Head Injuries...

[Από εδώ] Στον κινηματογράφο, ο χώρος είναι τόσο αδιάφορος ή τόσο ενδιαφέρων όσο επιτρέπει ο φακός του σκηνοθέτη. Το αντικείμενο είναι απλά ένα αντικείμενο του φόντου, της ιστορίας, του «πίσω». Το προσκήνιο «έχει» σημασία μόνο. Το εκάστοτε υποκείμενο. Το φόντο ωστόσο, βρίσκεται εκεί για να οριοθετεί το «μπροστά». Να το ορίζει. Σαν τα σκίτσα που γεμίζουν τα παιδιά με χρώματα στα ζωγραφικά μπλοκ. Εντός των γραμμών. Όπως οι άνθρωποι: Χωρίς ένα φόντο, την ατμόσφαιρά του, το χρώμα του, το φώς ή το σκοτάδι του, κανείς «δεν» είναι τίποτα. Χωρίς ιδέες, χωρίς πάθη, χωρίς παρελθόν και μελλοντικές βλέψεις, χωρίς ένα φαντασιακό έστω «πίσω», ο καθένας μοιάζει κενός. Γεννιέται κενός – tabula rasa (;) – και ζωγραφίζει στην πορεία του το ειδικό και μοναδικό background του. Τον χώρο του. Το ενδιαφέρον ή το αδιάφορο του χαρακτήρα του (Βιογραφικό). Τα όριά και τις γραμμές του. (Κι ύστερα πασχίζει να τα ξεπεράσει – Βίος – Βία).