Head Injuries...

[Από εδώ] Η «πρακτικότητα», ως λέξη, εμπνέει τη θετική φόρτισή της στον νου του καθένα. Πρακτικός, σημαίνει αποτελεσματικός▪ «λογικός» κατά κάποιον τρόπο. Η Πρακτικότητα διαλύει για πολλούς την όποια «θολούρα». Ωστόσο, αυτό που εκείνοι ονομάζουν «θολούρα», άλλοι το επιζητούν αποκαλώντας το «Φιλοσοφία» αφού μόνο μέσα σε μιας άγνωστης, αδιάφορης ή και ανύπαρκτης βάσης σκέψη, αισθάνονται ότι απελευθερώνουν τον νου τους απ’ τα σύνορα που θέτει η συνεχής εκπαίδευσή τους στο σημερινό σύστημα της ολοένα και περισσότερο αυξανόμενης οριοθεσίας.

Η συχνότερη κριτική που δέχονται λοιπόν οι δεύτεροι – αν μη τι άλλο – απ’ τους πρώτους, είναι ότι ονειροπολούν, ότι χαϊδεύουν μια άπιαστη ουτοπία▪ ότι δεν είναι εν ολίγοις «πρακτικοί» απέναντι στο σύστημα. Σημειώνεται εδώ, ότι οι «ονειροπόλοι» σκοπεύουν σ’ ένα άλλο σύστημα αν και μπορεί [συνειδητά] να αγνοούν τον τρόπο μετάβασης σ’ αυτό... Έτσι, εκτός από «ουτοπιστές», χαρακτηρίζονται και ως «απαθείς» ή «συνένοχοι».

Πιο απλά, αν ο Α διαφωνήσει με την πολιτική πράξη του Β, τότε ο Β θα αναζητήσει την πρακτική αντι-πρόταση πολιτικής του Α. Όταν ο «ονειροπόλος» και «ουτοπιστής» Α αρνηθεί να την αρθρώσει, τότε ο Β επιβεβαιώνεται (κίβδηλα). Ωστόσο, ο Α θεωρείται – νομίζω – ασφαλής και ειλικρινής γιατί είναι ο μόνος εκ των δύο που δεν αρνείται ότι δεν ξέρει... Υπάρχει όμως κάτι που ξέρει ή που μπορεί να ξέρει με βάση το οποίο να μπορεί να χαράξει και την πολιτική του ή και των άλλων; Μπορεί – λες – να επιλέξει πολιτική και τρόπο ζωής όταν απ’ την αρχή αποδέχεται ότι το περιβάλλον του [και ο ίδιος φυσικά] είναι σκάρτο και μη δεκτικό; Μπορείς κανείς να συμπεριφέρεται πραγματικά ώριμα όταν το περιβάλλον του έχει υιθετήσει εμβρυακά πρότυπα λογικής και καθημερινότητας;

Όταν αποδέχεσαι ότι είσαι μικρός▪ ότι αγνοείς, μπορείς μονάχα να στοχεύεις σε πράγματα μεγάλα... Για να τα αγγίξεις όμως, πρέπει πρώτα να μεγαλώσεις κι εσύ. Η ορισμένη πολιτική είναι άμεσα συνδεδεμένη απόρροια του μεγέθους ενός οριοθετημένου μυαλού. Μονάχα η Αναρχία σου επιτρέπει την ελευθερία κινήσεων, μεταβάσεων και Εξέλιξης. Ακόμα κι αν η Εξέλιξη είναι αρνητική [και ποιος το κρίνει;], μονάχα τότε θα είναι ελέυθερη.

Το τέλος της Τέχνης
(Με αφορμή αυτό)
Ο παράγων τέχνη, αφαιρεί. Αφαιρεί αυτό που μπορεί να προσθέσει, να φανταστεί όποιος εκτιμά την τέχνη. Σκοπός της δεν είναι μία απλή παράσταση που θα ερεθίσει τον αμφιβληστροειδή, αλλά το άνοιγμα των ορίων στα οποία εκπαιδεύτηκε να λειτουργεί ένας νους. Επειδή το εκάστοτε Πολιτικό σύστημα διαστρεβλώνει ή/και ορίζει το τι είναι «λογικό» και τι δεν είναι, έτσι κι η Τέχνη κάμπτει το Λογικό, το Πραγματικό και το ... «Πρακτικό».

Ωστόσο, εκείνος που θέλει να μεταβεί σ’ ένα νέο σύστημα, επιθυμεί πρακτικές αντι-προτάσεις. Λύσεις εφαρμόσιμες με αποτέλεσμα ευδιάκριτα. Αυτό όμως σημαίνει περισσότερο ότι έχασε την δυνατότητά του να ονειρεύεται και να δημιουργεί απ’ την αρχή, παρά ότι γνωρίζει κάποια αλήθεια που άλλοι αγνούν. Αντιμετωπίζοντας κανείς την Τέχνη ως μία «πρακτικότητα» εντός της πραγματικότητας, τότε ουσιαστικά απαιτεί την εξαφάνισή της και την στασιμότητα του είδους...