Head Injuries...

«Η μάσκα είναι το πρόσωπο»
Όποιος είναι, είναι οι πράξεις του. Ο “εαυτός” ορίζεται ως ο λευκός πίνακας που γεμίζει με όσα ζωγραφίζονται στον επαγγελματικό, τον κοινωνικό, το ηθικό χώρο του καθενός. Ο εαυτός... είναι οι μάσκες. Κι οι μάσκες είν’ το πρόσωπο. Ένα Tabula rasa πάνω στο οποίο σημειώνονται οι εμπειρίες, οι συσχετισμοί κι οι ισορροπίες του καθένα.

Η επικοινωνία με τον Άλλον είναι μία διαρκής αποδόμηση και επαναδόμηση της ίδιας και συγκεκριμένης μάσκας για Εκείνον. Η καθημερινότητα στην εργασία είναι ένα συνεχές χτίσιμο μιας δεύτερης μάσκας που φορά κανείς εκεί. Ο μοναξιά στο σπίτι, είναι η γύμνια χωρίς μία μάσκα. Όμως, κάποιος είναι όλες οι μάσκες μαζί κι όχι η απουσία τους.

Διακοπή κανονικότητας
Το έχω ξαναγράψει, «διακοπή» σημαίνει παύση κανονικότητας. Ονομάζοντας έτσι τις διακοπές αποδεχόμαστε το ότι το όποιο καλοκαίρι, είναι ουσιαστικά η δευτερεύουσα ζωή που μπαίνει «σφίνα» στην κανονική, την κύρια. Η εργασία, το 8ωρο (μονο;), οι προβληματικές σχέσεις κ.ο.κ. ανήκουν στην κανονικότητα. Η χαλάρωση στη παραλία, η διασκέδαση όπου επιλέγεις τον περίγυρο και δεν επιλέγεσαι απ’ αυτόν, ο τρόπος ζωής των «διακοπών» ανήκουν σε μία δευτερεύουσα ζωή. «Διακοπή» ονομάζεται γιατί κοινωνικά «κάποτε θα τελειώσει».

Αντιθέτως
«Ζωώδες», λέει το λεξικό, είναι «κάτι που ταιριάζει περισσότερο σε ζώο και όχι σε ανθρωπο». Ως αντίθετο, το ίδιο λεξικό, δίνει την λέξη «Ανθρώπινο». Το αντίθετο του Ζώου όμως, δεν είναι σίγουρα ο Άνθρωπος – τουλάχιστον όχι όπως το αντίθετο του «όλα» είναι το «τίποτα».

Υπάρχουν δυο (τουλάχιστον) ειδών αντίθετα. Εκείνα που συνδυαζόμενα δημιουργούν ένα σύνολο και που για χάρη του λόγου ονομάζονται αντίθετα, και εκείνα, απ’ την άλλη, που εκφράζονται και είναι με φυσικό ή νοητό τουλάχιστον τρόπο αληθώς αλληλοκαταργούμενα. Έτσι, ο Άνθρωπος και το Ζωο είναι τα – κατά τον παρατηρητή – έμψυχα όντα. Αυτή είναι η ομάδα των δύο. Το σύνολο. Ωστόσο, το ένα δεν ακυρώνει το άλλο. Το ένα δε μετριέται σε σχέση με το άλλο μιας και δε νοείται καμία σύγκριση σε αντικειμενική κλίμακα. Από την άλλη, το συν και το πλην, είναι όντως αντίθετα στα μαθηματικά με το ένα να ακυρώνει το άλλο άμεσα. +5-5=0. Άνθρωπος μείον Ζώο όμως;

Η κυριότερη ιδιότητα της Αντίθεσης είναι ο τονισμός της διαφοράς. Υπό το πρίσμα μιας αντίθεσης, ο παρατηρητής εστιάζει στο διαφορετικό των αντικειμένων. Άσχετα λοιπόν εάν πρόκειται για το ίδιο σύνολο, η διαφορά μεταξύ των μελών, φένρει εν τέλει την αντιπαλότητα.

Ψηινα
Οι Κινέζοι καταριούνται κάποιον ευχόμενοι του το «να ζήσει σ’ ενδιαφέροντες καιρούς». Ιδιαίτερα για την Κίνα, οι καιροί είναι αναμφίβολα «ενδιαφέροντες», δεδομένου ότι το αδιανόητο κράμμα Κομμουνισμού – Καπιταλισμού που έχει εφεύρει έχει αφενός «ανεβάσει» το Κράτος αυτό στις λίγες Οικονομικές υπερδυνάμεις του Κόσμου κι έχει αφετέρου καταφέρει να το θέσει ως ένα τραγικό «παράδειγμα προς μίμηση» για τους υπόλοιπους λαούς.

Ραγδαίες ανακατατάξεις σε πολιτικό – κοινωνικό – οικονομικό σκηνικό επιβεβαιώνουν το «ενδιαφέρον των καιρών». Πολλοί – αναγνωρίζοντας ότι πρόκειται (;) για κατάρα – αναρωτιούνται «Γιατί σε εμάς αυτή η εποχή;», άλλοι ωστόσο, μεταφράζουν: «Ήρθε η σειρά μας». Οι Κινέζοι αναφέρονται σαφώς στους πρώτους, οι δεύτεροι είναι «αλλουνού παπά ευαγγέλιο»...

Η Κρίση (Crisis) ως λέξη – το έχω αναφέρει αυτό – εμπεριέχει μία έννοια παροδικότητας. Κάτι σαν το «Μπόρα έιναι, θα περάσει». Το μεγαλύτερο απ’ τα δύο (τουλάχιστον) πολωτικά σύνολα της Κοινής Γνώμης, όχι μόνο ερείδεται στην αυτή παροδικότητα της Κρίσης, αλλά εάν σπάνια την ξεπερνά, θεωρεί ότι η πτώση μιας Κυβέρνησης θα φέρει και την οικονομική ανάκαμψη. Ωστόσο, είναι κοινώς αποδεκτό ότι καμία πτώση κυβέρνησης δε σώζει τον Κόσμο απ’ τα δόντια του άκρατου Καπιταλισμού, αν και καταφέρνει σίγουρα να εξιλεώσει κάποιες μάζες που αναζητούν αποτελέσματα – έστω και τόσο μικρά.

Ποιος είναι ο στόχος λοιπόν – εάν όχι η Πτώση της Κυβέρνησης; Ποιος ξέρει και ποιος τολμά να απαντήσει χωρίς να αναμένει τις ερωτήσεις περί «σχεδίου δράσης», «ουτοπίας» και «φυσιολογικού»;

Σε άλλες χώρες, το ΔΝΤ και αντίστοιχα Καπιταλιστικά μέσα, έχουν εγκατασταθεί προ πολλού. Το Μεξικό, κοντά μία δεκαετία τώρα υπό καθεστώς οικονομικής επιτήρησης, έχει μονάχα (λίγο είναι;) να αναδείξει αυτόνομες ομάδες, «Ζαπατίστας», αντιθεσμούς κ.α. πολλά. Βεβαίως, όσοι ενοχλούνται απ’ την κατάρα των Κινέζων που λέγαμε παραπάνω, θα κάνουν λόγο περί εγκληματικότητας, αδυναμίας επενδύσεων, απουσίας ανταγωνιστικότητας, χαμηλής ποιότητας ζωής κ.α.. Η απάντηση είναι πιο απλή απ’ όσο φαίνεται όμως: Όλα αυτά τα δεινά, είναι σε κακή κατάσταση, διότι είναι βλακωδώς συνδεδεμένα με τον Καπιταλισμό. Μία ανακάλυψη για την δημόσια Υγεία, για παράδειγμα, περνά σήμερα από 18.000 φίλτρα έτσι ώστε να χρειαστεί επένδυση ώστε να κοινωνηθεί η ιατρική γνώση, να χρειαστεί χρήμα ώστε να υποστεί κάποιος τη θεραπεία κ.α... Είναι όλο αυτό λογικό; (Κι η απάντηση δεν μπορεί εδώ να είναι το τζιριτζατζουλίστικου τύπου «Και τι να κάνουμε;» ή τα παράγωγά του...)