Head Injuries...

Τους κανόνες τους ορίζει αυτός που τους δέχεται. Μοιάζει με τα σύμβολα: Μόνα τους δεν έχουν καμία απολύτως δυναμική, δε κρύβουν καμία απολύτως αλήθεια. Η αξία τους είναι το άθροισμα των εδνιαφερόντων που τους προσδίδουν τα πρόσωπα. Το «€» δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα στρογγυλεμένο έψιλον με μία διπλή οριζόντια γραμμή να το διαγράφει. Κι όμως, περισσότερο ενδιαφέρον προς αυτό, περισσότερος σεβασμός, περισσότερη αξία και ...περισσότερος περιορισμός.

Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε εάν δεν γνωρίζαμε τίποτα και κανέναν; Πώς θα συνέχιζε αυτός που το σύνολο γύρω του δε τον τρόμαζε; Ένας τρόμος που γεννιέται μάλιστα μονάχα απ’ τη φαντασία: Όταν ακούσεις έναν παράξενο ήχο στην μέση της νύχτας απ’ το διπλανό δωμάτιο, η φαντασία του «τι ήταν αυτό» είναι που προκαλεί τον τρόμο... ο ήχος δε, το «σύμβολο» ενδεχομένως, δεν ήταν παρά μονάχα διακυμάνσεις της πυκνότητας του αέρα.

«Κι αυτό το σώμα πού έλπιζε σαν το κλωνί ν’ ανθίσει
καὶ νὰ καρπίσει, στην παγωνιά να γίνει αυλός,
η φαντασία το βύθισε σε βουερό μελίσσι,
για να περνά και να το βασανίζει ο μουσικός καιρός»

Όσο φιλτράρει κανείς τα λεγόμενά ή τις πράξεις του από τον Τρόμο που του προκαλεί μονάχα η Φαντασία (τι θα/μπορεί να σημαίνει μία πρακτική μου;), τόσο θα θεωρείται δεμένος στα στενά όρια της ψυχολογίας και της κοινωνικότητάς του.

Το πρόβλημά είναι ότι κανείς δεν ζει ποτέ ...τώρα. Μονάχα αν σκεφτείς πως ό, τι βλέπουμε αποτελεί εικόνα εξ οφθαλμών φιλτραρισμένη κι επεξεργασμένη μέσω των καλωδίων και των δομών στον εγκέφαλο, κανείς δε μπορεί εκ των πραγμάτων να ζει κάθε στιγμή, σ’ εκείνη την Στιγμή. Κι η μάχη όπου προκαθορίζεται κι η ήττα του καθενός μας είναι μεταξύ ημών και των εαυτών μας.

Ο Χρόνος, ο «μουσικός καιρός που το σώμα βασανίζει», περνά όσο τρέχουμε πίσω του. Ο κίβδηλος Τρόμος είναι προϊον Χρόνου. Γιατί η Φαντασία που τον δημιουργεί καταφέρνει να ξεπερνά τα ρολόγια και να ετεροχρονίζει την σκέψη σου μακριά απ’ το τώρα θέτοντας σε δέσμιο μιας ακαθόριστης Φοβίας.

Ο Φόβος απευθύνεται στην Φαντασία την ίδια που τον γεννά. Όλα τ’ άλλα είναι μπούρδες.

«...Ένας-ένας με τη σειρά του. Όλοι μας, από τον πλανήτη μας, οριστικά, τελειωτικά. Στον πλανήτη μας έζησαν και κυριάρχησαν, παλαιά, τεράστιοι οργανισμοί. Και δεν ήξεραν ότι θα πέθαναν. Αυτό μόνο εμείς , οι σημερινοί , το γνωρίζουμε. Αυτά τα μεγαλειώδη θηρία δεν ήξεραν πως είναι θηρία, και εξαφανίστηκαν. Και θα εξαφανιστούμε. Δεν θα ξέρουμε γιατί θα εξαφανιστούμε. Και η φύση δεν θα πάρει είδηση την απουσία μας. Όπως δεν έχει πάρει είδηση την παρουσία μας, την ύπαρξη μας. Θα εξαφανιστούμε. Δεν είναι και για πένθος. Μακάρι να το αποδεχθούμε, υποδεχθούμε...»