Head Injuries...

Αυτοματισμός

Η πλαστικότητα κυριαρχεί. Κομμένες φάτσες, με ρούχα σκισμένα επιμελώς και μαλλιά ατημέλητα – εάν ταιριάζει. Τηλεόραση και λύση πουθενά. Πρόβλημα κανένα και πρόβλημα χαρταετός, έμβλημα, όπως θέλεις πες το. Κάποιοι πονούν κι άλλοι τραγουδούν. Σε γνωρίζω από την κόψη… Ωστόσο, κάποιοι προσπαθούν να θυμηθούν την Ευκτική έγκλιση των ρημάτων που διδάχθηκαν στο Δημοτικό πειθαρχείο, μήπως και σχηματίσουν καμιά ευχή προς πραγματοποίηση. Άλλοι το λένε (ανήκω) βαθιά επιθυμία και ισχυρό Θέλω, κι άλλοι το λέν’ όνειρο λες και ταξιδεύει εκτός πραγματικότητας – έτσι για να σε λένε τρελό. «Χρειάζεται κόσμος παιδιά», αλλιώς δε γίνεται τίποτα. Να βρω γνωστούς κι αγνώστους να προσηλυτίσω; Τέτοιες μαλακίες δε κάνω…

Porn

Του έδειξε σεξουαλικά κόλπα της TV. Rough porn μέσα στο σπίτι που μύριζε και λίγη λαδίλα, δηλαδή (ακούς;) . Εκείνη ντύνει την πράξη με λουλούδια και συμπόνιες κι αυτός το λέει ανάγκη. «Μηρυκαστικά είμαστε», ρωτά αυτή, κοιτάζοντας βορειοανατολικά. «Πληθυντικός;» απαντά εκείνος κοιτάζοντας κάτω, αλλά σκεπτόμενος καθαρούς βοριάδες στην Ανατολή... Όμως, έτσι πάει, άλλος χρησιμοποιεί το σώμα του, τις δυσανάλογα πολλές οπές σ’ αυτό, κι άλλος προστατεύει τον νου του. Φυσική απόρροια της άνω παραγράφου. Και τα μάτια, οπές στο σώμα είναι, αλλά δε είδε να τον κοιτάζει κανείς σ’ αυτά. «Θέλει μονάχα να γεμίσω κάθε τρύπα για να κλείσει το κενό». Καλά, όχι δεν είπε, πήρε – έδωσε. Ωστόσο, εκείνος ψάχνει μια εγγύτητα ανώτερη κι εκείνη αναμένει να παραχθεί η δεύτερη δόση σπέρματος που θέλει να την ζεστάνει. Κι αν το εργοστάσιο θέλει καύσιμο για να λειτουργήσει, το σώμα (καύλα) δε θέλει τίποτα. Εκτός από χρήμα ορισμένες φορές όταν πρόκειται για επάγγελμα. Το σώμα προς χρήση. Άκόμα κι αν χωρά το μέλος μου στο σώμα σου, όσο κι αν δε σε νοιάζει το να χωρά κι ο νους μου στον δικό σου, εμένα με κόφτει. Ο γνώμονας είναι αυτός μόνο. Τα υπόλοιπα είναι κρεβάτια.

Πλάτωνας

Οι ψευτό-πολιτικές πληροφορίες αφαιρούν κάτι απ’ την λογική. Θα τρελαινόταν αν συνέχιζαν όλο το πανηγύρι. Μπερδεμένη Αριστερά, διχασμός στα ανώμαλα πνεύματα, οικονομικά προβλήματα. Πώς να κάνει το δικό του όταν φιλοξενείται (υποχρεώνεται) σε δικές τους καταστάσεις; Πώς να ενδώσει κανείς όταν φοβάται να χάσει αυτό που θέλει να χάσει; Μήπως να μιλάμε περισσότερο για τις επιθυμίες και λιγότερο για τον Σαμαρά; Κατέληξα: όταν κόβεις τον εαυτό σου από μια πράξη, μια μοιραία επιθυμία, ένα φαινομενικά άσχημο Θέλω, πεθαίνεις λίγο. Δεν είναι και για πένθος. Έτσι κι αλλιώς όλοι θα πτωχεύσουμε...