λογικό" της Βίας και η παράλογη "Δημοκρατία"

Η τυραννία του "δοκιμασμένου"

2010-01-08T15:00:00.006+02:00

Δεν μπορώ να την κατανοήσω τούτη την ατολμία. Όπου κι αν ήσουν την περίοδο των Χριστουγέννων θα έβλεπες τις ίδιες ακόμα και στις λεπτομέρειες εορτατικές εκδηλώσεις. Το «δοκιμασμένο» επικρατεί και ο πειραματισμός ή η πρωτοπορία πεθαίνει. Παντού δημοτικά τρενάκια, τρίγωνα-κάλαντα από χορωδίες, συναυλίες με μεγάλα ονόματα τραγουδιάρηδων ανάλογα το μέγεθος της πόλης, ταχυδρομείο Άγιου Βασίλη, κι ένα σωρό παγανιστικά τερτίπια που θεωρούνται μάλιστα «παραδόσεις» που τιμώνται...

Το «δοκιμασμένο» όμως επικρατεί και τον υπόλοιπο χρόνο. Στην επαρχία ειδικότερα, έχουν δει πάνω από δέκα φορές την «Μήδεια» (αν και ακόμα το μόνο που μένει είναι ότι «είναι μια που σκότωσε τα παιδιά της»...) στα γύρω θέατρα-παρακαταθήκες των αρχαίων, έχουν δει είκοσι φορές μικροφεστιβάλ ζαχαρωτών και παραμυθένιες πολιτείες τα Χριστούγεννα, έχουν δει το ίδιο καρναβάλι με τις έτοιμες στολές (σε τρεις επιλογές) στους μαθητές Γυμνασίου-Λυκείου, έχουν δει σπανιότερα ένα-δυο κυνήγια θησαυρού με την καλύτερη ομάδα μαθητών να κερδίζει ένα βιβλίο της Άλκης Ζέη. Όλα υπό την αιγίδα του Δήμου... Όλα ίδια. Έτσι για να μηδενίζεται η απόσταση που φέρνουν οι δεκαετίες...

Η σκέψη φυσικά ήρθε όταν άκουσα δημότη της επαρχίας να λέει στον Δήμαρχο παραδίπλα: «Ωραία τα οργανώσατε και φέτος...!». Εκείνος ευχαρίστησε τον ψηφοφόρο ευγενικά αλλά εγώ εστίασα στο «και φέτος...» που ακούστηκε τόσο ειρωνικό και μίζερο.

Είναι, αναρωτιέμαι, τυχαίο που στις δημοτικές εκδηλώσεις παραβρίσκονται μονάχα ηλικιωμένοι ή οικογενειάρχες; Είναι παρακινδυνευμένο να υποστηρίξω πως δεν είναι οι νέοι μπαχαλάκηδες όπως ισοπεδωτικά υποστηρίζεται, αλλά δικαίως αδιάφοροι για το σωρό εκδηλώσεων και πολιτιστικών δρωμένων που είναι πλέον κάτι χειρότερο από «συνηθισμένες»; Πως να συμμετέχει ο νέος όμως σε ένα πρόγραμμα που αρέσει στον γηραιότερο και που δεν βοήθησε ο ίδιος να οργανωθεί ή απλά να γεννηθεί;

Το «δοκιμασμένο» στις πολιτιστικές επιλογές των Δήμων προφανώς απορρέει από την αναζήτηση της αποδοχής από «τους πολλούς». Αλλιώς ακούγεται άλλωστε το να φέρεις την Νανά Μούσχουρη ή να κάνεις αφιέρωμα στον Θεοδωράκη από το να οργανώσεις φεστιβάλ graffiti ή να στήσεις συναυλία για τοπικά συγκροτήματα. Τα δύο πρώτα περιέργως θεωρούνται «τέχνη», ενώ τα επόμενα δύο απλά «φασαρία». Αξίζει να συνυπολογίσουμε εδώ και το προδημιουργημένο Πάνθεον καλλιτεχνών που οφείλουν να αντέχουν και να χαιρετίζουν οι νεότεροι, ...επειδή «έτσι είναι το σωστό»...

Αυτά τα δύο, το προδημιουρημένο «Πάνθεον Καλλιτεχνών» αλλά και η εμμονή στο «δοκιμασμένο» όσον αφορά τις εκδηλώσεις, είναι νομίζω από τις κύριες αιτίες δημιουργίας του ..."χάσματος γενεών", όπως αποκαλείται. Ούτε υπάρχουν «μίζεροι γέροι» λες και η μιζέρια είναι χαρακτηριστικό που αυξάνεται ανάλογα με τα χρόνια ζωής, ούτε όμως και ισχύει το ότι οι «νέοι είναι φασαριόζοι, τεμπέληδες και μπαχαλάκηδες» έτσι αόριστα. Ούτε φυσικά θεωρώ πως τα γούστα του καθενός απορρέουν από την ηλικία του και μόνο.

Πάλι δεν κατέληξα κάπου... (Είναι μάλλον οι διακοπές που μου το χαλάνε...). Πάλι it’s ok όμως...

Τραγούδι:

Tindersticks – Feel The Sun

Δείτε ακόμα:
Politically Correct
Έκθεση 2009 - Μια διαφορετική απάντηση

Φωτογραφία: Νίκος Π.

Politically Correct

2010-01-07T12:07:00.004+02:00

Το politically correct κυριαρχεί. Οι περισσότεροι είναι τόσο έξυπνοι που φτάνουν ως το «πολιτικώς ορθό», αλλά τόσο ανόητοι που απλά παραμένουν εκεί. Οι politically correct φράσεις, δηλαδή οι έτοιμες θέσεις που δεν μπορούν να έχουν λάθος και χρησιμοποιούνται άκρως διπλωματικά σε καθημερινή βάση χωρίς ιδιαίτερο λόγο, κρύβουν υποκρισία, σκοτώνουν συζητήσεις, μυρίζουν άσχημα.

Σε μια θρησκευτικού περιεχομένου συζήτηση, έτσι για παράδειγμα, ο συνήθης politically correct ύποπτος, είναι ο θρησκόληπτος. Πριν ακόμα προλάβει κανείς να αραδιάσει τα δικά του επιχειρήματα περί Θρησκείας, ο πιστός θα μας πει πως «ο καθένας είναι ελεύθερος να πιστεύει σε ό, τι θέλει» αφοπλίζοντας τον απέναντι. Κανείς όμως δεν σκόπευε να του αλλάξει γνώμη με την παραπάνω συζήτηση περί Θεού κι ανθρώπου. Ο απέναντι δεν ζητούσε να τον σταματήσει από το να λατρεύει τον Θεό του. Σκόπευε μόνο να κριτικάρει ελαφρώς την ιδέα της Θρησκοληψίας, την Θρησκεία την ίδια και σπάνια τον πιστό μονάχο του. Οπότε, η politically correct φράση παραπάνω, ήταν σαφώς άτοπη: Σαφώς και ο καθένας μπορεί να πιστεύει ό, τι θέλει (αν και θα ήθελα να δω πως κατέληξε εκεί) αλλά δεν είναι απαγορευτική η κριτική σε αυτό καθ’ αυτό το αντικείμενο (ή ό, τι άλλο) της πίστης.

Ο «πολιτικά ορθός» όμως, επιθυμεί ασφάλεια. Επιθυμεί το πάνω χέρι και τούτες οι άτοπες κι αχρείαστες φράσεις, του το χαρίζουν. Ο ‘απέναντι’ μαζεύεται στο άκουσμα τους. Δεν μπορεί άλλωστε να αντιπαρατεθεί σε μια politically correct πρόταση. Από τα πράγματα, δεν υπάρχει λάθος σε αυτή. Η συνέχεια της συζήτησης ...απαγορεύεται βίαια κι αυτόματα ‘χαμένος’ είναι ο ‘απέναντι’. Η «πολιτική ορθότητα» των φράσεων αυτών καταλήγουν να κάμπτουν το εποικοδομητικό της συνδιαλλαγής.

Χαρακτηριστικότερο όλων το παράδειγμα του «όλα είναι θέμα Παιδείας...» στο τέλος συνήθως πολιτικής συζήτησης. Έχουμε μάθει πια πως όταν ειπωθεί, η συζήτηση πρόκειται να σταματήσει. Η φράση, που ανήκει φυσικά στις politically correct, αποτελεί τους τίτλους τέλους οπότε οι περισσότεροι θα χειροκροτήσουν και θα αποχωρήσουν ευχαριστημένοι. Συνήθως λέγεται από αυτόν που πλέον δεν έχει κάτι άλλο να πει. Ιδίως όταν η συζήτηση αφορά κυρίως ιστορικά γεγονότα αλλά και το πώς αυτά επηρέασαν το σήμερα.

Δεν κατέληξα πουθενά, αλλά it’s ok…

Mum - We Have A Map Of The Piano

Δείτε ακόμα:
Σκόρπιες Σκέψεις
Ένα ειρωνικό σχόλιο

Catch up later...

2009-12-22T09:28:00.003+02:00

Fleet Foxes - Winter White Hymnal

Bon Iver - Skinny Love

Antony Hegarty (& the johnsons) - Hope there's Someone

Patrick Watson - The Storm

Bjork - HyperballaD [live]

Sufjan Stevens - Put the lights on the tree

Ομιλία για πρόωρη τελετή αποφοίτησης, από κάποιον κατά φαντασίαν διευθυντή

2009-12-17T19:19:00.006+02:00

Ο Citro από την Κύπρο, γράφει το παρακάτω. Είναι αναδημοσίευση και την κάνω γιατί "εφαρμόζει" σχεδόν τέλεια στην ελληνική πραγματικότητα. Περί Παιδείας, ως γρανάζι συνέχισης κοινωνικών παραισθήσεων, ο λόγος... Το πρωτότυπο βρίσκεται ... εδώ

(το κείμενο που ακολουθεί να διαβαστεί αρχικά δύο φορές. Την τρίτη φορά που θα το διαβάσετε θα έχετε διαμορφώσει και το κατάλληλο ύφος που αρμόζει)

Τέλειωσε ακόμη μια χρονιά. Και ήρθε η ώρα για αποχαιρετσμούς. Και να σου μας πάλι, όλους εμάς, τους παράγοντες του σχολείου, να σας κουράζουμε με μακροσκελείς ομιλίες. Κι' εσάς να μη βλέπετε την ώρα να πάρετε το απολυτήριο, το πολυπόθητο βραβείο, οι πιο τυχεροί από εσάς.

Μην ανυσηχείτε.. Α δεν ανησυχείτε.. Γιατί το ξέρετε όλοι. Πως όλοι σας θα περάσετε. Κι' αν όχι τώρα, σίγουρα το Σεπτέμβρη. Είμαι 11 χρόνια καθηγητής και δεν έχει λάχει ποτέ να μείνει ένας από σας πίσω. Όλοι εν τέλει θα είσαστε προβιβαστέοι. Κι' αυτό γιατί η παράδοση τό' χει.
Έχει περάσει η πεποίθηση πως δεν κάνει να χάνουν νέοι άνθρωποι ένα χρόνο επιπλέον από τη ζωή τους ούτε για ακαδημαϊκούς ούτε για άλλους λόγους. Και τι γίνεται με τα υπόλοιπα 12 χρόνια θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς; Αυτά γιατί να πηγαίνουνε χαμένα; Για ένα κωλοαπολυτήριο; Για μια θέση στο πανεπιστήμιο; Αστεία πράγματα.. Αν με βρίσκετε κυνικό, περιμένετε και τη συνέχεια.

Έτσι λοιπόν παιδιά μου, όταν σας αντικρύζω κάθε χρόνο να κοιτάτε προς τον ομιλούντα με τα μάτια καρφωμένα, το κεφάλι λίγο ανασηκωμένο προς το μέρος μου, από τη χαμηλότερη θέση που έχει φροσντίσει, και πάλι η παράδοση, να σας έχει στημένους, τι άλλο περιμένετε παρά νουθεσίες και διαφωτιστικές συμβουλές για το αύριο που σας περιμένει;

Καταλαμβαίνω τη χαρά σας που φθάνετε στο τέλος της φοίτησής σας εδώ.

Κατανοώ πλήρως την ανάγκη σας να φύγετε, να πετάξετε, να απελευθερωθείτε..

Όμως θέλω να σας προσγειώσω. Σήμερα θα σας φανώ λίγο κακός. Γιατί θα σας μιλήσω επιτέλους την αλήθεια. Μια αλήθεια που σπάζει κόκκαλα. Θα σας ψαλιδίσω τα φτερά πριν ακόμα τα ανοίξετε.

Κι' αυτό γιατί μπροστά μου βλέπω μελλοθάνατους.
Ναι, όλοι είμαστε θνητοί..
20% μελλοντικούς ναρκωμανείς βλέπω, 60% μελλοντικούς ψυχασθενείς, 30% φυγόστρατους, όχι γιατί είναι ειρηνιστές αλλά γιατί είναι φυγόπονοι, 90% φτωχούς όχι γιατί δε θα σκίζεστε στη δουλειά αλλά γιατί δε θα σας επιτρέπει το σύστημα να πλουτίσετε, αλλά και πάλι, βλέπω 10% πλούσιους γιατί δεν θα έχουν αυτοί από εσάς ούτε ιερό ούτε όσιο, 100% απογοητευμένους εραστές γιατί όπως σύντομα θα ανακαλύψετε, κανένας έρωτας δε διαρκεί για πάντα, και αυτό δεν είναι το δυσάρεστο αλλά μάλλον το γεγονός ότι οι πλείστοι από σας δεν θα αντιληφθείτε ποτέ ότι αυτή είναι η ουσία του έρωτα, η συνεχής και διαρκής ανανέωση, είτε αυτού είτε συνισταμένων του, βλέπω και 50% διαζευγμένους γονείς γιατί δε μάθατε ούτε θα μάθετε ποτέ να δίνετε χωρίς να παίρνετε. Βλέπω 95% ρατσιστές με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, 90% μορφωμένους αλλά και 90% κοινωνικά αμόρφωτους, 30% καρκινοπαθείς από την ακτινοβολία των κινητών, 10% από το κάπνισμα, 10 από τον μολυσμένο αέρα ή νερό. 97% αναίσθητους για το περιβάλλον, 50% ομονοιάτες και 50% αποελίστες. Βλέπω 99.99% απροσανατόλιστους, 100% χωρίς κριτήρια και ιδίαν γνώμην, 100% ανεύθυνους σε υπέυθυνα πόστα και 100% ευθυνόφοβους. Αλλά δεν είναι όλα σκούρα. Βλέπω και 5% εξαιρετικά καλούς ρουφιάνους και τους βλέπω μάλιστα να πετυχαίνουν σε ψηλά πόστα, ιδίως του δημοσίου.

Και όταν σας βλέπω ως έτσι, χαίρομαι, γιατί αυτό σημαίνει πως το σχολείο μας έχει πετύχει το σκοπό του. Αυτό σημαίνει πως όλοι μας κάναμε άψογα τη δουλειά μας. Έχουμε καταφέρει και φέτος να αναπαραγάγουμε την κοινωνία μας.
Όλοι μας οι καθηγητές σας και με τη σαφέστατη καθοδήγηση της Διεύθυνσης του Υπουργείου και του σχολείου μας, έχουμε καταφέρει να διατηρήσουμε την ακέραιη ουδετερότητά μας.

Έχουμε καταφέρει να σας μεταδόσουμε την ύλη μέσα από μια εικονική πραγματικότητα που βρίσκεις μέσα στα ωραία μυθιστορήματα που καλύψαμε. Μέσα στις ονειρικές αφίσες που ζωγραφίσατε, μέσα από τις μυθοπλαστικές μας εξιστορήσεις και μέσα από τις μυθοποιημένες εθνικές μας εκδηλώσεις.

Σ' αυτό το σημείο αξίζει ένα μεγάλο χειροκρότημα σε όλους μας. Μηδενός εξαιρουμένου.

Και πρώτιστα σε σας.
Γιατί το δεκτήκατε αδιαμαρτύρητα. Γιατί δε θυσιάσατε τους βαθμούς σας χαριν μιας εφήμερης “νεανικής επανάστασής” σας, γιατί μας αφήσατε να κάνουμε το ΕΡΓΟ μας, και της ίδιας της κοινωνίας.
Την αφήσατε αβίαστα να αναπαραχθεί, ώστε να ξαναζήσουμε την ιστορία μας και την επόμενη γενιά. Έτσι λοιπόν βλέπω και 100% ημικατεχόμενους, αλλά το ευχάριστο είναι πως μόνο 30% από εσάς θα είναι δυστυχισμενοι από τη διχοτόμιση.

Είναι αλήθεια πως εμείς οι καθηγητές σας ανήκουμε σε μια ανώτερη κοινωνική τάξη. Και για αυτό είστε πρώτιστα τυχεροί εσείς. Αν παίρναμε τους ίδιους μισθούς με τους γονείς σας, αν μέναμε στις υποβαθμισμένες γειτονιές σας, αν οδηγούσαμε τα υποδεαίστερα αυτοκίνητά σας, με ποια πυγμή και με ποιο θράσος θα σας αλλάζαμε τα φώτα; Αν είχαμε τα ίδια προβλήματα με σας πως θα σας βοηθούσαμε να τα λύσετε;

Έτσι λοιπόν, μη μας καρατάμε κακία που σας μαλλώνουμε. Μη μας αδικείτε που δημιουργούμε και εμείς ελίτ στο σχολείο μας, επιλέγοντας τους λίγους, μόνο τους μαθητές που μας μοιάζουν για να επιβραβεύσουμε. Απλά αναπαραγώμαστε και εμείς, όπως η κοινωνία μας. Κι αν δείτε κανέναν από μας να διαφέρει, μην αναρωτηθείτε. Κανένας ξεπεσμένος θα είναι που δεν έχει ξεπεράσει τις δυσκολίες που πέρασε όταν ήταν στα δικά σας χρόνια. Τρυπώνουν κάποτε και τέτοιοι στην κάστα μας. Μην παρασυρθείτε από τις αλλαγμένες ιδέες και απόψεις του, δεν είναι πετυχημένος. Μάλλον περιθωριακός θα είναι. Δεν είναι ένας από μας. Τα ξένα κι' άγνωστα τα απορρίπτουμε, όλοι μαζί με μια φωνή, με μια γροθιά. Ενωμένοι! Μη σας πάρουν τα μυαλά..
Αλίμονο αν χάσουμε ότι πολυτιμότερο έχουμε: Αυτά που μάθαμε και αυτά που ξέρουμε.

Και είναι πράγματι πολλά αυτά που σας μάθαμε. Σας δώσαμε αιώνια εφόδια. Να λοιπόν κάτι για να αναλογιστείτε για το υπόλοιπο της ζωής σας:

Χρησιμοποιείστε όποιους τύπους θέλετε, των μαθηματικών, της φυσικής, της χημείας ή των οικονομικών, κλπ. και όλη τη γραμματική, αρχαία, ιστορία και θρησκευτικά που σας διδάξαμε για να βρείτε τη λύση στο βασικό πρόβλημα της ζωής του ανθρώπου από τα προϊστορικά χρόνια μέχρι σήμερα:

“Πώς θα επιβιώσετε;”
και απαντείστε το σε μια παράγραφο 100 λέξεων ή έστω 100 χιλιάδων λέξεων χρησιμοποιώντας όποια γλώσσα θέλετε: ελληνικά, νέα ή αρχαία, αγγλικά, γερμανικά ή γαλλικά, ή ακόμα καλύτερα ζωγραφίστε το αξιοποιώντας τις σχεδιαστικές σας ικανότητες, που και πάλι εμείς σας αναπτύξαμε..

Καλή επιτυχία!

(και καλά χριστούγεννα!!)

Φωτογραφία: ...Άγνωστη προέλευση... Βρέθηκε απλά στο PC...

Σε βρίζω...

2009-12-16T14:09:00.006+02:00

Όλος ο κόσμος πλημμυρίζεται από κανόνες. Νομικούς, άγραφους, «της γειτονιάς», ανθρώπινους, κοινωνικούς, θεσμοθετημένους, καθημερινούς. Στην Αθήνα, τα πάντα γύρω σου γίνονται επειδή ακριβώς υπάρχουν όλοι οι κανόνες. Ο κάτοικος δε, μοιάζει να σαν γεννιέται με αυτούς, μοιάζει σαν να υπακούει από ένστικτο. Συμπεριφέρεται μονάχα όπως προστάζει ο κανόνας. Συμπεριφέρεται, όπως οι πολλοί που περπατούν στους νόμους.

Κάποτε διάβαζα πως έρευνες δείχνουν πως αν κάποιος δεν έχει ιδέα που πρέπει να πάει, ακολουθεί από ένστικτο τους πολλούς. Αν τον βάλεις να πάει σε μια στάση μετρό που δεν έχει ξαναπάει ποτέ, θα ακολουθήσει το τσούρμο για να βρει την έξοδο. Αυτόματα. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η αυτοκτονία θεωρείται ΚΑΙ επανάσταση, εκτός από βλακεία.

Από τον άγραφο κανόνα (έστικτο) της αυτοπροστασίας, ως το να σταματάς στο φανάρι όταν βλέπεις το κόκκινο ανθρωπάκι, όλα χωρίζονται σε ομάδες σημαντικών κι ασήμαντων κανόνων. Μαθαίνεις να ζεις με αυτούς, τους αγκαλιάζεις ως δικούς σου θεσμούς, και κάποια στιγμή ξεχνάς να κρίνεις την αλήθεια τους. Έγινε θεσμός σου η απέχθεια προς τον κανιβαλισμό, είπες μάλιστα αργότερα «πως είναι απόλυτα φυσικό να σε αηδιάζει η εικόνα ενός ανθρώπου που τρώει έναν άλλον», μα δεν θα μπορέσεις ποτέ να πεις ποιο είναι το κακό στο να φας κάποιον, δεν θα το δοκιμάσεις ποτέ και δεν θα σου κεντρίσει καν το ενδιαφέρον (ή την πείνα) ένας νεκρός μπροστά σου». Γιατί ένα αρνί το Πάσχα όμως είναι ικανότερο να σε κάνει να το κοιτάζεις σαλιωμένη λαγνεία από άνθρωπο στη σούβλα....; Συνήθεια...

Όπως το παραπάνω (κάπως μαύρο και άσχημο ομολογουμένως) παράδειγμα, έτσι και όλες οι άλλες κινήσεις σου αποτελούν απόρροιες ...συνήθειας. Θεσμών που σου φώναζαν μεγαλώνοντας. Θεσμών που σε μεγάλωσαν, καλύτερα...

Είναι λογική. Άκρως λογική η ύπαρξή τους. Άλλοι όμως είναι περισσότερο λειτουργικοί, όπως το να υπακούς στον Κ.Ο.Κ, άλλοι όχι, όπως το να αποδέχεσαι τον αντιπρόσωπο σου περί των αποφάσεων ονομάζοντας το σύστημα δημοκρατικό. "Αντιπροσωποδημοκρατικό" θα ταίριαζε περισσότερο μάλλον...

Αυτό λοιπόν που ισχύει, είναι μια συνέχεια θεσμών, που περνούν από άνθρωπο σε άνθρωπο, θεσμών που τον ορίζουν μετά από ένα σημείο, θεσμών που κάποτε δημιουργούνταν στον βωμό του ευ ζην (κυνήγι, στέγη), ενώ αργότερα στον βωμό του χρήματος και της συνέχισης της αγοράς (Δουλεύεις για άλλον, αλλά κακή δουλειά για ιδιώτη = απόλυση). Μάθαμε πως στο σχολείο θα μάθεις, μετά θα επιλέξεις επάγγελμα, θα πρέπει να βγάλεις χρήματα για να αγοράζεις φαγητό. Έμαθες ότι ένας χτίστης θα σου φτιάξει το σπίτι αν του δώσεις χρήματα. Έμαθες ότι ο χτίστης θα σε πληρώσει για να τον βοηθήσεις να κάνει φορολογική δήλωση αν έμαθες τα οικονομικά. Έμαθες ότι θα πληρώσεις το κράτος, εκείνο τον δάσκαλο κι εκείνος τον γιό σου. Έμαθες ότι δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς άλλους γύρω σου. Απλά δεν γίνεται. Ενώ δεν ήταν λογικό, έγινε με τον χρόνο. Με την συνήθεια. Ενώ δεν ήταν απαραίτητη αυτού του είδους η Συνέχεια, έγινε θεσμός. Πραγματικός. (Αν δεν συμφωνήσεις τώρα πια όμως με τούτη τη συνέχεια, «δεν είσαι ρεαλιστής». Δεκτό.)

Αυτό που δεν έχω σιγουρευτεί ότι έχεις καταλάβει όμως, είναι το ότι οι θεσμοί αυτοί, τους οποίους αναγεννάς και τρέφεις εσύ, είναι, εκτός από την φυλακή σου ώρες-ώρες, και η δύναμή σου. Σκέψου: Οι διαμαρτυρίες με τον μεγαλύτερο αντίκτυπο παλιότερα, ήταν αυτή των χτιστών, των εργατών. Εκείνοι ήταν κάποτε το μέρος της κοινωνίας που απεργούσε από τους θεσμούς (όχι ακριβώς από την δουλειά). Εκείνοι ήταν που αν έλεγαν «οκ, μετά από όλα αυτά που μας κάνουν, σταματάμε την δουλειά μέχρι να μας “κανονίσουν”», έλεγαν ουσιαστικά ότι «εφόσον μας πατάνε κάτω, γινόμαστε η ΑΣΥΝΕΧΕΙΑ στην ΣΥΝΕΧΕΙΑ των θεσμών. Μπορεί να μην πάρουμε χρήματα, αλλά κανείς δεν θα χτίσει χωρίς εμάς, κανείς δεν θα διορθώσει βλάβες χωρίς εμάς. Θα γίνουμε η αιτία της στασιμότητας, μέχρι να βρεθεί λύση». Κι έτσι, με την απεργία αυτών, η κοινωνία σταματούσε ενώ ο χρόνος περνούσε. Κατέλυαν όλα αν μια ομάδα ήταν η ασυνέχεια. Κατέλυαν όλα μέχρι να ικανοποιηθούν οι μερικοί καταλύτες. Άμεσος εκβιασμός, άμεση εξυπηρέτηση όμως. Άμεσες λύσεις στο πρόβλημα!

Τώρα;

Χεχε. Τώρα... έτσι όπως γίναμε, μας έπεισαν ότι αν δεν έχεις δουλειά (ίσον λεφτά) είσαι ένα τίποτα! Έτσι, αν απεργήσει μια ομάδα, σε παίρνουν απ’ το χέρι και σε βάζουν στην θέση της. Έχεις πεισθεί τόσο πολύ πως η ΣΥΝΕΧΕΙΑ των θεσμών είναι αυτό που πρέπει να προφυλάξεις και θα τρέξεις να καλύψεις το κενό. Εσύ το λες «ευκαιρία εργασίας», άλλοι το λένε «απεργοσπάστης», άλλοι το λένε «κοροϊδία», άλλοι το λένε «λύση προβλήματος ασυνέχειας». Και Τσουφ! Πάει η αλληλεγγύη. Αν όμως δεν άρπαζες την «ευκαιρία εργασίας» που λέγαμε πιο πάνω, και συνέπασχες με τους εργάτες που απεργούσαν, αν δεν τους αντικαθιστούσες (με σύμβαση χρόνου δηλαδή) και αν δεν διόρθωνες την «αναγκαία συνέχεια», το πρόβλημά τους θα είχε λυθεί. Κι ύστερα, εκείνοι, επειδή για πάρε-δώσε μιλάμε τόση ώρα, θα σε βοηθούσαν εσένα τον άνεργο να βρεις και για σένα λύση. Να «βρεθεί», γαμώ την παθητική μου φωνή γαμώ. Από άλλους! Τώρα πια η απεργία, η διαμαρτυρία είναι «εις βάρος της διπλανής ομάδας».

Γιατί τα λέω αυτά; Γιατί αν κάνουν απεργία οι εκπαιδευτικοί, είσαι μαλάκας που θα πάρεις το παιδί σου το μαθητή διακοπές το τριήμερο. Μεγάλωσε κι εσύ απ’ όπου βρίσκεσαι εργασιακά το κενό της Συνέχειας. Κι εσείς εκπαιδευτικοί, μην κατεβαίνετε με τους φοιτητές αν είναι να τα μαζέψετε λίγο πιο μετά που θα σας δώσουν 20€ αύξηση... Αλλά τι λέω; Η Συνέχεια είναι αναγκαία... Αν κάνουν «απεργία» οι μετανάστες, βοήθα τους βλαμμένε. Αν δεν ήταν εκείνοι, το λεγόμενο «έλλειμμα» θα ήταν μεγαλύτερο είτε το πιστεύεις είτε όχι. Αν «απεργήσουν» οι μαθητές, μη κοιτάς σα χάνος. Βοήθησε τους να κεντράρουν και να μην κάνουν καταλήψεις για πλάκα και κοπάνες. Πες τους ότι καλώς τις κάνουν, αλλά όχι για τις χάλια τυρόπιτες, για το όλο σύστημα βλάκα. Αν κάνουν απεργία οι των stage, πες τους πρώτα «Ήθελες τα και παθέστα» γιατί ήταν βόδια, αλλά μετά (αμέσως μετά) στήριξέ τους. Αλλά και πάλι... Τί λέω; Η στασιμότητα «μας πάει πίσω». Η στασιμότητα βλάκα είναι μια στάση. Μια στάση όπως αυτή στις συζητήσεις που όταν ο άλλος σε παρεξηγεί του λες «Ώπα-Ώπα, πήρες φόρα...».

Ώπα-ώπα λοιπόν, ρε συ... Πες το κι εσύ... «Ώπα-ώπα...»

(ωχ, ώπα-ώπα, τώρα έγινα βίαιος...)

Συναφή:
"Άχρηστε γονιέ, Μικρέ!"

Φωτογραφία: Νίκος Π.

Το "Λογικό" της Βίας, κι η παράλογη "Δημοκρατία"

2009-12-14T12:17:00.007+02:00

Το «Λογικό» μιας Πράξης

Πρέπει να είναι κάποιος αρκετά τολμηρός για να μιλήσει για το «Λογικό» μιας Πράξης. Ιδιαίτερα όταν μέσω των υπολογισμών του «Λογικού» πρόκειται να αποφασίσει αν η εν λόγω (πολιτική) Πράξη είναι «σωστή» ή «λανθασμένη». Πώς λοιπόν μετρά κανείς το «λογικό» και πως καταφέρνει να φτάσει στο συμπέρασμα της αποδοχής ή απαξίωσης μιας «έλλογης» ή «παράλογης» αντίστοιχα Πράξης;

Υπολογισμός με μέτρο σύγκρισης

Στην επιστήμη των Μαθηματικών διδάσκεται από νωρίς το ότι για να υπολογίσεις κάτι, πρέπει να έχεις μέτρο σύγκρισης. Μπορείς να πεις πως ένα μέτρο (1m) είναι 100 εκατοστά (100cm) αλλά δεν θα κάνεις λάθος να πεις και ότι ισούται με 50 δαχτυλίδια διαμέτρου δύο εκατοστών, ή ακόμα με 2 ξαπλωτούς Άγιους Βασίληδες των 50 εκατοστών. Το μέτρο σύγκρισης εδώ (μονάδα μέτρησης), είναι το δαχτυλίδι ή ο λούτρινος Άγιος Βασίλης. Αν λοιπόν θελήσει να υπολογίσει κάποιος το «Λογικό» μιας βίαιης διαδήλωσης, με ποιο μέτρο σύγκρισης πρέπει να το συγκρίνει ώστε να καταλήξει στο ότι «η βία είναι παράλογη»;

Ας σημειώσω εδώ πως το «Λογικό» μπορεί να είναι μετρήσιμο μέγεθος αρκεί να έχουμε το σωστό μέτρο σύγκρισης. Η «αμηχανία» για παράδειγμα δεν μπορεί να μετρηθεί («είχα τέσσερις αμηχανίες όταν μου ανακοίνωσε πως πέθανε ο πατέρας της») αλλά μπορεί να συγκριθεί με κάτι ανάλογο, άρα και να μετρηθεί πλαγίως : «Όταν μου είπε πως πέθανε ο πατέρας της, με έπιασε οκταπλάσια αμηχανία απ’ όση είχα όταν γλίστρησα κι έπεσα στην εκδήλωση όπου προέδρευα». Η ερώτησή μου σε αυτό το κείμενο, είναι ουσιαστικά περί της επιλογής μέτρου σύγκρισης από την κοινωνία για να κριθεί από την ίδια «Παράλογη η βία των διαδηλώσεων»...

Εντοπισμός Μέτρου Σύγκρισης της αντιδραστικής Βίας

Καταρχήν, οι διαδηλώσεις γίνονται εν γένει από ασυμβίβαστους, ένας όρος όσο θολός κι όσο εύστοχος όσο πρέπει για να συνεχίσω. Από όσους δεν αποδέχονται έναν νέο νόμο ή μια νέα απόφαση που τους αφορά. Συνεπώς, στην αντίπερα όχθη, το μέτρο σύγκρισης θα πρέπει να είναι κάτι με το οποίο συμβιβάστηκε η κοινωνία. Κάτι που είναι κοινώς αποδεκτό. Κάτι θεσμοθετημένο. Ακόμα, η βία κατά την διάρκεια διαμαρτυριών είναι κι ένα κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα της διαδήλωσης. Πάνε πακέτο θα λέγαμε, αφού με μια αντικειμενική παρατήρηση στις πορείες των τελευταίων ετών, τα –λιγότερο ή περισσότερο– βίαια επεισόδια είναι πάντοτε το μόνιμο συστατικό. Άρα, στην άλλη πλευρά, το μέτρο σύγκρισης θα πρέπει να είναι, εκτός από θεσμοθετημένο από την κοινωνία όπως είπαμε, και χαρακτηριστικό της λειτουργίας της.

Iσοδύναμη και προαιρετική ψήφος VS Βία των διαδηλωτών

Για μένα λοιπόν, αυτό το μέτρο σύγκρισης είναι σαφώς το εκλογικό σύστημα. Είναι θεσμός στο οποίο έχει η πλειοψηφία συμβιβαστεί ενώ κάποια μειοψηφία δεν το υποστηρίζει, “γιορτάζεται” περιοδικά κάθε τόσο (4 χρόνια) και το κυριότερο χαρακτηριστικό του είναι η ισοδύναμη και «προαιρετική» ψήφος για όλους. Η Βία στις διαδηλώσεις που είναι σαφώς μια αντισυμβατική πρακτική, έχει αντίστοιχα την μειοψηφία της υπάρχουσας κοινωνία υπέρμαχο, και την πλειοψηφία …αντιμέτωπη από πολλές απόψεις. Συμβαίνει επίσης περιοδικά (αν και συχνότερα από τις εκλογές, κάτι που δεν έχει σημασία σε αυτές τις σκέψεις και μπορεί να εξηγηθεί στα σχόλια αν κάποιος το θελήσει), και τέλος, όποιος θελήσει μπορεί να είναι «Βίαιος», όποιος δεν θέλει μπορεί να μην είναι, και όποιος δεν θέλει να συμμετέχει δεν το κάνει… Είναι το τέλειο μέτρο σύγκρισης αν θελήσουμε να μιλήσουμε για το «Λογικό» της βίαιης διαδήλωσης.

Η Βία λοιπόν, είναι για πολλούς παράλογη. Σύμφωνα με τα παραπάνω όμως, για να κριθεί «Παράλογη» η βία ως συνοδευτικό μιας πορείας διαμαρτυρίας, θα πρέπει να κριθεί ταυτόχρονα «Λογικό» το εκλογικό σύστημα. Κυρίως θα πρέπει να κριθεί «Λογικό», το αξίωμα της ισοδύναμης και προαιρετικής ψήφου για όλους… Είναι αυτό το αξίωμα λογικό;

Ο παραλογισμός της ισοδύναμης ψήφου

Από φιλοσοφική πλευρά, ξεχνώντας κάθε στερεότυπο και καθετί που θεωρήθηκε ως μια νίκη του Λαού, όπως η κατάκτηση του δικαιώματος ψήφου για τις γυναίκες, ξεχνώντας ακόμα και το ότι θεωρητικά είναι η δύναμη του Λαού που θα αποφασίσει, θα δούμε πως η ισοδύναμη και προαιρετική ψήφος για όλους ΔΕΝ είναι Λογική. Σκεφτείτε: Δεν μπορεί να θεωρείται «Λογικό» το να έχει ίση δύναμη ψήφου κάποιος σκεπτόμενος κι ενεργός πολίτης, μορφωμένος τόσο ώστε να έχει κατακτήσει την καθαρή κριτική σκέψη, με κάποιον 18άρη, που μπορεί να μην ασχολήθηκε ποτέ με τα κοινά και που μόλις τώρα δικαιούται νομικά να ασκήσει το δικαίωμα της ψήφου. Δεν μπορεί έχει την ίδια βαρύτητα η ψήφος ενός κοινωνιολόγου ή ενός ψυχολόγου με αυτή μιας νοικοκυράς που μπορεί να κρίνει τις ικανότητες ενός υποψηφίου βουλευτή αναλόγως του πάχους των φρυδιών του (δείγμα δυναμισμού για πολλούς) ή αναλόγως της τσάκισης στο υφασμάτινο παντελόνι του (δείγμα νοικοκυρέματος για άλλους). Δεν είναι λογικό να αξίζουν το ίδιο η ψήφος κάποιου που μπορεί να πληροφορηθεί από πολλές πλευρές με αυτή κάποιου στην μακρινή επαρχία που θα έχει πρόσβαση μονάχα στην τηλεόραση. Προσοχή, δεν μιλώ για τις ιδεολογίες στα κεφάλια των ανθρώπων των παραδειγμάτων παραπάνω, αλλά για το μορφωτικό επίπεδο και για τις συνθήκες που καλώς ή κακώς τους έτυχαν.

Στίγμα

Συνυπολογίζοντας όλα τα παραπάνω, δεν νομίζω πως μπορώ να πω (και όποιος άλλος…) πως η βίαιη διαδήλωση είναι παράλογη. Το «Λογικό» της αυτής βίας, είναι τόσο όσο και αυτό της ισοδύναμης και προαιρετικής ψήφου. Εφόσον λοιπόν σήμερα, θεωρείται απόλυτα λογικό το χαρακτηριστικό αυτό του εκλογικού συστήματος, δεν μπορεί μαθηματικά να θεωρείται παράλογο το βίαιο σκεπτικό των εξεγερμένων. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η βία είναι αποδεκτή. Λέω μονάχα πως ΔΕΝ είναι παράλογη. Πως – ίσα-ίσα και σύμφωνα πάντα με την περίεργη μαθηματική αποδεικτική μέθοδο παραπάνω – είναι όσο πιο κοντά στο απόλυτα μπορεί να είναι, Λογική…

Δείτε επίσης:
"Αξιολόγηση Εκπαιδευτικών"
"Ελληνική Ιστορία, είναι κεφάτη γυρίζει απ' του Βερόπουλου"
"Το πολιτεύεσθαι του ΚΚΕ, το κόμμα σου λαέ;"

Φωτογραφία: Νίκος Π.

Η παθητικότητα των σημερινών αντιδράσεων

2009-12-12T15:51:00.008+02:00

Όλοι ξέρουμε, κι ίσως όλοι να έχουμε παραδεχτεί την φράση «δεν θα αλλάξει τίποτα στην Ελλάδα». Αυτό όμως, αυτόματα υπονοεί πως «δεν αλλάζει ο Έλληνας» άρα μιλάμε για την πολυχρησιμοποιημένη «νοοτροπία του Έλληνα». Μια νοοτροπία που άλλες φορές λειτουργεί ως μοχλός κάμψης των ηθικών standards, άλλες, αντίθετα, ως οχυρό ιδεών. Μια νοοτροπία, που κατ’ εμέ, είναι και ο κυριότερος λόγος που οι διάφορες μορφές διαμαρτυρίας σήμερα στην χώρα, είναι ...αμυντικής λογικής!

Ας το αναλύσουμε όμως...

«Η Νοοτροπία του Έλληνα»

Αυτή η φράση, είναι από τις λίγες που έχει αντίκτυπο-υποστήριξη-θέση σχεδόν σε όλες τις κοινωνικές ομάδες της χώρας, ανεξαρτήτου φύλου, υπαρκτής τάξης, οικονομικού, κοινωνικού και πολιτικού status. Παρατηρώ πως αποτελεί δικαιολογία στα στόματα πολλών, είτε για να καλύψουν άνομες ηθικά ή και κυριολεκτικά πράξεις, είτε από την άλλη για να οχυρώσουν εδραιωμένες ιδεολογίες στα κεφάλια τους. Δύο παραδείγματα (αντίστοιχα) είναι αφενός η χρήση τους σκεπτικού της «νοοτροπίας του Έλληνα» για να δικαιολογηθεί η ανυπακοή στην απαγόρευση του καπνίσματος («Νοοτροπία» για εύκαμπτη ηθική), αφετέρου για να δικαιολογηθεί ο εθνικισμός μέσω της «ελληνικής ψυχής» που φούσκωσε από τα βιβλία της Ιστορίας μέσω μαχών με τους υπεράριθμους Τούρκους («Νοοτροπία» για οχύρωση Ιδεών)... Στο κείμενο αυτό σκοπεύω να χρησιμοποιήσω το συστατικό της «νοοτροπίας του Έλληνα» που προστάζει το «ο Έλληνας/η Ελλάδα δεν αλλάζει»

Αμυντική λογική διαμαρτυρίας

Αν πάρουμε όλες τις πορείες, διαμαρτυρίες, διαδηλώσεις των τελευταίων ετών, θα δούμε καθαρά πως χτίζονται στην βάση του παθητικού. Βλέπουμε πως ποτέ δεν έγιναν πορείες για την πολυπόθητη Αλλαγή, αλλά γίνονταν πάντοτε πολλές για την διατήρηση της ήδη σάπιας κατάστασης. Υποχωρήσαμε λοιπόν, πριν ακόμα δράσουμε. Στο νου των εκάστοτε εξεγερμένων ή απεργών ή νεολαίων ή αντιδρασιών ή "αλητών", υπήρχε σίγουρη η αποδοχή του δεινού (νόμου για παράδειγμα) πριν αποφασίζουν να δράσουν εναντίον του. Για να μιλήσω πιο ξεκάθαρα, θα δώσω παραδείγματα. Είδαμε πορείες πολλές για την Παιδεία. Τις είδαμε όμως ΜΟΝΟΝ όταν η κυβέρνηση ανακοίνωνε κάποιο μέτρο που θα την έκανε ακόμα πιο ακριβή, ακόμα πιο απαγορευτική, ακόμα πιο ρατσιστική, πιο ταξική, πιο άδικη. Όπως με τον Νόμο Πλαίσιο. Εξεγέρθηκαν όλοι όταν ο νόμος ανακοινώθηκε, και δεν εξεγείρονταν όταν τα νερά ήταν ήρεμα (αλλά πάντοτε βρώμικα). Όλοι γνώριζαν την άθλια κατάσταση της Παιδείας, αλλά κατέβαιναν δυναμικά στους δρόμους ΜΟΝΟΝ όταν υπήρχε η προοπτική να γίνει ακόμα χειρότερη... Στο Ασφαλιστικό, το ίδιο. Τον Δεκέμβρη, σχεδόν το ίδιο, αφού όλοι «έβλεπαν» το μαύρο τους μέλλον σε αυτή τη χώρα, κι όλοι έβλεπαν τους βίαιους τρόπους καταστολής, αλλά χρειάστηκαν την αφορμή της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου για να εξεγερθούν. Βέβαια, υπήρχαν πολλές φορές που εκπαιδευτικοί, ή η ΓΣΕΕ, ανακοίνωναν οργανωμένα συλλαλητήρια, μα αυτά δεν έχουν σχέση με Εξεγέρσεις μιας και ούτε το στοιχείο του αυθορμητισμού έχουν, ούτε και της διάρκειας μιας εξέγερσης που δεν σκοπεύει να κοπάσει πριν ικανοποιηθούν τα αιτήματά της.

Συμπέρασμα...

Έτσι, μπορούμε να πούμε πως οι κάθε μορφής διαμαρτυρίες των τελευταίων χρόνων, είναι αμυντικής (παθητικής) λογικής. Έχει εδραιωθεί η άποψη πως «ο Έλληνας/η Ελλάδα δεν αλλάζει» και αυτό φαίνεται ακόμα και στα κεφάλια των εξεγερμένων. Διότι, βγαίνουμε στους δρόμους μόνον όταν η κατάσταση πάει να αλλάξει προς το χειρότερο και ποτέ για να την οδηγήσουμε εμείς στο αντικειμενικό καλύτερο... Βλέπω, πως κανείς πια δεν δρα για να καλυτερεύσει την χώρα του, αλλά για να διατηρήσει (τουλάχιστον) την υπάρχουσα κατάσταση, όσο καταστροφική κι αν είναι...

Στίγμα

Οφείλουμε κάποτε να σταθούμε κριτικά απέναντι στους ίδιους μας τους εαυτούς. Ειδικά όσοι από εμάς επιλέγουν τον δρόμο της αντίδρασης. Όταν το ΚΚΕ μιλά για κλιμάκωση του αγώνα, αντί να το κατακρίνουμε ως το κόμμα που λέει «λόγια του αέρα και θεωρίες συνομωσίας», οφείλουμε να δούμε το νόημα. Αυτό που μιλά για αντίδραση δίχως προκλήσεις νέων νόμων.. Δίχως αφορμές με λίγα λόγια. Όταν μιλάν οι so called αναρχικοί για «αντάρτικο» και «βία στην βία της εξουσίας» οφείλουμε πριν καταλήξουμε άρων-άρων στην κατάκριση (ψευτοπολιτισμός), να σκεφτούμε αν τα λόγια τους θα έπρεπε να πυροδοτήσουν συλλογική δράση απέναντι στο αντικειμενικό κακό. Όταν μιλούν οι μετανάστες, οφείλουμε απλά να τους ακούμε (δεν το αναλύω...αν είναι δυνατόν..). Όταν τέλος, λένε «ο Έλληνας/η Ελλάδα δεν αλλάζει», οφείλουν όλοι, όσοι σκέπτονται, να τους “χαστουκίσουν”.

ΥΓ: Αν σχολιάσετε αυτό που λέω για το Κ.Κ.Ε. και καταλήξετε στο ότι μιλώ «για το κόμμα», αυτό που θα καταλάβω πριν απαντήσω είναι πως έχετε βαθιά ριζομένο το στερεότυπο του αντιΚΚΕσμού. (όχι αντικομμουνισμού, δεν είναι το ίδιο...). Θα καταλάβω πως είστε εκείνοι που είναι από τους πρώτους που θα που χρησιμοποιήσουν ως επιχείρημα την «νοοτροπία του Έλληνα» θεοποιώντας την..
ΥΓ2: Αυτό που μου λείπει περισσότερο γύρω μου, είναι το «ανοιχτό μυαλό»... θα καταλάβω αν σε κάποιον λείπουν περισσότερο τα «ανοιχτά πόδια»...
ΥΓ3: Συγνώμη για τα εκ των προτέρων βαρύγδουπα υστερόγραφα. Έχω την τάση να διακόπτω ακόμα και την σκέψη κάποιου όταν νιώθω ότι μπορεί να με παρεξηγήσει... (γι’ αυτό το τελευταίο, δεν ζητώ συγνώμη βέβαια...)
ΥΓ4: Στις φωτογραφίες υπάρχει μια βάρκα που ενώ η θάλασσα είναι μπροστά της, εκείνη στέκεται και σαπίζει στην στεριά πάνω σε πέτρες, και στην άλλη ένα σκάκι που για να παίξεις σωστά, καλό θα ήταν να σκέφτεσαι πριν δράσεις...

Δείτε ακόμα:
"Πραγματικός Διάλογος στο Σχολείο περί Πολυτεχνείου"
"Ίσως, σκέφτομαι, δεν ανήκω πουθενά"

Η διαμαρτυρία ως έθιμο...

2009-12-09T10:15:00.003+02:00

Οι συγκρίσεις είναι μερικές φορές αναπόφευκτες. Όταν μάλιστα, έχουμε να κάνουμε με αυτή τη χώρα, σημειώνουμε τις περισσότερες φορές ως μέτρο σύγκρισης κάποια ευρωπαϊκή και «σωστότερη» χώρα. Δεν είναι μόνο πταίσμα, ένα απλό λάθος στην επιλογή του συγκριτικού δείγματος (Γαλλία, Ολλανδία, Σουηδία, Δανία κλπ), αλλά ίσως να είναι και κάποιο είδος αισιοδοξίας, αφού – αν μη τι άλλο – δείχνει πως τουλάχιστον κοιτάζουμε «προς τα κει» να βρούμε ένα καλύτερο μέλλον...

“Η σημερινή αναποτελεσματικότητα της διαμαρτυρίας”

Αν και δεν έχω πολλές εικόνες από πορείες διαμαρτυρίας σε εκείνες τις χώρες, μπορώ να πω με όποια σιγουριά, πως εκεί είναι αλλιώς... Εξηγώ: Υποθέτουμε πως γίνεται μια πορεία εδώ. Μια πορεία με απαιτήσεις. Με δράσεις. Μια πορεία-πολιτική πράξη. Θα περίμενε ο κάθε συμμετέχων στην αυτή πορεία, να εισακουσθεί. Θα περίμενε τουλάχιστον να «θυμίζει» το πρόβλημά του στους εκάστοτε αρμόδιους πολιτικούς φορείς, ή πολιτικούς αντιπροσώπους ώστε να ψάξουν να βρουν μια λύση. Ίσως και την καλύτερη δυνατή. Ναι, πολλές φορές οι πορείες είναι αποτυχημένες υπό την λογική της επιτυχούς εύρεσης άμεσης λύσης στο πρόβλημα των πολλών. Και δεν μπορούμε να πούμε πως όποιος συμμετέχει σ’ αυτές, γνωρίζει χωρίς αμφιβολία πως το πρόβλημα που τον οδήγησε στον δρόμο θα λυθεί... Αυτό όμως που (θα έπρεπε να) ξέρει με σιγουριά, είναι πως λίγο αργότερα, στην Βουλή (ή τον Δήμο ή το Εργοστάσιο κλπ) οι “δυνατοί” θα συνεδρίαζαν αφού άκουσαν για το πρόβλημα... Το λιγότερο που περιμένεις, είναι το να πυροδοτήσεις μια πολιτική συζήτηση, μια ανησυχία στην Βουλή (ή τον τοπικό Ο.Τ.Α ή την ρυπογόνο εταιρία)... Άλλωστε, αυτό θυμάμαι κι από τις ταινίες... Αυτό σκέφτομαι για ανάλογες πολιτικές πράξεις του δυτικού εξωτερικού...

Από «φωνή λαού, οργή Θεού» στο «πάλι πορείες τσκ τσκ τσκ....»

Τι συμβαίνει όμως στην πραγματικότητα; Οι μαζικές πολιτικές πράξεις, όπως αυτές των πορειών διαμαρτυρίας, από «φωνή Λαού, οργή Θεού» έγιναν απλές συνηθισμένες δράσεις, χωρίς ιδιαίτερο (θετικό) αντίκτυπο στην κοινωνία, και με μηδενική επιρροή στα πολιτικά πρόσωπα ώστε να «δουν το θέμα μας». Ποιος πιστεύει από εσάς ότι μετά τις πορείες συγκροτούνται συμβούλια όπου άνθρωποι που ψηφίστηκαν θα ιδρώσουν για εμάς; Διότι έχω πάψει να το πιστεύω... Με μια απλή ματιά στην κοινωνία μάλιστα αποδεικνύεται η γενική νοοτροπία περί απουσίας ουσίας κι αποτελέσματος των διαμαρτυριών στους δρόμους: Οι πολίτες δεν συμμετέχουν σε πορείες που ΔΕΝ έχουν να κάνουν με τους κλάδους τους. Για παράδειγμα, ένας καθηγητής, δεν συμμετέχει στις διαμαρτυρίες των σταζιέρς (τους μερικώς βλάκες). Ένας νέος δεν συμμετέχει στους αγώνες των συνταξιούχων, αλλά κι ένας από αυτούς δεν συμμετείχε ενεργά τον Δεκέμβρη. Ακόμα, οι πολίτες που «πέφτουν» πάλι σε μια πορεία στο κέντρο, παραπονιούνται για τον αποκλεισμό του κέντρου και των Μέσω Μαζικής Μεταφοράς. Οι ταξιτζήδες χάνουν ταρίφες, και οι καταστηματάρχες κλείνουν νωρίς τα μαγαζιά τους. Αντί της αλληλεγγύης όλοι λένε «ωχου! Πάλι πορεία στο κέντρο»... Βέβαια, και για να επανέλθω, υποθέτοντας ότι αυτές οι αντιδράσεις στην κοινωνία είναι φυσιολογικές, καταλήγουμε και πάλι στο ότι ο «αντιδρασίας» δεν παίρνει ούτε καν την εικόνα πολιτικών που θα ψάξουν να βρουν λύση...

Το πολιτισμένο της πορείας λειτουργεί ως υπνωτικό...

Ποιος όμως συνέβαλε σε αυτή τη λογική; Ένας κύριος φορέας υπνωτισμού, μουσειοποίησης κι εθιμοποίησης τέτοιων δράσεων του δρόμου, είναι σαφώς τα Μ.Μ.Ε. Ακούμε πολλές φορές τηλεοπτικούς “δικασταί” να λένε «Μα αφήστε τους ανθρώπους να διαδηλώσουν ειρηνικά» ή χειρότερα «Σε ήρεμο κλίμα η πορεία διαμαρτυρίας των εκπαιδευτικών»... Πίσω από αυτές τις φράσεις, διαφαίνεται η τάση τους να δηλώσουν πως η πορεία είναι κάτι το λογικό, το συνηθισμένο, το καθημερινό, το ήρεμο. Η μοναδική περίπτωση που η πορεία σημειώνει ενδιαφέρον βέβαια είναι όταν συνοδεύεται από βία! Και τότε οι φράσεις τους είναι τέτοιες που σου δίνουν να καταλάβεις πως όσοι αντιδρούν δεν ξέρουν τι ακριβώς ζητούν και είναι απλά οργισμένοι. Συνεπώς, και πάλι η πορεία είναι ένα απλό φαινόμενο, καθημερινό. Τα Μ.Μ.Ε. καταρρίπτουν το νόημα μιας πορείας. Απλοποιούν την αντίδραση και την χώνουν σε μια απλή τρίτη η τέταρτη είδηση στα δελτία. Την κάνουν «φυσιολογική» ενώ μόνον αυτό δεν μπορεί να είναι...

Οι πορείες ΔΕΝ πρέπει να είναι φυσιολογικές

Μια πορεία υπονοεί διαμαρτυρία. Μια διαδήλωση, υπονοεί πρόβλημα. Μια αντίδραση, υπονοεί δράση με αρνητικές συνέπειες, άρα και ενόχληση. Ως εκ τούτου, οι πορείες δεν ανήκουν στο πλαίσιο του φυσιολογικού, αλλά αποτελούν πολιτικές πράξεις ακριβώς για να ξαναμπούμε στο φυσιολογικό. Στον χώρο δηλαδή, όπου θα έχει εξαλειφθεί το πρόβλημα κι η ενόχληση, ιδίως αν αυτή προέρχεται από το ίδιο το κράτος. Η πορεία, υποτίθεται πως είναι το μέσον των πολλών για να δηλώσουν πως έχουμε εκτραπεί από τον σωστό δρόμο, από τις σωστές σχέσεις κράτους-λαού, εργοδότη-εργαζόμενου, Δήμου-δημότη κλπ... Συνεπώς μια πορεία μόνον φυσιολογική, καθημερινή, ήρεμη κι εθιμική δεν μπορεί να είναι...

Μήπως λοιπόν, προτού οδηγήσουμε αυτόματα στην αντίδραση με την μορφή των πορειών, όπως αυτές θεωρούνται από κοινού φυσιολογικό κοινωνικό φαινόμενο, να κάνουμε ό, τι περνά από το χέρι μας για να δείξουμε την ουσία της αντίδρασης; Με την οπτική αυτή, η βία που εμφανίζεται σήμερα μέσα στους κόλπους της, αποτελεί σίγουρα μια αντίδραση στο «εθιμικό» της πορείας. Και είναι μάλιστα το μοναδικό μέσο που χρησιμοποιείται για να δηλωθεί πως η διαμαρτυρία ΔΕΝ ανήκει στην καθημερινότητα (και πως δεν πρέπει να υπολογίζουμε ως κοινωνία σε τέτοιες συσχετίσεις)... Όμως, εφόσον βλέπουμε πως δεν λειτουργεί, μήπως αξίζει να δοκιμάσουμε άλλα μέσα; Σταματώ εδώ, και ...δέχομαι προτάσεις...

Δείτε ακόμα:
"Εσάς σας μοιάζουν οι βιτρίνες, εμάς μας μοιάζουν ζωές"
"Αξιολόγηση Εκπαιδευτικών"

Ασκήσεις για το σπίτι...

2009-12-07T18:25:00.002+02:00

Σκέψη. Φως. Νερό. Θέλω. Ανάγκη. Βοήθεια. Άνθρωπος. Ζωή. Μυαλό. Εγώ. Εμείς. Όλα. Καλύτερα. Μετά. Πριν. Τώρα. Τώρα. Τώρα. Τώρα. Τώρα. Σίγουρα. Σκέφτομαι. Κρίνω. Τονίζω. Δεν τονίζω. Μιλάω. Επικοινωνώ. Κοινωνία. Σωστοί, όχι πολλοί. Εδώ. Αντικειμενικά. Παρέα. Φίλος. Νους. Κρασί. Κεφάλι. Είμαι, δεν ήμουν. Αιτία. Αποτέλεσμα. Δράση. Αντίδραση. Ίσον. Μετανάστης. Κοινωνία, όχι πόλη. Μαζί. Ευχαριστώ. Φωτογραφία. Ζωντανός. Θυμάμαι. Ξέρω. Βρίσκω. Ψάχνω. Παρατηρώ. Συμμετάσχω. Ομάδα. Βαθύτερος. Έννοια. Πρόταση. Δημιουργία. Αρχή. Τέλος. Πορεία. Θυμός. Περπατώ. Πηγαίνω. Δρόμος. Συνείδηση. Αυθόρμητος. Αλληλεγγύη. Ιδέα. Πλάνο. Εικόνες, όχι εικόνα. Ήχος. Μουσική. Φωνές. Πληροφορώ. Πολιτική πράξη. Μόχθος. Χρόνος, όχι χρήμα. Εκρήγνυμαι. Σώμα.

Και προσθέτουν...

Happy Hour : αγάπη, έρωτας, ομορφιά

Citro : Επεξήγηση, διθύραμβος, εσφαλμένη, διαισθάνομαι, επιτρέπω, αναζωγονώ, εκρείγνειμαι, παλεύω, αναστατώνω, πυρπολώ, επιστρέφω, σπουδές, εξέλιξη, υπόθεση, δεν έχω, άφρταγκος, λύρα, μεθαδόνη, τρακ, σπουργίτη, αρχή, τρικυμία, φλόγα, τάντζερης, επιπλέω, φωνάζω, μπουγάδα, αζώρ.

Δείτε ακόμα:
"Σαν ξοφλημένος αγωνιστής..."

"Αφύπνιση" και "Δράση". Τα στοιχεία που λείπουν από το Puzzle του "Περίμενε"

2009-11-20T12:31:00.004+02:00

Η αφορμή ήεθε πάλι με τον ίδιο γνώριμο τρόπο: Μάζωξη σε σπίτι φίλου, λίγη ταινία, λίγα λόγια που έγιναν τελικά μεγάλη συζήτηση. Πολιτική, Παιδεία, Κοινωνία. Οι διαφωνίες πολλές...

Αρχίσαμε με τα όρια συνταξιοδότησης των εκπαιδευτικών. Περάσαμε στις «ανάγκες» της χώρα για εξοπλισμό «άμυνας» με έντονες διαφωνίες. Φτάσαμε, τέλος, σε κάθε λογής απαιτήσεις για κάθε αμαυρωμένο Pixel της Πολιτικής ή και όχι CRT, που όλοι συμφωνούσαν στο ότι είναι τόσα πολλά που σταματά με εκθετικούς μαθηματικά ρυθμούς να φαίνεται η εικόνα στην οθόνη (βλ. Εικόνα)...

Το μόνον σίγουρο πόρισμα ενός τυχαίου παρατηρητή της συζήτησης θα ήταν πως όλοι συμφωνούσαν στο ότι είναι σαφώς θετικό το να απαιτεί ο πολίτης την εδραίωση / διασφάλιση των πολιτικών-κοινωνικών-κλπ δικαιωμάτων του. Ο ίδιος παρατηρητής όμως θα έλεγε όμως πως αυτές οι απαιτήσεις (αυτή η πάλη αν θέλετε) δεν κάνουν κάτι παραπάνω από το να «καθυστερούν» απλά τα δεινά που πρόκειται να έρθουν στην χώρα, ενώ σπανιότατα τα σταματούν άμεσα κι αποτελεσματικά. Βλέποντας λοιπόν τα πράγματα με την οπτική ενός ανθρώπου που ψαχουλεύει κυρίως το αποτέλεσμα, αφού στην πολιτική αυτό είναι που μετρά κυρίως, τo «μέτρο» της αντίστασης και της πάλης κατά των μορφών εξουσίας που φαίνεται πως λειτουργούν αρνητικά για τα ανθρώπινα δικαιώματα εν γένει, ΔΕΝ είναι από μόνο του αποδοτικό / αποτελεσματικό.

Για να ξεφύγω εδώ από τον κίνδυνο θα θεωρηθώ ως ένα ον κατά της λαϊκής αντίδρασης, πρέπει να πω πως εννοείται πως πίσω από τα παραπάνω δεν υπονοώ την ολική κατάργηση οποιασδήποτε λαϊκής πάλης (που λένε στο ...Κόμμα). Τονίζω λοιπόν, πως η αντίδραση (=δεν λαμβάνουμε τα πάντα αψήφιστα) είναι πάντοτε ένα από τα ζητούμενα σε μια κοινωνία, εφόσον βέβαια συνοδεύεται (ή πηγάζει μάλιστα) πάντοτε από έντονη νοητική διεργασία με επεξεργασία πληροφοριών κι όχι απλά από θεωρίες συνομωσίας και «κατευθυντικές προσταγές». Όταν όμως οι αντιδράσεις αυτές έχουν αμφισβητήσιμα αποτελέσματα, τότε αυτόματα αυτό σημαίνει πως αξίζει να βρούμε κι έναν δρόμο «παράλληλο» της απλής αντίδρασης. Ένα στηρικτικό μέτρο, ας πούμε, για να μην είναι καν «αμφισβητήσιμα» τα προαναφερθέντα αποτελέσματα... Μιλάμε δηλαδή για την σιγουριά στο νου των σκεπτόμενων αντιστεκόμενων που είναι σίγουρα ποθητή στις μέρες μας...

Και συνεχίζω.

Σήμερα πια, όσοι κατοικούν στην χώρα, στην πλειοψηφία τους, περιμένουν το κράτος-σωτήρα. Το κράτος που «θα επέμβει»... Το αξιοπερίεργο (ή ...η απόδειξη της βλακείας με άλλα λόγια) εδώ, είναι ότι οι κάτοικοι που «παρανομούν» ασύστολα τόσο σε ηθικό όσο και σε νομικό επίπεδο, είναι εκείνοι που επιζητούν φανατικότερα όλων την «κρατική επέμβαση». Για να το πω πιο απλά, εκείνοι που δουλεύουν στο ΙΚΑ 4 ώρες την ημέρα από τις 8, που δεν πληρώνουν φόρους (εδώ βέβαια χωρά συζήτηση...), που παρκάρουν στα πεζοδρόμια, που πετούν τα σκουπίδια τους εδώ κι εκεί, που χτίζουν στα δάση και που ψήφισαν πιθανότατα ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα , είναι οι ίδιοι που κλαίνε στα «ρεπορτάζ της Λαϊκής Αγοράς» παρακαλώντας να επέμβει ο κρατικός μηχανισμός για να λειτουργήσουν οι ίδιοι σωστά. Ενώ δηλαδή γνωρίζουν πως οι πράξεις τους έχουν σφοδρό αντίκτυπο στην κοινωνία, τον πολιτισμό, και στην πολιτική ακόμα, περιμένουν το κράτος να τους το απαγορεύσει από κάθε πλευρά. Περιμένουν να ...μην μπορούν να κάνουν αλλιώς. Από Κράτος Πρόνοιας... Κράτος-Μπάστακας! Ένα ερεθιστικό κυνηγητό πολιτών-κράτους με τις συνέπειες που βλέπουμε ξεκάθαρα κυρίως σε κάθε προεκλογική και μετεκλογική περίοδο.

Το κυριότερο επιχείρημα είναι το παρανοϊκό «Εγώ είμαι απλός πολίτης, δεν είναι η δουλειά μου να βρω την λύση, οι πολιτικοί τι κάνουν;». Πρέπει να ξεκαθαριστεί λοιπόν, πως δεν μιλάμε για λύση όταν ζητείται να κάνεις τα βασικά. Όταν ζητείται να μη ζητάς από το Κράτος, αυτό που ψήφησες και σχημάτισες εσύ μάλιστα, να δημιουργεί δικλίδες ασφαλείας για να μην υποκύπτεις στις παράλογες ορέξεις σου...

Έχουμε μπλέξει σε μια κοινωνία που ...περιμένει. Περιμένει να βγουν άλλοι να διαμαρτυρηθούν για να «κατέβει να βοηθήσει με την extra παρουσία». Περιμένει να λειτουργήσει ένας Κρατικός Μηχανισμός καταστολής κι όχι δημιουργίας. Καταστολής των εύκαμπτων κι ευέλικτων ηθικών standards, που το ένα μέρος της κοινωνίας περιμένει να τα αλλάξει το άλλο μέρος για να δράσει έπειτα ομοίως, και τούμπαλιν.

Όλα αυτά που γράφω παραπάνω βέβαια, βρίσκονται στα πλαίσια της ουδέτερης στάσης που κρατώ σε αυτό το κείμενο προς την «Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία» του σήμερα, προσπαθώντας να κρατήσω το πρακτικό επίπεδο... Ελπίζω κάποτε, να μου «επιτραπεί» να το φέρω περισσότερο φιλοσοφικά, μα μια γρήγορη ματιά στην κοινωνία δείχνει πως και αυτό θα ήταν ...αναποτελεσματικό. Και η αποδοτικότητα είναι αυτή που όλοι ζητάνε χωρίς όμως από την άλλη να στοχεύουν οι ίδιοι εκεί...

Πρώτα έρχεται η αφύπνιση (η σκέψη), αργότερα, η δράση (καλύτερα να είναι Κοινή-Συλλογική), και στο τέλος, κι ίσως μάλιστα βασανιστικά μακριά, έρχεται η δημιουργία φέρνοντας τα αποτελέσματα. Επειδή λοιπόν διακρίνω μια αδυναμία που οδηγεί στην υπερπήδηση των δύο πρώτων και βασικών χαρακτηριστικών (Σκέψη-Δράση) με τον νου να ψάχνει πρώτα την άμεση δημιουργία με εμφανή και σωστά μάλιστα αποτελέσματα, επέλεξα να περιοριστώ μόνον στα δύο πρώτα...

Free Signature Generator

Πραγματικός Διάλογος στο Σχολείο περί Πολυτεχνείου

2009-11-18T13:04:00.008+02:00

Διάλογος φίλης Δασκάλας με «τα παιδιά της» στην 5η Δηοτικού:

- Σήμερα παιδιά, μιας και είναι κοντά στις ημερομηνίες θα μιλήσουμε για το Πολυτεχνείο… Τί ξέρετε για αυτό;
- Ότι, κυρία, τότε έγινε μια επανάσταση.
- Ναι. Και; Γιατί;
- Δεν ξέρω…
- Ούτε εγώ ξέρω…
- Τότε λοιπόν, υπήρχε ένα σύστημα στην χώρα μας που υπηρετούσε, όπως πολλοί έλεγαν τότε, την τάξη, την οργάνωση, την ομοιομορφία∙ τον έναν δρόμο όπου όλοι θα περπατούσαν. «Αρχηγός» αυτού, ήταν ο Παπαδόπουλος.
- Ποιος;
- Ήταν ένας στρατιωτικός.
- Εντάξει.
- Το Πολυτεχνέιο ήταν, και είναι ακόμα, πανεπιστήμιο. Ένα μεγαλύτερο σχολείο αν θέλετε, όχι σαν κι αυτό, για μεγαλύτερα παιδιά.
- Τι! Υπάρχει ακόμα;
- Ε ναι.
- Εδώ;
- Ναι στην Αθήνα είναι στο κέντρο…
- Και τώρα είναι μουσείο;
- Όχι, λειτουργεί ακόμα ως Πανεπιστήμιο. Θα το είχατε δει ίσως, ή θα έχετε ακούσει για το Πολυτεχνείο. Ακούγεται συχνά…
- Ναι κυρία εγώ το άκουσα. Πέρυσι δεν είναι που τα σπάγανε οι φοιτητές;
- Όχι ακριβώς. Δεν τα σπάγανε ούτε όλοι οι φοιτητές, ούτε και αυτός ήταν ο μοναδικός σκοπός τους. Ξέρεις ήμουν κι εγώ εκεί…
- Τα σπάγατε;
- Όχι. Να ορίστε, ξέρεις αυτό που λες τώρα συνδέεται και με το Πολυτεχνείο τότε…Ας τα πάρουμε όμως απ’ την αρχή με παραδείγματα σήμερα. Τότε λοιπόν, πολλοί – όχι μόνο στρατιωτικοί - υποστήριζαν πως το «σύστημα» του Παπαδόπουλου που μπορούμε να πούμε ότι άρχισε την 21η Απριλίου 1967 με το πραξικόπημα που το ξέρετε εσείς πια, σας είπα χτες.. υποστήριζαν πολλοί ότι αυτό το σύστημα είναι …ήσυχο, φέρνει μια ομοιογένεια, φέρνει τάξη.... όμως υπάρχαν κι άλλοι που δεν συμφωνούσαν. Υπήρχαν εκείνοι που είχαν άλλες Ιδέες, άλλα ιδανικά, σας μίλησα και γι’ αυτά. Το σύστημα λοιπόν εκείνο, στον βωμό αυτής της …ησυχίας και της τάξης τότε, απομάκρυνε πολλές φορές αυτά τα πρόσωπα. Ίσως έχετε ακούσει για τις εξορίες… Να θα σας διαβάσω ένα απόσπασμα από ένα βιβλίο του Χ. Μίσσιου που έζησε εκείνες τις εποχές… [Διαβάζει για τους τρόπους βασανισμού, για τις εξορίες, για τον ψυχολογικό πόλεμο, κάνει μια εισαγωγή γενικά και διαβάζει τις τελευταίες σελίδες όπου καταλαβαίνει και ο αναγνώστης τον τίτλο του βιβλίου «Χαμογέλα ρε… τι σου ζητάνε;». Τα παιδιά σταματούν τις συνεχείς διακοπές, και φαίνονται να προσέχουν με όλο τους τον νου…]
- Και γιατί κυρία τότε αντέδρασαν μόνο τα παιδιά στο Πολυτεχνείο;
- Πολύ ωραίο ερώτημα Ματθαίο… Θα σου πω την γνώμη μου πάνω σε αυτό. Μπορείς να μου μιλήσεις μετά για αυτή αν θέλεις. Εγώ λοιπόν νομίζω πως οι άνθρωποι τότε, εκείνοι που ζούσαν στις πόλεις, που δεν σπούδαζαν, είχαν στο νου τους τα «προς το ζην». Έπρεπε – αν θέλετε – να δουλεύουν για να φάνε, μετά να καλύψουν διάφορες υποχρεώσεις, να κρατούν χαμηλά προφίλ και χαμηλούς τόνους αφού ήδη ακούγονταν πολλά για κάποιους που αντέδρασαν και εξορίστηκαν… Οι φοιτητές από την άλλη, επειδή ίσως δεν είχαν και την «ανάγκη» της επιβίωσης στην τότε κοινωνία, επειδή δεν είχαν το σκεπτικό του ότι πρέπει να δουλέψω και να κουραστώ πολύ για να τα βγάλω πέρα, μπορούμε να πούμε πως «είχαν τον χρόνο» να σκεφτούν λίγο παραπάνω. Να κρίνουν όλη αυτή τη κατάταση από κοντά. Ήταν και μια γενιά εκείνη που έμενε κοντά στα γράμματα, κοντά στο διάβασμα, κοντά στα ενδιαφέροντα τους. Όχι ότι δεν θα αντιδρούσαν και οι άλλοι εκτός Πολυτεχνείου. Σίγουρα πιστεύω θα αντιδρούσαν. Απλά οι φοιτητές έκαναν την αρχή. Ξέρετε, όταν άρχισαν να αντιδρούν μέσα από το Πολυτεχνείο, μαζευόταν κόσμος. Ήρθε 1 εκατομμύριο κόσμος! Ήρθαν μαθητές, παιδιά να βοηθήσουν...
- Ναι και πέρυσι που ένας αστυνομικός σκότωσε κατά λάθος ένα παιδί, το ίδιο έγινε κυρία…
- Κατά λάθος; Δεν ξέρω αν χωράν περιθώρια λάθους Θηρεσία όταν μιλάμε για την ζωή ενός παιδιού. Εξ άλλου, σήκωσε το όπλο του. Τον σημάδεψε ή έστω, σημάδεψε προς τα εκεί έστω και για να απειλήσει. Μπορεί και να εκπυρσοκρότησε το όπλο μόνο του. Αλλά ο αστυνομικός τότε είχε βγάλει το όπλο του από την τσέπη… Τέλος πάντων.. Μπορεί «κατά λάθος» να έφτασε η σφαίρα στο παιδί, αλλά σίγουρα ο αστυνομικός, δεν σήκωσε κατά λάθος το όπλο και το έστρεψε προς τα εκεί...
- Κι εκεί χαμός έγινε κυρία. Πάλι τα σπάγανε…Θέλω να πω, πάλι αντιδρούσαν..
- Το ξέρω Ματθαίο. Πάλι εκεί ήμουν. Δεν τα έσπαγα. Υπήρχαν λόγοι που έβλεπες όσα έβλεπες. Για να το συνδέσω κιόλλας… Στην εποχή του Πολυτεχνείου, όλα τα μέσα ενημέρωσης, τηλεόραση, εφημερίδες της εποχής, κλπ, άνηκαν στους στρατιωτικούς που είχαν πάρει την εξουσία. Άρα, ο κόσμος άκουγε την μια πλευρά της Ιστορίας μέσω των μέσων ενημέρωσης που ήταν δικά τους. Μπορεί και σήμερα να συμβαίνει αυτό όμως. Να ορίστε. Στον Ματθαίο έμεινε το ότι «τα σπάγανε», σε εμένα από την άλλη έμεινε το ότι ναι μεν υπήρχαν επεισόδια, αλλά από την άλλη, υπήρχαν πάρα πολλοί άνθρωποι, πολλοί περισσότεροι από αυτούς που δημιουργούσαν επεισόδια, ακόμα και από το Πολυτεχνείο σήμερα, που αντιδρούσαν. Κι όπως τότε υπήρξε εκείνο το τανκ που είδατε στο DVD, και όλοι εκείνοι οι στρατιωτικοί που προσπαθούσαν να επαναφέρουν την κατάσταση, έτσι μπορούμε και σήμερα να πούμε πως ίσως μερικές φορές, όχι πάντα, υπάρχουν αστυνομικοί που κάνουν το ίδιο... Για παράδειγμα, ακούμε σήμερα πάρα πολύ τον όρο της Αστυνομοκρατίας στα Εξάρχεια. Τι λέτε για αυτό;
- Ε είναι όταν υπάρχουν πολλοί αστυνομικοί σε έναν χώρο..
- Εσένα πως θα σου φαινόταν;
- Ε κυρία είναι σαν να είμαι στο σπίτι και να κάθεται η μαμά πάνω από το κεφάλι μου. Μπορεί να σε κάνουν να φοβάσαι να τριγυρίσεις... σε πνίγει λίγο..
- Καταλαβαίνω. Μπορείς να το πεις έτσι απλά όπως το λες. Μάλλον αυτό εννοούν όταν σήμερα μιλούν για Αστυνομοκρατία. Και τότε όμως υπήρχε αυτό. Ίσως σε πιο «άγριο» επίπεδο, αλλά ακριβώς αυτό.
- Ναι κυρία, αλλά πως σταμάτησε αυτό; Γιατί σταμάτησε; Στο πολυτεχνείο γιατί πέτυχε κι εδώ όχι;
- Πάλι έκανες όμορφη ερώτηση Ματθαίο, ευχαριστώ. Λοιπόν, δεν μπορούμε να πούμε πως το Πολυτεχνείο τότε πέτυχε. Ήταν μια «αποτυχημένη» εξέγερση αν θέλετε αφού με το που σταμάτησε δεν έπεσε και από την εξουσία ο Παπαδόπουλος. Δεν σταμάτησαν αμέσως τα μέσα ενημέρωσης που ήταν δικά τους να γράφουν «πόσο καλό ήταν το σύστημα». Δεν σταμάτησε η λογοκρισία. Δεν σταμάτησε η ομοιογένεια στην κοινωνία...
- Τι είναι ομοιογένεια;
- Είναι όταν το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων στην κοινωνία συμπεριφέρονται και σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο. Άλλο όμως να τυχαίνει απλά αυτό, κι άλλο να μην σου επιτρέπεται να είσαι διαφορετικός αν το θέλεις. Για παράδειγμα τότε κολλούσαν την ταμπέλα του Τετιμπόυ που ακούτε στις ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες. Τώρα μπορεί να μην δέχεται κάποιος τους ομοφυλόφιλους. Καλά για τότε δεν το συζητάμε... Έτσι, ο κάθε «διαφορετικός» δεν ήταν ο Γιώργος, ο Ματθαίος, η Θηρεσία, ο Μήτσος, ο Garfield κλπ... Ήταν αυτό που έγραφε η ταμπέλα που του έβαζαν. Ήταν απλά ένας τετιμπόυ, ένας gay, ένας φτωχός, ένας αντιδρασίας, ένας – κι αυτό το ακούμε συχνά σήμερα – αναρχικός των Εξαρχείων κλπ... Κι οι ταμπέλες έμπαιναν και μπαίνουν για να μην χαλάσει η «υποχρεωτική» ομοιογένεια στην κοινωνία. Εφόσον όμως πάντα υπήρχαν κάποιοι που σκέφτονται διαφορετικά – και μπράβο τους που το τολμάν έχω να πω – η κοινωνία κοιτάζει να φτιάξει τέτοιες ταμπέλες για να φτιάξει έστω άλλη μια μικρή κοινωνία μέσα στην μεγάλη ευρύτερη κοινωνία.. Και σε αυτή υπάρχει πάλι μια δημιουργημένη ομοιογένεια. Είσαι διαφορετικός από την όλη κοινωνία; Μπαίνεις σε μία άλλη έτοιμη ομάδα άρων-άρων όπου θα υπάρχει άλλη ομοιογένεια...
- Εντάξει.
- Τί έλεγα... χμ..
- Ότι το Πολυτεχνείο ήταν αποτυχημένο..
- Όχι έτσι απλά αποτυχημένο. Ήταν «αποτυχημένο» υπό την έννοια του ότι δεν σταμάτησαν αμέσως όλα αυτά τα δεινά στην κοινωνία. Η ομοιογένεια κλπ. Όμως ήταν σίγουρα η πρώτη μεγάλη αντίδραση. Ήταν σίγουρα ο τρόπος των πολιτών τότε να δείξουν τα δόντια τους στην εξουσία. Να δείξουν πόσοι πολλοί είναι κατά. Ήταν μια αντίδραση που άνοιξε ον δρόμο... Άρα δεν ήταν αποτυχημένη γιατί έκανε την μεγάλη αρχή κι ας μην κατάφερε να αλλάξει τις μορφές εξουσίας...
- Κυρία αν ζούσαμε τότε, θα πηγαίναμε κι εμείς εκεί να βοηθήσουμε;
- [Χαμογελά η δασκάλα] ... ό, τι θα σου έλεγε η καρδιά σου θα έκανες. Ένα όμως θα σου πω. Πολλά παιδιά τότε πήγαιναν χωρίς να το θέλουν οι γονείς τους. Οι γονείς είχαν μεγάλο φόβο για αυτή την όψη της εξουσίας. Όμως δεν αντιδρούσαν. Όταν αντιδρούν τα παιδιά προσπαθούν να τα σταματήσουν πολλές φορές επειδή νοιάζονται ακόμα και για την ζωή τους. Σπάνια θέλουν να τα σταματήσουν επειδή αντιδρούν αυτά ενώ δεν αντέδρασαν εκείνοι. Από ζήλεια μπορούμε να πούμε. Άλλες φορές θέλουν να τα σταματήσουν γιατί βλέπουν στις τηλεοράσεις μόνο τα επεισόδια και φοβούνται να στείλουν τα παιδιά τους. Άλλες φορές τα σταματούν γιατί ξεχωρίζουν από την ομοιογένεια που λέγαμε πριν. Λένε «εσύ θα βγάλεις το φίδι από την τρύπα;» Όμως τα παιδιά από ένα σημείο και μετά, πράττουν αυτό που σκέφτονται. Μπορεί να είναι δυνατότερο από τα επεισόδια. Μπορεί να είναι δυνατότερο από το βόλεμα της ομοιογένειας. Και μόνον όταν αυτό το συναίσθημα ή αυτή η λογική είναι ειλικρινής, μόνον τότε θα αντιδράσουν τα παιδιά και μόνον τότε δεν θα σταματήσουν να αντιδρούν.
- Εγώ θα πήγαινα κυρία...
- Θα τα έσπαγες όμως Ματθαίο;
- Όχι κυρία, θα αντιδρούσα απλά...
- Γιατί;
- Γιατί δεν θα μου άρεσε να μου λένε τι πρέπει να κάνω.
- Και πως θα αντιδρούσες;
- Τι;
- Πώς θα έδειχνες ότι διαφωνείς;
- Δεν ξέρω κυρία. Μάλλον θα το συζητούσαμε με τους φίλους μου να δούμε τι θα κάνουμε...
- Ακριβώς έτσι. Αυτό ξέρεις είναι ένας μικρός τρόπος να περιγράψεις αυτό που λένε «Άμεση Δημοκρατία»... Το συζητάς στην ομάδα σου και παίρνεις μια άμεση απόφαση. Όλοι συμμετείχαν κι όλοι έβαλαν μια πρόταση στην τελική απόφαση...
- Εσείς κυρία γιατί αντιδρούσατε;
- Πήγαινα και θα πηγαίνω στις πορείες όταν νιώθω πως διαφωνώ έντονα με κάτι. Δεν έχω ένα κανάλι για να ενημερώσω τον κόσμο για τα σημεία όπου διαφωνώ. Οι άλλοι έχουν. Εμένα μου έμειναν οι πορείες. Φτιάχνω ένα πανό. Γράφω πάνω με λίγα λόγια την διαφωνία μου, και τα κανάλια τραβούν πλάνα από την πορεία. Όταν τα παίξει η τηλεόραση η όταν μιλήσουν οι πολίτες από στόμα σε στόμα για αυτές, θα μάθουν κι άλλοι πόσοι κατέβηκαν στον δρόμο για να διαμαρτυρηθούν. Θα μάθουν κι άλλοι που διαφωνούν ότι σκέφτονται κι άλλοι έτσι. Θα ενωθούμε ελπίζοντας βέβαια να μην χωριστούμε αργότερα. Θα κάνουμε γνωστή την διαφωνία μας μήπως και μας ακούσει κάποιος και αλλάξει κάτι. Αντιδρούσα γιατί ένιωθα εγώ ότι έπρεπε να το κάνω. Γιατί δεν το έκαναν άλλοι που ήξερα ότι το ένιωθαν. Δεν τους κατηγορώ. Ανησυχούν. Όμως κάποιος πρέπει να αντιδράσει κάπως. Κι αυτό το αφήνω σε εσάς. Αν επιλέγετε να αντιδράτε στις αποφάσεις που παίρνονται για εσάς, πρέπει να ξέρετε τις προτάσεις, να ξέρετε τα αποτελέσματά τους για εσάς, να γνωρίζετε δηλαδή γιατί διαφωνείτε. Αργότερα πρέπει να ξέρετε πώς θα αντιδράσετε. Όπως είπε κι ο Ματθαίος, μπορείτε να το συζητήσετε. Γιατί τουλάχιστον έτσι είστε όλοι μαζί. Τέλος – κάτι που μπορεί να λείπει σήμερα – είναι πολύ καλό να έχετε μια αντιπρόταση. Πολλές φορές – αν όχι πάντα – δεν φτάνει να διαφωνούμε. Καλό είναι να έχουμε και μια δική μας πρόταση για το τι πρέπει να γίνει αντί για αυτό που γίνεται. Όταν πια «πέσει» η απόφαση που μας ενοχλούσε και ενοχλούσε τους πολλούς – αν πέσει – καλό θα είναι να έχουμε μια δική μας καλύτερη. Δίνει άλλωστε και ένα πιο σοβαρό νόημα στην αντίδραση. Για όλους αυτούς τους λόγους πήγαινα στις πορειες...

ΥΓ: Εντάξει, μπορεί να άφησα έξω σημεία όπου μιλούσαν όλα τα παιδιά μαζί και έλεγαν ό,τι μπορεί να έχει πάρει το αφτί τους. Σίγουρα ο διάλογος δεν ήταν ακριβώς έτσι αφού δεν ήταν ηχογραφημένος, όμως, έτσι μου τον διηγήθηκε η συγκεκριμένη δασκάλα... Άφησα έξω επίσης τα πολλά λόγια για το Πολυτεχνείο. Αξίζει όμως να πω πως η δασκάλα διηγήθηκε με σωστές πηγές και από τις δύο μεριές την κατάσταση. Για να δουν την διαφορά στην ενημέρωση τα παιδιά. Τα γεγονότα τότε καλύφθηκαν πλήρως και πολύ ωμά μπορώ να πω. Όπως ήταν. Σημειώνω όσα σημειώνω παραπάνω, πρώτον γιατί βλέπουμε πόσο διαχρονικά είναι όλα αυτά και πόση θεωρητική εφαρμογή έχουν σήμερα, αλλά και γιατί τα παιδιά ακούν για πρώτη ίσως φορά πως όσα συνέβησαν τότε με τον Παπαδόπουλο δεν έχουν τεράστιες διαφορές με τις μορφές εξουσίας του σήμερα... Τα γράφω γιατί χαίρομαι όταν τα παιδιά δεν μαθαίνουν για το Πολυτεχνείο ως ένα απλό ιστορικό γεγονός, αλλά για τις διαστάσεις αυτού, που μπορεί να φτάνουν τα παρακλάδια τους βαθιά στο σήμερα...

Φωτογραφία : Νίκος Π.