Head Injuries...

[Part 2 - συνέχεια] [το πρώτο μέρος: εδώ]

«Τι χρώμα είναι ο τοίχος;»
«Έχει σημασία;»
«Είναι κόκκινος...; Πες!»
«Πριν δεν άκουγες, τώρα δε βλέπεις;»
«...Βλέπω έναν τοίχο, βλέπω κι εσένα, αυτό που δε βλέπω είναι ποιον τοίχο βλέπεις εσύ. Τι χρώμα τον βλέπεις εσύ...»
«Το σπίτι, αυτό το σαλόνι, τα υδραυλικά, η λάμπες πάνω, το ξύλινο πάτωμα που πατάς – σου είπα ήδη! – είναι όλα ...όλων μας. Δεν μπορεί να βλέπω διαφορετικό τοίχο από εσένα. Ακόμα κι αν συμβαίνει αυτό, ένας απ’ τους δυο μας, ή και οι δυό μας, απλώς διακρίνει έναν τοίχο. Δεν τον βλέπει όμως. Και στο κάτω-κάτω, ο ίδιος ο τοίχος είναι μεγαλύτερο πρόβλημα απ’ το χρώμα που έχει για μένα ή για σένα, δε νομίζεις;»
«Τουλάχιστον το σπίτι έχει παράθυρα...»
«Τα παράθυρα βρίσκονται εκεί για να δίνουν νόημα στον τοίχο γύρω τους»
«Μπορώ να τους φανταστώ από τώρα να πνίγονται πραγματικά στα σκατά τους... Αυτή είναι η χρησιμότητα του παράθυρου...»
«Και τι έχεις να πεις γι’ αυτό;»
«Ότι κάποια απ’ αυτά τα σκατά είναι δικά μου... Όλο και κάποιον θα πνίξω...»
«Μετανιώνεις;»
«Υπάρχει κάτι για το οποίο να πρέπει να μετανιώσω; Είναι φυσιολογικό να πνιγούν έτσι. Ανήκουμε πολλές χιλιάδες χρόνια στο Βασίλειο των ζώων για να κάνουμε τώρα κάτι το διαφορετικό... Κάτι πρωτότυπο...»
«Κι εμείς;»
«Εμείς... Καμία διαφορά... Εάν είμαστε στο τελευταίο σπίτι βγαίνοντας απ’ την Αθήνα, κάποιοι άλλοι είναι στο τελευταίο σπίτι βγαίνοντας απ’ την χώρα. Γελούν μ’ εμάς που θα πνιγούμε στα δικά μας τα σκατά. Βέβαια κι άλλοι, ακόμα πιο έξω, γελούν με εκείνους δίχως να ξέρουν ότι, και πάλι, οι πιο πίσω γελούν κοιτάζοντάς τους. Δεν νομίζω ότι σταματάει ποτέ αυτή η σχέση...».
«Κάποτε θα σταματάει, νομίζω»
«Σταματούν οι αριθμοί ρε Φίλιππε; Άπειρο σου λέει...»
«Εμείς είμαστε άνθρωποι όμως, δεν είμαι αριθμός...»
«Α.Φ.Μ. είσαι...»
«Καλώς σε έφερα λοιπόν, έχεις αρχίσει να γίνεσαι σοφός...»
«Λες να καταφέρω να σε επηρεάσω όπως με επηρεάζεις εσύ;»
«Ο δάσκαλος κι ο μαθητής αλλάζουν συχνά θέσεις... Και σ’ αγαπάω αρκετά για να στρογγυλοκάθομαι και να σε βλέπω να μειώνεσαι...»
«Σε επηρεάζω;»
«Εάν αυτός είναι ο σκοπός σου, όχι. Εάν δεν είναι, τα καταφέρνεις όλο και καλύτερα...»
«Με κάνεις να αισιοδοξώ...»
«Δεν το είχα σκοπό»
«Σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό...»
«Σε λίγο θα ξεκινήσει...»
«Τι...;»
«Ο πνιγμός... Τα σκατά. Μη μου πεις ότι σε ενοχλεί να λέω ‘σκατά’; Έχω παρατηρήσει ότι όποιος λέει την λέξη νιώθει λιγότερη αηδία απ’ αυτόν που την ακούει...»
«Δεν με ενοχλεί. Πώς λες να ξεκινήσει...;»
«Ρωτάς εσύ ή ο άνθρωπος που θα ήσουν εάν βρισκόσουν ακόμη στην Αθήνα;»
«Έχεις δίκιο, δυσκολεύομαι ακόμα να βγω... Είναι αυτός ο τοίχος που λες...Προσπαθώ όμως...»
«Να μη προσπαθείς...»
«Και πάλι έχεις δίκιο.. Ξαναέγινες ο δάσκαλος τώρα ε;»
«Κατά λάθος...»
«Δεν πειράζει, εξακολουθώ να σε συμπαθώ...»
«Όπου να ‘ναι ξεκινάμε...»
«Τα σκατά, ναι...»
«Σε λίγο θα τους δούμε να τρέχουν πανικόβλητοι. Μην τρομάξεις σε παρακαλώ όταν θα φτάσουν κι εδώ... Δεν θέλω να δουν ότι κάποιοι από εμάς τρομάζουν...»
«Δεν φοβάμαι πια...»
«Το ξέρω... Ανησυχώ όμως. Έχουν τεράστια δύναμη...»
«Θα πνιγούν πριν φτάσουν εδώ...»
«Κι αν πνιγούν λες να είμαστε μόνοι;»
«Θα είμαστε περισσότερο μόνοι από φυσικής και μαθηματικής άποψης. Λιγότερες ψυχές βλέπεις...»
«Νιώθεις ήδη μόνος;»
«Όχι τώρα...»
«Επειδή είμαι εδώ στο ίδιο δωμάτιο;»
«Όχι, επειδή σε καταλαβαίνω και με καταλαβαίνεις...»
«Κι αυτός είναι ο προορισμός; Μεταξύ των ανθρώπων εννοώ...»
«Δεν ξέρω... Νιώθω καλά όμως όταν συμβαίνει. Αλλά σου είπα, κάποιοι άλλοι, πιο έξω, γελούν μ’ εμάς...»
«Ναι αλλά μ’ αυτή τη λογική, νιώθουν καλά μεταξύ τους. Αισιοδοξούν...»
«Αυτοί εκεί – τώρα το σκέφτομαι αυτό, δεν είναι καμιά θεωρία ετών – είμαστε εμείς. Σε μιαν άλλη εκδοχή, ίσως σ’ έναν άλλο χρόνο, σε άλλες συνθήκες»
«Εμείς γελάμε μ’ εμάς λοιπόν...»
«Άρα κι αυτοί στην Αθήνα, μέσα στα σκατά, είματε εμείς...»
«Δηλαδή... δε βγήκαμε ποτέ;»
«Τελικά εκεί μας έφτασε η σκέψη μου... Αρχίζω να απαισιοδοξώ»
«Συνεχίζεις, βλέπω, να γράφεις όσα λέμε...»
«Θέλω να βρω που αρχίζει ο φαύλος κύκλος. Την μία αισιοδοξώ, την άλλη απαισιοδοξώ. Ωστόσο, δε νιώθω ν’ αλλάζω ποτέ... Θέλω να διαβάζω τι λέω, τι σκέφτομαι. Η λούπα πρέπει να κοπεί. Οπότε, ναι, γράφω τον διάλογο μας...»
«Δεν ανησυχείς μήπως τον διαβάσει κάποιος άλλος;»
«Όχι. Εάν τον καταλάβει, ίσως να μη πνιγεί... Εάν όχι, δε θα το μάθω ποτέ...»
«Ναρκισσισμός ξανά;»
«Δεν έχω κακία μέσα μου, δεν νιώθω κάποια ανεξήγητη ανωτερότητα. Δεν πιστεύω καν στην ανωτερότητα. Είναι η δεύτερη φορά που μου το λες... Μήπως τελικά πιστεύεις εσύ στην κατωτερότητα;»
«Να ‘το πάλι...»
«Πάμε να περπατήσουμε λιγάκι...;»

...

«Είμαστε Βόρεια της Αθήνας, έτσι δεν είναι;»
«Ακριβώς...»
«Άρα σε άλλα σημεία του ορίζοντα να υπάρχουν κι άλλα ‘τελευταία σπίτια βγαίνοντας απ’ την Αθήνα’. Στην Ανατολή, τον Νότο...».
«...Υπάρχουν κι άλλοι σαν εμάς, εάν αυτό ρωτάς... Δεν είπες ‘στην Δύση’»
«Θα την ξέχασα...»
«Θα την ξέχασες...»
«Ο Ήλιος φωτίζει πρώτα την Ανατολή και έπειτα την Δύση... Τα συστήματα όμως ακολουθούν την αντίθετη κατεύθυνση... Η Δύση μολύνει την Ανατολή».
«Πολιτικό αστειάκι;»
«Αν και δεν είναι για γέλια...»
«Παρατείνεται... Ο πνιγμός... Κοίταξε την Αθήνα... Κέρδισαν χρόνο»
«Εντάξει, δε μιλάω άλλο για αυτά...»
«Ας πούμε για εμάς, πάλι...»
«Τι έχουμε να πούμε παραπάνω;»
«Δεν έχουμε αρχίσει καν να μιλάμε. Ξέρεις πόσο χρόνο έχουμε χάσει εκεί μέσα;»
«Τι θέλεις από μένα;»
«Να αποδεχθείς ό,τι νομίζεις ότι αξίζει αποδοχής. Όλα.»
«Άσε εγώ. Έχω παρεξηγήσει εγώ»
«Δεν είμαι κάποιος Θεός...».
«Έχω έναν ενθουσιασμό μέσα μου, εγώ»
«...Θνητός είμαι...»
«Αυτό που λες, όπως το λες...»
«...Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο...»
«...κι ο τρόπος που το λες...»
«...Όλα τ’ άλλα, μπούρδες...»
«Αλήθεια...»
«Μη γράφεις για λίγο αν μπορ...